ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ… ΟΙ ΣΚΩΤΣΕΖΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚO!!


Του  Γιώργου Αλεξάνδρου

Tι κοινό έχει ένας Πατάν-Ταλιμπάν με το σαλβάρι του και το σαρίκι του, με έναν
Σκωτσέζο των Χάιλαντς με την καρό φουστίτσα του, το κιλτ; Τίποτα απολύτως θα μπορούσε
να πει κανείς, εκτός από δύο πράγματα που είναι θεμελιωδώς βασικά, τη γκάιντα και την
πίστη ότι οι προγονοί τους ήταν οι Έλληνες! Άλλωστε η γκάιντα δεν είναι τυχαίο όργανο,
είναι η άσκαυλος των αρχαίων Ελλήνων, πανάρχαιο ελληνοθρακικό μουσικό όργανο
συνδεδεμένο με τη λατρεία του Διονύσου και του Ορφέα!
Ενώ όμως οι Παστούν ή οι Πατάν στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν έχουν πλήρη επί-
γνωση της καταγωγής τους από τους στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου -την οποία βέβαια συγ-
χέουν και με την πιθανή καταγωγή τους από κάποιες από τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ-
οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι δεν το έχουν ως κοινή λαϊκή συνείδηση, παρά μόνο ως γνωστή
μυθολογική αναφορά... ένα λαϊκό παραμύθι. Ανάμεσα τους όμως, κάποιοι διανοούμενοι αλλά
και μεγάλες φατρίες (clans) το έχουν ως βαθιά πεποίθηση ζωής.
Το κελτοβρετανικό παρελθόν είναι πάρα πολύ πλούσιο σε μύθους, οι οποίοι έχουν
δεθεί με το απώτατο παρελθόν των βρετανικών νησιών, αλλά και με την κελτική
χριστιανοσύνη, η οποία με την ιδιαίτερη φόρμα και μορφή της, ως ορθοδοξία του
Βορρά, δημιούργησε μια τρομακτική ασκητική και εξερευνητική εποποιία, πριν
οδηγηθεί στον βίαιο εκλατινισμό της.
Πέντε είναι τα στοιχεία τα οποία εμπλέκουν στην πανέμορφη αυτή μυθολογία, την
τόσο άγνωστη στην Ελλάδα -αν εξαιρέσει κανείς τον Αρθούρο, τον Μέρλιν και τους
ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης- που αποτελούν όμως ένα όψιμο δείγμα και καμία
σχέση δεν έχουν με την ομορφιά των πρώιμων δειγμάτων.
Τα στοιχεία που συνθέτουν αυτήν τη μυθολογία μπορούν να συνοψιστούν στα
παρακάτω:
α) Στην πρώιμη μυθολογία των κελτικών και πικτικών λαών που κατοικούσαν στα
βρετανικά νησιά και που έχει να κάνει με γίγαντες, δαίμονες, νεράιδες, στρίγγλες και
Δρυίδες.
β) Τους Έλληνες από τη... Σκυθία, αλλά και από την Αθήνα, τη Λακεδαιμόνια, τη
Μίλητο και τη... Λυδία, οι οποίοι κατά κύματα έφθασαν στα βρετανικά νησιά και
αποτέλεσαν τη βάση του πολιτισμού τους!
γ) Τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ, τον οίκο του Δαυίδ και τον Ιωσήφ της
Αριμαθαίας, οι οποίοι φέρνουν στη Βρετανία μια κρυφή ισραηλιτική παράδοση.
δ) Τους Ιρλανδούς μοναχούς, όπως οι άγιοι Μπρένταν, Κολούμπα, Νίνιαν κλπ, οι
οποίοι αναζητώντας την πνευματική τους ολοκλήρωση στα πιο απόμακρα νησιά του
Ατλαντικού ωκεανού έγιναν εξερευνητές του Αρκτικού Βορρά,
ε) Το πρόσωπο του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, ο οποίος μάλλον επισκέφθηκε
βορειότατο άκρο της Βρετανίας και μέσω των λειψάνων του που μεταφέρθηκαν από
την Πάτρα, έγινε ο προστάτης των Σκώτων.
Τα πρώτα μεγάλα κείμενα ή έπη που συνδέθηκαν με αυτές τις παραδόσεις στην
πραγματικότητα αποτέλεσαν μια επιτομή όλων των π γούμενων παραδόσεων από
κάποιους συγγενείς, οι οποίοι είτε ήταν οι ίδιοι μοναχοί είτε υπήρξαν στενά
συνδεδεμένοι με την Εκκλησία. Η καταγραφή των παραδόσεων αυτών έγινε στην
αρχή του 9ου αι. και κράτησε μέχρι τα μέσα του 14ου αι., κατ' αρχήν στη λατινική
γλώσσα και μετά στα αγγλοσαξωνικά. Θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια ματιά σε
αυτές τις παραδόσεις οι οποίες ουσιαστικά είναι αυτές που στήριξαν τη γένεση της
βρετανικής υπερεθνικής ταυτότητας. Εμείς βέβαια θα περιοριστούμε στο τμήμα που
μας αφορά και δεν είναι άλλο από τις ελληνικές αναφορές στους βρετανικούς
θρύλους.

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΟΙΚΙΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ
ΝΗΣΙΩΝ
Στην ιστορία των βασιλέων της Βρετανίας, ο διάσημος Τζέφρι του Μόνμαουθ
γράφει:
«... τώρα Ίσως μπορείτε πια να μάθετε πώς οι μεγάλοι γίγαντες πρωτοήρθαν στο νησί
αυτό, τον αριθμό τους και τη ρίζα τους. Ήταν οι πρώτοι που πήραν την Αγγλία, που τότε
ήταν γνωστή ως Αλβιών. Και τώρα άκουσε με προσοχή και θα σου πω συνοπτικά την
ιστορία ολόκληρη των γιγάντων, ακριβώς όπως την άκουσα από έναν σοφό άνθρωπο,
που ήταν καλά ενημερωμένος στις γραφές για τις περιπέτειες των παλιών καιρών
εκείνων.
Τρεις χιλιάδες εννιακόσιους και εβδομήντα χρόνους μετά την χτίση του κόσμου ζούσε ένας
ισχυρός βασιλέας στην Ελλάδα, που ήταν τόσο γενναίος, ευγενής και περήφανος που ξεπέρασε
όλους τους άλλους βασιλιάδες. Είχε μια όμορφη καλοαναθρεμμένη βασίλισσα με την οποία
ανέστησε τριάντα θυγατέρες. Όλοι τις είχαν για πανέμορφες και όλες μεγαλώνανε μαζί. Ο
πατέρας και η μητέρα ήταν ψηλοί και τα παιδιά τους αναπτύχθηκαν όπως και εκείνοι. Δεν
μπορώ να σας πω τα ονόματα τους εκτός από εκείνο της μεγαλύτερης, μιας πανύψηλης και
πανέμορφης κόρης που την έλεγαν Αλβίνα. Μόλις φτάσανε στη ηλικία της παντρειάς ο βασιλιάς
και η βασίλισσα τις πάντρεψαν με βασιλιάδες σπουδαίους και τρανούς...
Αλλά αν και καθεμιά τους πήρε έναν βασιλιά και ήταν βασίλισσα με κάθε δικαίωμα, από υπε-
ρηφάνεια αλλά και χαρακτήρα κατέστρωσαν ένα μεγάλο έγκλημα. Δεν πίστευαν ότι κάτι ήταν
δυνατό να φανερωθεί από τους σχεδιασμούς τους, έτσι μαζεύτηκαν όλες μαζί και έκαναν
μυστικό συμβούλιο. Και συμφωνήσαν μεταξύ τους ότι καμιά από αυτές δεν θα υπαγόταν στην
εξουσία άλλου, ακόμα και αν αυτός ήταν ο κύριος τους ή γείτονας ή συγγενής ή κάθε άλλος
αφέντης: "Αλλά να που οι άντρες μας ολημερίς μας κρατάνε σε υποταγή και μας κυβερνούν
όπως τους ευχαριστεί".

Γιατί ήταν θυγατέρες ενός μεγάλου βασιλιά και δεν είχαν ποτέ υποταχτεί σε κάποιον, ούτε και
επιθυμούσαν, ούτε και ήθελαν να έχουν κάποιον για αφέντη και δεν ήθελαν σε τίποτα κανείς να
τις υποχρεώνει. Και μάλλον προτιμούσαν να κυβερνούν αυτές τους άντρες τους και ό,τι εκείνοι
κατείχαν.
Η ιδέα ότι κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε πια να τις διατάξει έφερε χαρά σε όλες και καθώς
δεν ήθελαν να κάνουν καθώς τις ορμηνεύανε οι άντρες τους και να τους υπακούνε και να τους
εκτελούν όλα τους τα βίτσια, έκαναν συμφωνία και ορκίστηκαν σε όρκο τρομερό, η καθεμιά της
να δολοφονήσει τον Ίδιο της τον άντρα, την ίδια μέρα που αυτός θα ερχότανε σε αυτήν με ιδιω-
τικές προθέσεις και την αγκάλιαζε και αναζητούσε το ιδιαίτερο δωμάτιο... Βάλανε μια ημερο-
μηνία για να κάνουν αυτό που σκέφτηκαν και όλες συμφώνησαν, εκτός από την νεότερη· αυτή
δεν ήθελε να κάνει κακό στον κύριο της αφού τον αγαπούσε βαθιά από καρδιάς. Και μόλις το
συμβούλιο ολοκληρώθηκε, όλες γυρίσανε στις διάφορες χώρες τους. Η συνωμοσία όμως δεν
ευχαριστούσε τη νεότερη από όλες γιατί αγάπησε τον κύριο της...»
Έτσι λοιπόν από την αδυναμία της νεαρότερης κόρης εξαρθρώθηκε αυτή η φεμινιστική
συνωμοσία και οι πρωτόγονες εκείνες σουφραζέτες συνελήφθησαν από τους άντρες τους και
οδηγήθηκαν σιδηροδέσμιες στον εξαγριωμένο πατέρα τους. Βρέθηκαν έτσι αντιμέτωπες με
τους δικαστές τους, κλεισμένες σε μία φυλακή:
«Αλλά οι δικαστές ήσαν σοφοί. Επειδή οι κατηγορούμενες έρχονταν από ευγενική γέννα και
οι δικαστές δεν επιθύμησαν να δυσφημίσουν και να ντροπιάσουν τις οικογένειες της μητέρας
τους και του πατέρα τους, ο οποίος βασίλευε σε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, ούτε κι ήθελαν να
ντροπιάσουν τις οικογένειες των κυρίων των πλούσιων γαιών που εκείνες είχαν παντρευτεί.
Και έτσι δεν τις καταδίκασαν σε θάνατο αλλά διέταξαν αντί γι' αυτό, ότι θα έπρεπε να εξορι-
στούν από τη χώρα της γέννησης του δια παντός χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής».
Το ονομαστό κάστρο Eilean Donan της Σκωτίας: ένα από τα πιο όμορφα σημεία του
σκωτικού τοπίου. Το κάστρο είναι χτισμένο στην όχθη της λίμνης Αλς, λέξη που στα
ελληνικά σημαίνει θάλασσα και διατηρήθηκε αυτούσια σε αυτή την περίπτωση.
Τις οδήγησαν έτσι στο λιμάνι και τις κλείδωσαν μέσα σε ένα καράβι χωρίς
προσωπικό και τρόφιμα. Οι αδελφές έκλαιγαν πικρά και ικέτευαν για έλεος, αλλά
κανείς δεν τις άκουσε γιατί θεωρήθηκαν τρομερές γυναίκες αφού ήθελαν να κάνουν
τέτοιο ανόσιο έγκλημα. Έτσι, παρασυρμένες στην τύχη από τον άνεμο και τις θύελλες
που σηκώθηκαν, και πεινώντας τρομερά, αφού δεν είχαν τίποτα να φάνε, από κάποια
παράξενη εύνοια της μοίρας, μια παλίρροια τις έβγαλε σε μια γη γεμάτη φρούτα και
χόρτα.
Πρώτη αποβιβάστηκε η Αλβίνα, γι' αυτό και η γη εκείνη ονομάστηκε Αλβιών. Έφαγαν τα
χορταρικά και τα φρούτα που βρήκαν σε αφθονία -καρύδια, κάστανα, σόρβα, αχλάδια, μήλα-
κι ύστερα θυμήθηκαν τις παλιές τους τέχνες και επειδή δεν είχαν όπλα, έστησαν παγίδες και
έπιασαν ζώα και έφαγαν. Στη γη αυτή δεν κατοικούσε κανείς άνθρωπος, όμως σ' αυτές τις
γυναίκες ξύπνησε μια ξέφρενη σεξουαλική επιθυμία και αυτή την επιθυμία εκμεταλλεύθηκαν
οι Ινκούμπι, κάποιες δαιμονικές οντότητες που πήραν τη μορφή του άνδρα, κοιμήθηκαν μαζί
τους και μετά χάθηκαν. Οι γυναίκες γέννησαν γιους από αυτά τα αιθερικά όντα και επειδή
δεν υπήρχαν άλλες γυναίκες στο νησί, κοιμήθηκαν με τα ίδια τους τα παιδιά και γέννησαν
κορίτσια και αγόρια. Έτσι, από αυτές τις ανίερες ενώσεις, γεννήθηκε το γένος των γιγάντων.
Και αυτοί οι πανύψηλοι άνθρωποι παρέμειναν στην Αλβιώνα και κυρίως επάνω στα βουνά.
«Αυτή η ράτσα κράτησε τη γη μέχρις ότου ήρθαν οι Βρετανοί, και αυτό έγινε 1.136 χρόνια
πριν ο Κύριος μας γεννηθεί, είμαι σίγουρος γι' αυτό».
Έτσι λέει ο Μονμάουθ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι Βρετανοί πήραν το όνομα τους από τον
αρχηγό τους τον Βρούτο και οι οποίοι ήσαν Τρώες που έφυγαν από την κατεστραμμένη
Τροία και ήρθαν στο νησί 260 χρόνια μετά την Αλβίνα. Ο Βρούτος έσφαξε όλους τους
γίγαντες εκτός από τον αρχηγό τους, τον Γωγμαγώγ, ο οποίος και διηγήθηκε την ιστορία με
λεπτομέρειες και ο Βρούτος την κατέγραψε.
Σύμφωνα λοιπόν με τις κελτοβρετανικές παραδόσεις, ενώ στην Ιρλανδία και στη Σκωτία
εγκαθίστανται Έλληνες που είναι πρόγονοι των Ιρλανδών και των Σκώτων, στη Βρετανία
εγκαθίστανται Τρώες, οι οποίοι αποδιώχνουν τους απόγονους των Ελληνίδων που ζούσαν
εκεί. Έτσι λοιπόν, φαίνεται ότι οι Τρώες μετά την καταστροφή της Τροίας, αποίκισαν την
Έγεστα είναι οι πρόγονοι των Ελύμων) στη Σικελία, τη Ρώμη με τον Αινεία και τη Βρετανία
με τον Βρούτο.

Όσο για τους Έλληνες, ο Γαίθηλος, η Αιγύπτια γυναίκα του, Σκώτα και ο γιος τους, βηρ,
ζουν ακόμα στα ονόματα των Κελτών των βρετανικών νησιών. Από τον Γαίθηλο, κρατάει το
όνομα Γκάελ-Γαελικός που έχουν όλοι οι Κέλτες της Βρετανίας (ακόμα και η γλώσσα τους
λέγεται γαελικά). Από τη Σκώτα κρατάει το όνομα της Σκωτίας και από τον Ίβηρα κρατάει το
άλλο όνομα της Ιρλανδίας, Υβέρνια...1

ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΣΚΩΤΣΕΖΩΝ

Είναι πολλά τα έπη και πολλές οι παραδόσεις! που αναφέρονται στην καταγωγή των
Σκωτσέζων από τους Έλληνες. Μια από τις παλαιότερες καταγραφές και ίσως η πιο
ενδιαφέρουσα είναι στην Άκτα Σανκτόρουμ, δηλαδή τον βίο των Αγίων της Ιρλανδίας, όπως
καταγράφηκε από τον Κόλγκαν τον 11ο αι. στα λατινικά, στο κεφάλαιο που αφορά στη ζωή
του Αγίου Καντρού και στο οποίο συνοψίζονται όλες οι παραδόσεις για την καταγωγή των
Σκωτσέζων από τους Έλληνες. Αυτό το κείμενο ίσως αποτελεί και την πρωιμότερη εκδοχή
των ιρλανδέζικων μιλησιανών μύθων που αναφέρονται σε σχέση και την καταγωγή των
Ιρλανδών από Έλληνες.
Στον Βίο του Αγίου Καντρού γράφεται επί λέξει ότι οι Σκωτσέζοι ήταν ένας λαός από τις |
περιοχές της Λυδίας της Μικράς Ασίας, στον ποταμό Πακτωλό και από το Χωρισκόν, της
περιοχής Χωρία, οι οποίοι κατά τη γλώσσα και| τη θρησκεία ήταν ελληνικής εθνικότητας
(«lingua et cultu nationeque Graeci»).
Η σκέψη μας αμέσως μπορεί να πηγαίνει ότι στη Λυδία και στον Πακτωλό δεν υπήρχαν
Έλληνες. Μελετώντας όμως πιο προσεκτικά τους σκωτσέζικους μύθους θα διαπιστώσουμε
ότι με τον όρο «Ελλάδα» οι Σκωτσέζοι αναφέρονται στην μινω-μυκηναϊκή επικράτεια. Και
ως «Έλληνες» χαρακτηρίζουν τους Μινωίτες της Κρήτης και της αυτοκρατορίας της, αλλά
και όλους τους Αχαιούς οι οποίοι συμμετείχαν στην μυκηναϊκή ομοσπονδία.
Αυτές οι απόψεις, ότι δηλαδή οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι αλλά και οι κατοπινοί
κλασικοί Έλληνες αποτελούσαν μια ενιαία λαότητα η οποία δεν ήταν χωρισμένη σε
προ-ινδοευρωπαίους και Ινδοευρωπαίους, στην κελτική μυθολογία δεν υφίστανται.
Και παραδόξως οι σύγχρονες επιστημονικές απόψεις έρχονται να καταδείξουν ότι οι
Κρήτες με τη θαλάσσια αυτοκρατορία τους, που εκτεινόταν μέχρι την ιβηρική
χερσόνησο, τον ουκρανικό Νότο, τη μικρασιατική ενδοχώρα και την παλαιστινιακή
1 Η Σκωτία είναι συνδεδεμένη με τα κάστρα της, όπως περίπου η Ελλάδα με τους ιερούς τόπους της. Μπορεί
να συναντήσει κανείς δεκάδες 4 και εκατοντάδες κάστρα σε διάφορους βαθμούς εγκατάλειψης. Για τα
περισσότερα από αυτά, υπάρχουν θρύλοι με φαντάσματα, τέρατα, μυστηριώδη φαινόμενα και τρομακτικά
γεγονότα. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πέρα από την εκπληκτική ομορφιά των τοπίων, τη μαγεία που
περικλείουν οι τόποι αυτοί που συνεχίζουν ακόμη και στη σύγχρονη, ορθολογιστική εποχή μας να ασκούν έντονη
γοητεία στους επισκέπτες τους. Μένει να αποκαλυφθούν τα μυστικά που κρύβουν. Στη φωτογραφία βλέπουμε το
κάστρο Strom.
Φανταστείτε τώρα το επιβλητικό κάστρο της επάνω φωτογραφίας στη μέση μιας αρχαίας λίμνης. Και όμως δεν
είναι σκωτσέζικο κάστρο. Είναι η θρυλική και πανάρχαιη Γλα της Βοιωτίας... Εδώ, σύμφωνα με την σκωτική
παράδοση, γεννήθηκε, στην ενδιάμεση εποχή μεταξύ της Αργοναυτικής εκστρατείας και του Τρωικού πολέμου, ο
φοβερός Γαίθηλος Γκλας, αυτός που έμεινε να τον θυμούνται οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι ως Γκαϊντέλ!
γη των Φιλισταίων δεν ήταν προελληνικός πολιτισμός αλλά ελληνικός. Γι' αυτό και
στην Παλαιά Διαθήκη, στη μετάφραση των Εβδομήκοντά, η λέξη «Φιλισταίος»
(«φιλιστήν» στα εβραϊκά) μεταφράζεται αλλού ως Κρητικός, αλλού ως Καππαδόκης
και αλλού ως Έλληνας... Αλλά και γνωστοί επιστήμονες, όπως ο Ρώσος Σεργκέι
Ριάπτσικοφ, ισχυρίζονται ότι ο κρητικός εποικισμός της Κριμαίας και του Δον στην
πραγματικότητα ήταν ενιαίος με τον μυκηναϊκό και δημιούργησε την υποδομή για
την έλευση του ελληνικού αποικισμού.
Τέτοιες απόψεις, ότι δηλαδή η κοιτίδα των ινδοευρωπαίων βρίσκεται ανατολικά και
δυτικά του Αιγαίου, εκφράζονται και από μεγάλους πλέον επιστήμονες διαφόρων
ειδικοτήτων. Ειδικότερα εμφανίζονται στο βιβλίο των Times, Η Ιστορία του Κόσμου, το
οποίο ουσιαστικά παρουσιάζει και συνοψίζει τις τελευταίες θεωρίες για την ιστορία του
κόσμου.
Βλέπουμε λοιπόν ότι σύμφωνα και με την ελληνική μυθολογία και με τη σκωτσέζικη
μυθολογία, αλλά και με τις απόψεις την ελληνιστικής εποχής και τις μεσαιωνικές βρετανικές,
υπήρξε μια παρουσία ελληνικών λαοτήτων στον βόρειο Εύξεινο Πόντο, στην κυρίως Ελλάδα,
στη δυτική, στη νότια και στην κεντρική Ασία και στην Παλαιστίνη, η οποία αποτέλεσε και
τη μήτρα μιας μεγάλης εξάπλωσης προς τον ευρωπαϊκό Βορρά και προς την ινδική Ανατολή,
μεταξύ του 2000 και του 1000 π.Χ. Είναι οι «απερίθμητοι» της Παλαιάς Διαθήκης, οι
Γιαβάνας των Ινδών, οι Γελωνοί των Σκυθών (αυτοί που έφεραν τη λατρεία του θεού -ταύρου
Ροντ στους Σλάβους και τους Σκύθες), οι Γραικοί των Βρετανών. Η ιρλανδική μυθολογία μας
βοηθάει να κατανοήσουμε αυτό το σχήμα που μέχρι τώρα εξέφραζαν κάποιοι περιθωριακοί
ελληνοκεντρικοί
ερευνητές.
Στον Βίο του
Αγίου Καντρού
λοιπόν, Έλληνες
τοποθετούνται στη
Λυδία, όπως
ακριβώς ανα-
φέρεται και στην
ελληνική
μυθολογία, σύμφω-
να με την οποία ο
γενάρχης τους, ο
Λυδός, ήταν
εγγονός του
Ηρακλή και της
Ομφάλης, πράγμα
που πιθανώς να
σημαίνει ότι οι
Λυδοί ως έθνος
είχαν προέλθει από
την επιμιξία
κάποιων αυτο-
χθόνων
Μικρασιατών με
ηρακλειδείς
Γραικούς, οι οποίοι
είχαν εγκατασταθεί
κοντά στον
Πακτωλό ποταμό
και οι οποίοι κατά παράξενο τρόπο έγιναν γενάρχες των Σκωτσέζων.
Χρησιμοποιούμε εδώ τη λέξη Γραικός συνειδητά, όπως και η ιρλανδική μυθολογία
(Greek) γιατί και κατά τον Αριστοτέλη και κατά τον Αλκμάνα και κατά το Πάριο Μάρμαρο,
οι Γραικοί είναι οι πατέρες των Ελλήνων ή οι Έλληνες παλαιότερα αποκαλούνταν Γραικοί
(«Έλληνες το πρότερον Γραικοί καλούμενοι -Γραίκες οι των Ελλήνων μητέρες»). Βέβαια
φτάσαμε, οι ημιμαθείς, να ντρεπόμαστε για το όνομα Γραικοί-Greeks ή για το όνομα
Γιουνανίδες-Ίωνες, χωρίς ό αναγνωρίζουμε ότι αυτά είναι τα πανάρχαια ονόματα που είχε ο
λαός μας, πριν ακόμα στις αφικτυονίες και στους Δελφούς πάρει το ηλιακό, απολλώνιο
όνομα Έλληνες.
Το όνομα «Γραικός» μας τιμά πιο πολύ από το «Έλληνας» γιατί συνδέεται με την
πανάρχαια στόρια του αιγαιακού, βαλκανικού και μικρασιατικού χώρου. Και κανείς ξένος
δεν μας προσβάλει όταν μας αποκαλεί Γραικούς, αφού έτσι μας συνδέει όχι μόνο με το
ελληνικό πολιτιστικό φαινόμενο, αλλά και με το «προελληνικό», μινωικό-πελασγικό και με
το βυζαντινό (γριέκ αποκαλούνται όλοι οι βυζαντινοί και οι ελληνορθόδοξοι στη σλαβική
γραμματεία, αλλά και Γραικοί αποκαλούνται όλοι οι μη-σλάβοι ορθόδοξοι αλλά και όλοι οι
Ουνίτες διεθνώς) και με το νεο-ελληνικό («εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω»).
Αυτοί λοιπόν οι Χωρισκιοι έφτιαξαν καράβια και πήγαν στη Θράκη, όπου ενώθηκαν με
ανθρώπους της Περγάμου (προφανώς Πισιδούς, οι οποίοι και αυτοί ανήκαν στην κρητι-:ή
αυτοκρατορία) και Λακεδαιμονίους. Από εκεί, οδηγημένοι από τον βόρειο άνεμο, πήγαν στην
Έφεσσο, στη νήσο Μήλο, στις Κυκλάδες και στην Κρήτη.
Αυτή η διαδρομή δεν είναι καθόλου τυχαία και ίσως είναι μια μακρινή ανάμνηση της
προετοιμασίας κάποιας εκστρατείας της κρητικής αυτοκρατορίας προς την Παλαιστίνη και
την Αίγυπτο, όπως διασώθηκε στους ιρλανδοσκωτικούς μύθους, μιας εκστρατείας που έμεινε
γνωστή στις χιττιτικές, ασσυριακές και αιγυπτιακές πηγές ως η φρικτή και τρομακτική
κάθοδος των λεγομένων Λαών της θάλασσας, η οποία και ανέτρεψε για πάντα το 5ΐ3ΐυ$ α,υο της Μέσης Ανατολής.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΚΩΤΙΑ

Οι Χωρίσκιοι περάσανε στην αφρικανική θάλασσα και, σύμφωνα πάντα με το κείμενο και
χωρίς άλλες λεπτομέρειες, έφθασαν στις Βαλεαρίδες νήσους και αφού πέρασαν την Ισπανία
και τις στήλες του Ηρακλέως προς την απομονωμένη Θούλη, αποβιβάστηκαν στο
Κρουάτσαν Φέλι στην Ιρλανδία. Το νησί, εκείνο τον καιρό, κατοικούσαν οι Πίκτες, τους
οποίους κατανίκησαν σε μια περιοχή που από τότε λέγεται Άρτμαχα. Πρόκειται για μια λέξη
που παραδόξως θα μπορούσε να έχει ελληνική προέλευση, αφού «μάχα» στα δωρικά είναι η
μάχη (οι Λακεδαιμόνιοι μετείχαν στο απόσπασμα αυτό και δεν ξέρουμε αν οι Δωριείς ήταν
τελικά άλλο φύλο από τους Αχαιούς Λακεδαιμόνιους, όλα υπό συζήτηση είναι) και το «αρτ»
μπορεί να προέρχεται από τη λέξη «άρτος», αλλά και τη λέξη «άρτηση» που σημαίνει τροφή,
αφού κατά τον μύθο αυτό, οι εισβολείς πολέμησαν τους ΠΊκτες μαγεμένοι από το μέλι και το
γάλα που έρεε στην περιοχή τους.
Οι Έλληνες κατέλαβαν την περιοχή μεταξύ του Λοχ Έρνε και του Έθιοχ, μετά
πήραν το Κιλντέαρ και το Κορκ και έφτασαν και πολιόρκησαν το Μπάνγκορ. Πολλά
χρόνια μετά πέρασαν απέναντι στη Σκωτία, στην περιοχή της Ρόσιας, κοντά στον
ποταμό Ρόσι και κατέλαβαν τις πόλεις Ρέγκνομαθ και Μπέλεθορ. Στην αρχή
ονόμασαν τη χώρα τους Χωρισκία αλλά μετά την αποκάλεσαν Σκωτία, επειδή ο
αρχηγός των εισβολέων ήταν ο Λακεδαιμόνιος Νέωλος, ο οποίος παντρεύτηκε την
Αιγύπτια κόρη Σκώτα, όταν οι εισβολείς είχαν παραμείνει για ένα διάστημα στην
Αίγυπτο. Αυτό είναι και μια εισαγωγική καταγραφή των μύθων, τους οποίους θα
παρουσιάσουμε πιο κάτω και είναι σαφέστατοι όσον αφορά στα πρόσωπα και τα
πράγματα.
Ποιοι ήταν όμως οι Πίκτες που οι Έλληνες συνάντησαν στην Ιρλανδία και τη Σκωτία;
Είναι ένας από τους πιο παράξενους λαούς της αρχαιότητας. Ονομάστηκαν έτσι από τους
Ρωμαίους, επειδή ήταν γεμάτοι τατουάζ («πίκτουμ» στα λατινικά σημαίνει «ζωγραφίζω»).
Μάλιστα φαίνεται ότι ήταν από τους πιο σκληρούς και πολεμικούς λαούς του κόσμου. Δεν
ήταν Κέλτες, αφού η γλώσσα τους δεν ήταν κατανοητή από τους Κέλτες ορθοδόξους
ιεραποστόλους. Κατά τον Μεσαίωνα ή τις λεγόμενες Σκοτεινές Εποχές (Dark Ages) και
αφού σφαγιάστηκαν οι ευγενείς τους με προδοσία, ο λαός τους ενσωματώθηκε στους
Σκωτσέζους. Μερικοί τους συνδέουν με ιούς Βάσκους, τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο πέρα
από το ότι υπήρξαν και εντυπωσίασαν.
Το Σκότις Χρονικόν, δηλαδή το χρονικό του σκωτικού έθνους, το οποίο συνέγραψε ο
μεγάλος Βρετανός επικός, Ιωάννης του Φορντάν, το 1345, είναι πολύ σαφέστερο ως προς τη
μυθική αυτή εκστρατεία των Ελλήνων στην Ιρλανδία. Αυτός ο άνθρωπος με μεγάλη
επιμέλεια συνέλεξε όλους τους μύθους και τις παραδόσεις που έχουν να κάνουν με τον
αποικισμό της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από τους Έλληνες και τις παρουσίασε στο έπος του
το οποίο και αποτέλεσε τον κορμό της εθνικής αναφοράς των Σκωτσέζων.
Από ό,τι φαίνεται, οι Έλληνες πήγαν στα βρετανικά νησιά σε δυο κύματα. Το πρώτο
αναφέρεται στο θρυλικό έπος τους, το Τουάθα Ντε Ντανάν. Αναφέρεται στον
Έλληνα Παρθόλωνα, ο οποίος έχει όντως ελληνικότατο όνομα που σημαίνει
«πορθητής των όλων». Αυτός αποτελεί και τον πρώτο οικιστή της Ιρλανδίας, ο οποί-
ος πολέμησε το σκοτεινό γένος των δαιμόνων Φιρ Μπολγκ και εγκατέστησε τον
πολιτισμό στην Ιρλανδία. Το έπος αυτό που θα δούμε πιο κάτω ίσως αναφέρεται στις
αρχαίες εκείνες συγκρούσεις μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων οικιστών και των Πικτών,
οι οποίοι είχαν μια χθόνια λατρεία δαιμόνων.
Το δεύτερο αναφέρεται στο κείμενο που συζητάμε τώρα και είχε αρχηγούς τους τον
Νέωλο ή Ηώλαο -και κατά τα κείμενα Γαίθηλο -ο οποίος έμεινε γνωστός στους Ιρλανδούς ως
Γκαιντέλ, και τη σύζυγο του, η οποία ήταν κόρη του Φαραώ και ονομάστηκε Σκώτα. Αξίζει
όμως να αφεθούμε στη μαγεία του κειμένου του Ιωάννη Φορντάν.2

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΓΑΙΘΗΛΟΣ

«Κατά την Τρίτη εποχή στις μέρες του Μωυσέως, ένας κάποιος βασιλιάς μιας από τις
κόρες της Ελλάδας, ο Νέωλος ή Ηώλαος (σ.σ.: Νέωλος προέρχεται προφανώς από τις λέξεις
ναυς και λαός, είναι σαφώς αρχαιοελληνικό όνομα και σημαίνει αυτός που είναι μέλος τους
λαού που έρχεται με καράβια. Ηώλαος είναι επίσης ελληνικό όνομα και αναφέρεται σε αυτόν
ιτου είναι λαός από την Ανατολή ή από την Ηώ δηλαδή την χώρα της αυγής, της ανατολής]
με το όνομα, είχε έναν γιο, ωραίο στην κοφιά αλλά ταραχοποιό κατά το πνεύμα, που τον
λέγαν Γαίθηλο στον οποίο δεν επέτρεψε καμιά εξουσία στο βασίλειο του.
Σπρωγμένος στην οργή και με την υποστήριξη πολλών συμμοριών από νέους, ο Γαίθηλος
τάραξε το βασίλειο του πατέρα του από πολλές εγκληματικές ανόσιες πράξεις και αγρίεψε
ιόν πατέρα του και τον λαό του με την απρεπή συμπεριφορά του. Έτσι και γι' αυτόν τον λόγο
διώχθηκε με τη βία έξω από την πατρική του γη και έπλευσε προς την Αίγυπτο όπου τον
ξεχώρισαν για το κουράγιο και την τόλμη του. Αλλά και επειδή ήταν γέννημα βασιλιά
παντρεύτηκε την Ικώτα, την κόρη του Φαραώ.
Ένα άλλο χρονικό μας λέει ότι εκείνες τις μέρες την Αίγυπτο την είχαν καταλάβει
οι Αιθίοπες (σ.σ. πρόκειται για την Μεροητική δυναστεία των μαύρων Φαραώ, που
από το σημερινό Σουδάν και τη Μερόη κατέλαβε την Αίγυπτο) οι οποίοι σύμφωνα με
τις συνήθειες | ιούς ερήμωσαν την χώρα από τα βουνά μέχρι την πόλη της Μέμφιδος
2 Η λίμνη (Λοχ) Νες αποτελεί το πλέον διάσημο μέρος της Σκωτίας. Ο θρύλος του τέρατος που κρύβει κάτω από
τα νερά της, έχει εξάψει τη φαντασία πολλών γενεών και έχει παρουσιαστεί σε παραδοσιακά κείμενα και
τραγούδια. Αλλά και η ίδια η λέξη «λοχ» έχει ελληνική ρίζα (λακ, εξου και λάκκος, όπως ανέφερε ο καθ. Θ.
Σπυρόπουλος στο άρθρο του για τη Λακεδαιμόνα). Να σημειώσουμε ότι οι Λακεδαιμόνιοι σχετίζονται με τους
Σκωτσέζους και ότι πιθανόν η ρίζα «λακ» να πέρασε στις ευρωπαικές γλώσσες από εδώ.
και της Μεγάλης θάλασσας. Έτσι ο Γαίθηλος, ο γιος του Νέωλλου (σ.σ. εδώ ο
Νέωλος παρουσιάζεται με δύο λάμδα σε αντίθεση με πριν], ένας από τους συμμάχους
του Φαραώ, εστάλη για βοήθεια του με έναν μεγάλο στρατό και ο βασιλιάς του
έδωσε τη μοναδική του κόρη σε παντρειά για να σφραγίσει την συμφωνία.
Είναι γραμμένο στην παράδοση του Αγίου Μηρένταν ότι ένας κάποιος πολεμιστής, στον
οποίο οι αρχηγοί του έθνους του παρέδωσαν την εξουσία, κυβέρνησε την Αθήνα στην
Ελλάδα (Greece). Ο γιος του, ο Γαίθηλος κατά το όνομα, νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του
Φαραώ βασιλέα της Αιγύπτου, τη Σκώτα, από την οποία επίσης οι Σκωτσέζοι πήραν το
όνομα τους. Και αυτός, δηλαδή ο Γαίθηλος, ο οποίος ήταν διάσημος για τη δύναμη του και
την τόλμη του, εξαγρίωσε τον πατέρα του και όλους από την επιθυμία του για φασαρίες και
έφυγε επειδή απέτυχε στις επιθυμίες του και όχι επειδή ήταν αυτή η θέληση του και
αποσύρθηκε στην Αίγυπτο όπου τον υποστήριξε μια τολμηρή συμμορία νεαρών.
Ένα άλλο χρονικό πάλι λέει ότι ένας κάποιος Γαίθηλος, ο εγγονός, λέγεται, του Νέμπριχτ,
επειδή δεν είχε τη θέληση να κυβερνήσει με το δίκαιο της διαδοχής ή επειδή ο λαός του υπο-
στηριζόμενος από τα γειτονικά έθνη δεν στήριξε την τυρρανία του εγκατέλειψε την πατρίδα
του ακουλουθουμενως από ένα πλήθος νέων ανδρών, με ένα στρατό. Κατά μήκος της διαδρο-
μής του τάραξε με πολλούς πολέμους διάφορους τόπους και εξαναγκασμένος από την έλλει-
ψη ανεφοδιασμού και προμηθειών ήρθε στην Αίγυπτο όπου ενώθηκε με τις δυνάμεις του
βασιλιά Φαραώ και πάσχισε μαζί με τους Αιγυπτίους να κρατήσει τα παιδιά του Ισραήλ σε
αιώνια δεσμά και στο τέλος νυμφεύθηκε τη μονάκριβη θυγατέρα του Φαραώ, τη Σκώτα, με
πρόθεση να διαδεχθεί τον πεθερό του στον θρόνο της Αιγύπτου...
Αυτός ο Φαραώ, που αναφέραμε πιο πάνω, πνίγηκε μαζί με τον στρατό του από εξακόσια
άρματα, πενήντα χιλιάδες άλογα και διακόσιους χιλιάδες πεζούς. Ενώ οι επιζήσαντες είχαν
παραμείνει στα σπίτια τους και ήλπιζαν να απαλλαγούν από τον φόρο των σιτηρών που είχε
παλαιότερα καθιερωθεί από τον Ιωσήφ τον καιρό της πείνας. ...Ο γαμπρός του Φαραώ,
Γαίθηλος Γκλας είχε αρνηθεί να κυνηγήσει τους αβοήθητους Εβραίους, έτσι οι
συνασπισμένοι Αιγύπτιοι με βιαιότητα έδιωξαν από ανάμεσα τους όλους τους ευγενείς των
Ελλήνων καθώς και όλους τους ευγενείς των Αιγυπτίων που η άπληστη θάλασσα δεν είχε
καταπιεί.
Διαβάζουμε σε ένα άλλο χρονικό ότι μετά που ο στρατός έφυγε, ο Γαίθηλος παρέμεινε
πίσω στην πόλη Ηλιόπολη ακολουθώντας ένα σχέδιο που συμφωνήθηκε μεταξύ αυτού και
του βασιλέα Φαραώ σε περίπτωση που θα έπρεπε να τον διαδεχτεί στο βασίλειο του. Αλλά
αυτοί που είχαν απομείνει από τον αιγυπτιακό λαό, οι οποίοι έβλεπαν τι απέγινε στα βασίλεια
τους και επειδή είχαν απομείνει χωρίς φρουρά και έχοντας κάποτε υποταχθεί σε μια ξένη
τυραννία, σκέφθηκαν ότι δεν θα μπορέσουν να αντέξουν δεύτερη τυραννία για άλλη μία
φορά. Ένωσαν λοιπόν τις δυνάμεις τους και έστειλαν γράμμα στο Γαίθηλο ότι αν δεν
επισπεύσει το συντομότερο δυνατόν την αναχώρηση του από το βασίλειο, θα ξεκινήσει ένας
ατελείωτος πόλεμος μεταξύ αυτών και αυτού χωρίς καθυστέρηση...».
Το κείμενο αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί αποτελεί μια επισταμένη καταγραφή και
ουσιαστικά καταλογογράφηση των χρονικών και των παραδόσεων που αναφέρονται σε
εκείνον τον διαβόητο Γαίθηλο, ο οποίος από ένα ιταμό πρόσωπο σε κάποια ελληνική χώρα
(το πλήρες όνομα του: Γαίθηλος Γκλας, παραπέμπει στην μυκηναϊκή πόλη του Γλα) έγινε
σημαντικό πρόσωπο στη χώρα του Φαραώ την εποχή του Μωυσή.
Το πολύ ενδιαφέρον στην ιστορία μας είναι ο κομμάτι που αφορά στη σύγκρουση του
Γαίθηλου με τους Αιθίοπες. Ο Φλάβιος Ιώσηπος όμως μας διασώζει ότι και ο ίδιος ο
Μωυσής, πριν συγκρουστεί με τον Φαραώ για τα δίκαια του ισραηλιτικού λαού, υπήρξε
στρατηγός του στον πόλεμο του κατά των Αιθιόπων εισβολέων. Μάλιστα συνέτριψε τους
Αιθίοπες και η βασιλοπούλα Θαρμπίς από αυτούς, ζήτησε και έγινε γυναίκα του, πράγμα για
το οποίο ο Μωυσής κατακρίθηκε αργότερα από τα αδέρφια του, τον Ααρών και τη Μύριαμ.
Έτσι μπορούμε να πούμε, με κάθε βέβαια επιφύλαξη, ότι αν ο Ιωάννης Φορντάν και ο
Φλάβιος Ιώσηπος λένε αλήθεια, τότε ο Γαίθηλος υπήρξε συμπολεμιστής του Μωυσή στον
στρατό εκείνου του βιβλικού Φαραώ, στον πόλεμο εναντίον των μαύρων αυτοκρατόρων του
Κους και της Μερόης. Ο πόλεμος αυτός μόλις τις τελευταίες δεκαετίες αρχίζει να γίνεται
γνωστός χάρη στις αρχαιολογικές εργασίες και μελέτες που έγιναν στη Μερόη και στην
^άπατα, τις πρωτεύουσες του αιθιοπικού βασιλείου του Κους, που βρισκόταν εκεί που
σήμερα είναι το Σουδάν (και όχι η Αιθιοπία).
Ποιος ήταν όμως ο βιβλικός Φαραώ της εξόδου; Τη σημαντικότερη, νομίζω, παρουσίαση
:χει κάνει ένας προτεστάντης βιβλιστής, ο Τζον Αργκουμπράιτ, ο οποίος προσπαθώντας να
αποδείξει την αλήθεια της Βίβλου -Παλαιάς και Καινής Διαθήκης- με αξιοσημείωτα
πραγματικά αρχαιολογικά ντοκουμέντα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Φαραώ αυτός είναι
ο Γούθμωσις ο III, ο οποίος έζησε στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ. Εάν οι συλλογισμοί του
είναι σωστοί και αν το χρονικό του Φορντάν αποδίδει σωστά την ιστορία των Σκωτσέζων,
τότε ο Γαίθηλος, αυτός που έμεινε να τον θυμούνται οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι ως
Γκαιντέλ, γεννήθηκε στην ενδιάμεση εποχή μεταξύ της Αργοναυτικής εκστρατείας και του
Τρωικού πολέμου, κατ" άλλους στην Αθήνα, κατ" άλλους στη Σπάρτη (τότε μυκηναϊκή) και
κατ" άλλους σε κάποιο απροσδιόριστο ελληνικό βασίλειο του ελλαδικού χώρου, ίσως και
στην καστροπολιτεία Γλα.

Υπάρχει κάποια μνήμη όμως στην ελληνική μυθολογία για τέτοιου είδους έξοδο προς την
Αίγυπτο, τη Νιγηρία και τα βρετανικά νησιά; Όπως έχει συνοψίσει ο Κύπριος Ρ. θ.
Κυριακίδης, υπήρξαν επαφές μεταξύ Μυκηναίων και Βρετανών, σύμφωνα με αρχαιολογικές
μαρτυρίες από τα βρετανικά νησιά, ενώ έχει αποδειχτεί ότι ο κυπριακός ορείχαλκος
εισαγόταν από τις Κασσιτερίδες Νήσους, δηλαδή τα βρετανικά νησιά, ήδη από το 2050 π.Χ.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης δηλώνει ότι ούτε ο Διόνυσος ούτε ο Ηρακλής εξεστράτευσαν
εναντίον των βρετανικών νησιών. Υπάρχουν όμως όλες αυτές οι ιστορίες για τη χώρα ίων
Υπερβορείων και για τη σχέση αυτής της χώρας με το Αιγαίο. Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία
στον ελλαδικό χώρο. Όμως η παρουσία των Μυκηναίων Ελλήνων στα βρετανικά νησιά αρχί-
ζει να αποκαλύπτεται από πολύ γνωστούς Άγγλους ιστορικούς και αρχαιολόγους, όπως οι Α.
Ρ. Μπερν, Χόμερ Λ. Τόμας, Ρ. 'Ατκινσον, Ρ. ,άτσινσον, Τ. Φιλντ και Α. Γούντιεντ, κ.ά.
Όσο για το όνομα-λέξη Γαίθηλος, που είναι μια πανάρχαια και θαυμάσια ελληνική λέξη,
μπορεί να ετυμολογηθεί άνετα από τις λέξεις «γαία» και «θηγάνω» (το «γ» στα αρχαία
ελληνικά πολλές φορές εκτρέπεται σε «λ», π.χ., μόγις-μόλις), που σημαίνει αυτός που
προκαλεί σε αιματοχυσία τη γη! Μπορεί να προέρχεται και από το θέμα «γαυ» και όχι τη
«γαία», αφού στη σκωτική γραμματεία έχει διατηρήσει τη γραφή Gaythelus. Έτσι συνδέεται
με την λέξη «γαυριώ» που σημαίνει επαίρομαι και περηφανεύομαι και έχω επιθυμία
για συνουσία, οπότε Γαΐθηλος ή Γαΐθηγος είναι ο άνθρωπος που από την
υπερηφάνεια του και τις ορμές του παροξύνει σε αιματοχυσία τη γη, όπως ακριβώς
δηλαδή περιγράφεται στα αρχαία σκωτικά χρονικά!
Συνεχίζει λοιπόν ο Ιωάννης Φορντάν στο χρονικό του ότι ο Γαΐθηλος με τη
γυναίκα του, τη Σκώτα, όλη την οικογένεια του και τους δικούς του Έλληνες και
Αιγυπτίους ευγενείς, οι οποίοι έφτιαχναν έναν αρκετά πολυάριθμο στρατό,
αποφάσισε να φύγει από την Αίγυπτο. Επειδή δεν μπορούσε πλέον με κανέναν τρόπο
να γυρίσει στην Ελλάδα ξεκίνησε και πήγε στη Νουμιδία, τη σημερινή Τυνησία και
από εκεί άρχισε να περιπλανιέται σε διάφορες περιοχές της δυτικής Μεσογείου.
Και ο Ιωάννης χαρακτηριστικά λέει ότι όπως ο γενάρχης των Εβραίων σαράντα χρόνια
περιπλανιόταν στην έρημο, έτσι και ο γενάρχης των Ιρλανδών περιπλανιόταν σε διάφορες
χώρες με τα καράβια του, ώσπου πέρασε τις Ηράκλειες Στήλες και έφθασε στη χώρα των
Βάσκων.
Σε μία περιοχή στον ποταμό Ίβηρα κατέκτησε την πόλη Μπριγκάνσια. Αυτή η αναφορά
υπάρχει σε όλα τα χρονικά, ακόμη και στον βίο του Αγίου Μπρένταν. Κάποια στιγμή μερικοί
από τους δικούς του ανακάλυψαν ένα νησί στον ωκεανό με όλα τα καλά, την Ιρλανδία, και
τότε ο Γαΐθηλος αποφάσισε να ανοιχτεί στον ωκεανό και να κατακτήσει το νησί αυτό. Όμως
ο θάνατος τον πρόλαβε αιφνίδια και τη δουλειά ανέλαβε ο γιος του, ο Ίβηρ, αλλά τελικά ούτε
αυτός μπόρεσε να ολοκληρώσει το έργο του.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΣΤΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ …

Κάποιο χρονικό λέει ότι το έργο ολοκλήρωσε ο Παρθόλων ή Παρθόλομος, ο οποίος 250
χρόνια μετά τον θάνατο του Γαίθηλου πήρε τους δικούς του και την οικογένεια του, άφησε
την ισπανική ακτή και πολεμώντας τους αυτόχθονες της Ιρλανδίας εγκαταστάθηκε για πάντα
εκεί.
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι η σκωτική-κελτική γλώσσα ανήκει στις λεγόμενες «0.»
κελτικές γλώσσες, οι οποίες έχουν σαφέστατα προέλευση από την Ισπανία, όπως έχει δείξει
και ο Ντέηβιντ Ντέηλ στο βιβλίο του, Η Ιστορία των Σκωτσέζων, των Πικτών και των
Βρετανών, αλλά και όπως παραδέχονται οι εγκυρότερες γλωσσολογικές θεωρίες. Άρα η
μελέτη των γλωσσικών πηγών και των διαλέκτων δείχνει ότι αυτός ο μύθος έχει όντως βάση.
Ποιος όμως ήταν ο Παρθόλων; Ο άνθρωπος αυτός εκτός του ότι έχει ελληνικό όνομα,
σύμφωνα με το μεγάλο ιρλανδικό έπος, Τουάθα Ντε Ντανάν και το Βιβλίο της κατάκτησης
της Ιρλανδίας (Λέμπορ Γκαμπάλα Έρρεν), καταγόταν από τους Έλληνες! Έτσι λοιπόν οι
μιλησιανοί μύθοι λένε ότι ήταν απόγονος του βασιλιά Μιλήσιου της Μπριγκάνσια, ο οποίος
ήταν κι αυτός κατ' ευθείαν απόγονος του Γαΐθηλου.
Ο Παρθόλων ήταν και ο πρώτος μεγάλος εκπολιτιστής της Ιρλανδίας, ο οποίος εγκατα-
στάθηκε στο νησί και πολεμώντας κάποιον αυτόχθονα δαιμονικό λαό, έφερε την ελληνική
κυριαρχία στο νησί. Όμως από μια τρομακτική αρρώστεια που ήρθε στους Έλληνες, εκείνος
ο πρώτος εποικισμός έληξε άδοξα χωρίς να σωθεί ούτε ένας από τους εποίκους, μέχρι που
στην Ιρλανδία ήρθε ο Αγκνομέν ή Αγνώμων, αρχηγός των Ελλήνων της Σκυθ'ιας, ο οποίος
κατέλαβε το νησί και το παρέδωσε στους Έλληνες μαχητές του.
Ποιος ήταν όμως αυτός ο παράξενος λαός με το όνομα Έλληνες ή Γραικοί της Σκυθίας;
Υπήρχαν Έλληνες στις ρωσικές-ευρωπαϊκές και στις ουκρανικές στέπες κατά τη
μινωμυκηναϊκή εποχή; Την απάντηση μας τη δίνει ο ίδιος ο Ηρόδοτος. Έτσι λοιπόν ο
μεγάλος Έλληνας ιστορικός μας λέει ότι στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, αλλά και
στα δέλτα του Δούναβη, του Δνείπερου και του Δον και βαθιά μέσα στις στέπες, κατά μήκος
των ποταμών Δον και Δνείπερου, αλλά και του Βόλγα, ζούσε κατά την εποχή του ένας
παράξενος λαός, ο οποίος έμοιαζε σκυθικός αλλά δεν ήταν ακριβώς σκυθικός. Σε αντίθεση με
τους Σκύθες που ήταν Όμάδες, αυτοί ήταν μόνιμα εγκατεστημένοι σε πόλεις από ξύλο, με
ξύλινα τείχη, ξύλινους ναούς και ξύλινα αγάλματα. Αυτό είναι λογικό βέβαια, αν σκεφθεί
κανείς ότι το μόνο οικοδομικό υλικό, που βρίσκεται σ' αυτές τις περιοχές των δέλτα και των
στεπών, δεν είναι η πέτρα που σπανίζει, αλλά το ξύλο από τα μεγάλα δέντρα που φυτρώνουν
κατά εκατομμύρια στις όχθες τους.
Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονταν Γελωνο και κατά τον Ηρόδοτο, ήταν απόγονοι των
Ελλήνων της Αργοναυτικής εκστρατείας και μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο. Διέφεραν δε
από τους συνοίκους τους, τους Σκύθες, και κατά το χρώμα των ματιών τους και των μαλλιών
και κατά τη διατροφή. Γενάρχης τους ήταν ο Γελωνός, γιος του Ηρακλή και της βασίλισσας
Έχιδνας. Κεντρική ιούς πόλη ήταν ο Γελωνός, μια ξυλούπολη με ξύλινα ιερά θεών και
αγάλματα τα οποία ήταν όμοια ή παρεμφερή με τα ελληνικά. Ο λαός αυτός παρέμεινε στην
περιοχή και φαίνεται ότι κατά τη διάρκεια του κλασικού ελληνικού εποικισμού, όταν όλος ο
Εύξεινος Πόντος είχε γίνει μια τεράστια ελληνική λίμνη, με όλα τα παράλια ου γεμάτα
ελληνικές πόλεις, βοήθησε τους Έλληνες στην εγκατάσταση τους στην περιοχή και στο
εμπόριο τους με τους Σκύθες. Οι Γελωνοί παρέμειναν στην περιοχή καταπλήττοντας τους
περιηγητές μέχρι τα πρώτα βυζαντινά χρόνια.
Μάλιστα ο Σεργκέι Ριάπτσικοφ, αυτός ο μεγάλος σύγχρονος Ρώσος ιστορικός από το
(ράσνουνταρ, λέει ότι οι Γελωνοί ήσαν αυτοί που μέσα από τις εγκαταστάσεις τους στον
Δνείπερο έφεραν τη λατρεία του ταύρου από τη μινωική Κρήτη προς τα βάθη των ρωσικών
στεπών και το σκυθικό Βορρά! Είναι ο ταυροκέφαλος θεός Ροντ των Σλάβων και των
Σκυθών, που προς τιμήν του μεταξύ του Ιου π.Χ. και του 1ου μ.Χ. αιώνα ιδρύθηκε η
σλαβοσκυθική πόλη Ρόντενι στον Δνίπερο.
Όμως με τη λατρεία του ταύρου, που απ' ό,τι μας έχει διασώσει ο μύθος του Θησέα και
του Μινώταυρου ήταν μάλλον κάποια χθόνια κρητική θεότητα που έχει να κάνει με τη
γονιμότητα [ης γης, συνδέεται και η ιβηρική χερσόνησος με ας ταυρομαχίες της. Δεν είναι
λίγοι οι σύγχρονοι ερευνητές και κυρίως Ισπανοί, οι οποίοι θεωρούν ότι οι ταυρομαχίες και οι
γιορτές με τους ταύρους στην Ισπανία και στην Πορτογαλία έχουν έρθει στην ιβηρική
χερσόνησο μαζί με τούς πανάρχαιους Κρητικούς αποίκους. Κάποιοι δε από αυτούς συνδέουν
με τους Κρήτες την αρχαία ιβηρική πόλη της Ταρτησού. Άλλωστε ένας πορτογαλικός μύθος
διασώζει ότι η Λισσαβόνα χτίστηκε από τον Ιδιο τον Οδυσσέα, από τον οποίο πήρε και το
όνομα της (Ουλΐσες + Μπόα)! Γι" αυτό και στην είσοδο της πόλης σήμερα στέκει το
μεγαλόπρεπο άγαλμα του...

Ο κορυφαίος Ουκρανός καθηγητής αρχαιολογίας, Βλαντιμίρ Σαγιάν, στην τελευταία του
έρευνα για την ερμηνεία των ταυροκέφαλων σκυθικών ιερών παραστάσεων λέει:«... τα
επιχρυσωμένα κέρατα χαρακτηρίζουν τους θυσίαζόμενους ταύρους επειδή επιχρύσωναν τα
κέρατα τους ή πριν ή μετά τη θυσία. Έχουμε γι' αυτό στοιχεία, όχι μόνον από τον ίδιο τον
Όμηρο, αλλά αυτό φαίνεται καλά και από τις αρχαιολογικές ανασκαφές που αφορούν στην
προ-ομηρική περίοδο. Έχουμε υπ' όψη μας τον όμορφο ταύρο από τις Μυκήνες, το κεφάλι
του οποίου ήταν από μασϊφ χρυσό, με προσαρτημένα χρυσό κέρατα και με ένα
εκφραστικότατο σύμβολο του ηλίου σε σχήμα ροζέτας στο μέτωπο του. Κανείς από τους
επιστήμονες δεν αμφιβάλλει ότι αυτό αποτελεί αντικείμενο λατρείας. Η μυκηναϊκή και η
κρητική (μινωική) κουλτούρα για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούνταν προελληνική ή την
ονόμαζαν δήθεν "μεσογειακή" κουλτούρα αγνώστου λαού ή λαών. Σήμερα, ουδόλως τίθεται
θέμα επιστημονικής αμφισβήτησης ότι αυτή ήταν η αρχαία ελληνική κουλτούρα».
Θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την αιγαιακή-μινωική-μυκηναϊκή περίοδο,
αν μπορέσουμε να τη δούμε μέσα στα πλαίσια μιας ενιαίας εθνοφυλετικής συνέχειας
κάποιων αυτοχθόνων λαών, οι οποίοι σαφώς μιλούν ελληνική γλώσσα και δημιουργούν τρεις
αλλεπάλληλες ναυτικές αποικιακές αυτοκρατορίες, με επίκεντρο το Αιγαίο, την Κρήτη, τα
νοτιότερα Βαλκάνια (Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο) και τη δυτική Μικρά Ασία.
Οι αυτοκρατορίες αυτές κατά καιρούς επεκτείνονται μέχρι τον βόρειο Εύξεινο Πόντο και
την ενδοχώρα του (Δον, Δνείπερος, ακόμα και Βόλγας), την κοιλιά της Μικράς Ασίας
(Λυδία, Καππαδοκία, Κιλικία και Συρία), την Παλαιστίνη Φιλισταίοι), τη νότια Ιταλία
(Σικανοί, Ιάπυγες και Σικελοί) και την ιβηρική χερσόνησο Ταρτησός). Βρίσκονται σε μία
συνεχή και γόνιμη σχέση με την Αίγυπτο και αποτελούν τη μήτρα από την οποία ξεκινούν οι
λεγόμενοι Λαοί της θάλασσας. Ευθύνονται δε για την κατάρρευση του χιττιτικού πολιτισμού.
Από αυτές τις αυτοκρατορίες, τολμηρότατοι ναυτικοί ξεκινούσαν μετά από δυναστικές έριδες
στην Ελλάδα και κατέληγαν ή μισθοφόροι σε στρατούς ξένων βασιλέων ή ανοίγονταν στον
ωκεανό, πέρα από τις στήλες του Ηρακλέους, προκειμένου να ελέγξουν το εμπόριο του ορει-
χάλκου. Κάποιοι από αυτούς τους τολμηρούς Έλληνες ήσαν οι οικιστές της Ιρλανδίας κοίτης
Σκωτίας, οι προπάτορες των Ιρλανδών και Σκώτων, όπως τουλάχιστον παραδέχεται η ίδια
τους η μυθολογία!

  Γιώργος Αλεξάνδρου
ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, Σεπ. 2003, σελ. 26-32





Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © 2013 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ
Design by FBTemplates | BTT