-----------.............................................................................................
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΜΟΛΙΣ ΕΣΚΑΣΑΝ...

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών Β’

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η’

ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ: Διφορουμένη χρήσις του δικαστού. Oι συνεργάται του μασωνικού καθεστώτος. Ιδιαίτεραι σχολαί, εντελώς ιδιαιτέρα ανωτέρα ανατροφή. Οικονομολόγοι και εκατομμυριούχοι. Εις ποίους πρέπει να εμπιστευώμεθα τας υπευθύνους θέσεις εν τη Κυβερνήσει.
Οφείλομεν να οικειοποιηθώμεν όλα τα όργανα, άτινα οι αντίπαλοι μας θα ηδύναντο να μεταχειρισθώσιν εναντίον ημών· θα δεήση να εύρωμεν εις τας λεπτότητας της εικαστικής γλώσσης μίαν δικαιολογίαν δια τας περιπτώσεις, καθ’ ας θα χρειασθή να απαγγείλωμεν αποφάσεις, αίτινες δυνατόν να φανώσι πάρα πολύ θρασείς και άδικοι, διότι ενδιαφέρει να εκφράζωμεν τας αποφάσεις ταύτας δια λέξεων, αίτινες να φαίνωνται ότι είναι ηθικά γνωμικά πολύ υψηλά,, έχοντα συγχρόνως νομικόν χαρακτήρα.
Το πολίτευμα μας δέον να περιβάλλεται δι’ όλων των δυνάμεων του πολιτισμού, εν τω μέσω των οποίων θα οφείλη να δρα. Θα περιστοιχίζηται υπό δημοσιογράφων, πεπειραμένων νομομαθών, διοικητών, διπλωματών και τέλος υπό ανθρώπων προπαρεσκευασμένων δια ειδικής ανωτέρας ανατροφής εις ειδικάς σχολάς.
Οι άνθρωποι ούτοι θα γνωρίζωσιν όλα τα μυστικά της κοινωνικής υπάρξεως, θα γνωρίζωσιν όλας τας διαλέκτους, εσχηματισμένας εκ πολιτικών γραμμάτων και λέξεων, θα έχωσι γνώσιν όλων των αδυναμιών της ανθρωπινής φύσεως, όλων των ευαίσθητων χορδών της. επί των οποίων θα χρειασθή να ηξεύρωσι να παίζωσιν. Αι χορδαί αύται, είναι η πνευματική κατάστασις των Χριστιανών, αι τάσεις των, αι ελλείψεις των, αι κακίαι των και τα προτερήματα των, αι ταξικαί καταστάσεις των.
Εννοείται βεβαίως ότι αυτοί οι ευφυείς συνεργάται της Κυβερνήσεως μας δεν θα εκλέγωνται μεταξύ των Χριστιανών, οίτινες είναι συνηθισμένοι να κάμνωσι την διοικητικήν εργασίαν των χωρίς να μεριμνώσι περί της ωφελείας της. Οι διοικηταί των Χριστιανών υπογράφουσι τα έγγραφα χωρίς να τα αναγινώσκωσιν υπηρετούσιν εκ συμφέροντος ή εκ φιλοδοξίας. Θα περιβάλλωμεν την Κυβέρνησίν μας δι’ ενός ολοκλήρου κόσμου οικονομολόγων. Ιδού διατί αι οίκονομολογικαί επιστήμαι, αι σπουδαιότεραι, προς διαπαιδαγώγησιν των Ιουδαίων. Θα περιστοιχιζώμεθα υπό ολοκλήρου πλειάδος τραπεζιτών, βιομηχάνων, κεφαλαιούχων και προ παντός εκατομμυριούχων, διότι εν συνόλω τα πάντα θα αποφασίζωνται δι’ αριθμών.
Επί τίνα χρόνον, μέχρι της στιγμής καθ’ ην θα είναι ακίνδυνον πράγμα να εμπιστευώμεθα τας υπευθύνους θέσεις των Κρατών μας εις τους αδελφούς μας Ιουδαίους, θα τας εμπιστευώμεθα εις άτομα των οποίων το παρελθόν και ο χαρακτήρ να είναι τοιαύτα ώστε να υπάρχη μία άβυσσος μεταξύ αυτών και του λαού, εις ανθρώπους τοιούτους, ώστε εν περιπτώσει παρακοής εις τας διαταγάς μας να μη έχωσιν ούτοι άλλο τι να αναμένωσι παρά την καταδίκην ή την εξορίαν, ίνα ούτω υπερασπίζωσι τα συμφέροντα μας μέχρι τελευταίας αναπνοής.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Εφαρμογή των μασωνικών αρχών επί τω σκοπώ μεταρρυθμίσεως της ανατροφής των λαών. Το μασωνικόν σύστημα. Η σπουδαιότης του αντισημιτισμού. Η δικτατορία του μασωνισμού. Ο τρόμος. Οι εξυπηρετούντες τον μασωνισμόν. Η «διανοούμενη» ισχύς και η «τυφλή» ισχύς των χριστιανικών βασιλείων. Κοινότης της εξουσίας με τον λαόν. Ο φιλελεύθερος δεσποτισμός. Υφαρπαγή της εκπαιδεύσεως και της ανατροφής. Διερμήνευσις των νόμων.
Εφαρμόζοντες τας αρχάς μας, προσέξατε εις τον χαρακτήρα του λαού, εν τω μέσω του οποίου θα ευρίσκεσθε και, θα δράτε· γενική και ομοιόμορφος εφαρμογή των αρχών τούτων προ της αναμορφώσεως της ανατροφής του λαού δεν δύναται να έχη επιτυχίαν. Εκ της συνετής αυτών εφαρμογής εντός δεκαετίας, ως θα ιδήτε, και ο μάλλον επίμονος χαρακτήρ θα μεταβληθή και θα έχωμεν ούτω ένα λαόν επί πλέον υπό την εξάρτησίν μας.
Όταν θα έλθη η βασιλεία μας, θ’ αντικαταστήσωμεν το φιλελεύθερον σύνθημα μας «Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης» ουχί δι’ άλλου τοιούτου, αλλά δια των ιδίων λέξεων ηρμένων εις την τάξιν των κατά ιδέας· θα είπωμεν «το δίκαιον εν τη Ελευθερία, το καθήκον της Ισότητος, το ιδεώδες της Αδελφότητας»
Θ’ αρπάξωμεν τον ταύρον εκ των κεράτων. Πραγματικώς, έχομεν ήδη καταστρέψει όλας τας Κυβερνήσεις εκτός της ιδικής μας, μόλον ότι υπάρχουσιν ακόμη πολλαί τοιαύται δικαίω. Εν ταις ημέραις μας, εάν Κράτη τινά εγείρωσι διαμαρτυρίας εναντίον ημών, τούτο γίνεται προς το θεαθήναι και τη επιθυμία δε και διαταγή ημών. Διότι ο αντισημιτισμός των μας είναι αναγκαίος όπως κυβερνώμεν τους μιχρούς αδελφούς μας. Δεν θα σας εξηγήσω τούτο σαφέστερον, διότι η υπόθεσις αυτή έχει εξετααθή πλέον η άπαξ εν ταις συνελεύσεσιν ημών.
Πράγματι δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια ενώπιον μας. Η ανωτάτη Κυβέρνησίς μας είναι υπό συνθήκας υπερνομικάς, ας τινας είναι συμπεφωνημένον να ονομάζωμεν δια μιας λέξεως δυνατής και παραστατικής, Δικτατορίαν. Δύναμαι να είπω εν συνειδήσει, ότι είμεθα νυν νομοθέται· εκδίδομεν τας αποφάσεις της δικαιοσύνης, καταδικάζομεν εις θάνατον και απονέμομεν χάριν, είμεθα όπως ο αρχηγός όλων των στρατών μας έφιπποι επί του ίππου του αρχιστρατήγου.
Θα κυβερνήσωμεν δια χειρός στερεάς, διότι έχομεν να κάμωμεν με συντρίμματα ενός κόσμου, άλλοτε μεν ισχυρού, σήμερον δε υποτεταγμένου εις ημάς. Κρατούμεν εντός των χειρών μας υπέρμετρους φιλοδοξίας, ένθερμους απληστίας, ανηλεείς εκδικήσεις, μνησικάκους έχθρας. Ημείς είμεθα εκείνοι εκ των οποίων προέρχεται ο τρόμος, όστις έχει το παν καταλάβει. Έχομεν εις την υπηρεσίαν μας ανθρώπους όλων των αρχών, όλων των δογμάτων· επανορθωτάς της μοναρχίας, δημαγωγούς, κοινωνιστάς, στασιαστάς και παντός είδους ουτοπιστάς· έχομεν ζεύξει όλον τον κόσμον εις την εργασίαν.
Έκαστος εξ αυτών υποσκάπτει τα τελευταία λείψανα της εξουσίας, προσπαθεί να ανατρέψη παν ό,τι μένει ακόμη όρθιον. Όλα τα Κράτη υποφέρουσιν εκ των τοιούτων ραδιουργιών, ζητούσι την γαλήνην, είναι έτοιμα όπως θυσιάσωσι το παν δια την ειρήνην αλλά δεν θα τοις δώσωμεν την ειρήνην εφόσον δεν θ’ αναγνωρίσωσί την υπερτάτην Κυβέρνησίν μας φανερά και με ταπείνωσιν.
Ο λαός ήρχισε να κραυγάζη, ότι είναι αναγκαίον να λύσωμεν το κοινωνικόν ζήτημα δια διεθνούς συνεννοήσεως. Η διαίρεσις του λαού εις κόμματα τους έχει φέρει όλους εις την διάθεσίν μας, διότι ίνα υποστηρίξη τις μίαν πάλην συναγωνισμού, χρειάζεται χρήμα, το δε χρήμα ευρίσκεται όλον εις χείρας μας. Θα ηδυνάμεθα να φοβώμεθα την συμμαχίαν της διανοουμένης ισχύος των βασιλευόντων προσώπων με την τυφλήν ισχύν του λαού, αλλ’ έχομεν λάβει όλα τα δυνατά μέτρα εναντίον τοιούτου ενδεχομένου.
Μεταξύ των δύο τούτων δυνάμεων ανηγείραμεν τείχος, δηλαδή αμοιβαίον τρόμον. Τοιουτοτρόπως δε η τυφλή ισχύς του λάου μένει στήριγμα μας και ημείς μόνοι νυν την οδηγώμεν· θα δυνάμεθα να την διευθύνωμεν ασφαλώς προς τον σκοπόν μας.
Ίνα δε η χειρ του τυφλού πλήθους μη δύναται να τραβηχθή από την διεύθυνσίν μας, οφείλομεν από καιρού εις καιρόν να τιθέμεθα εις άμεσον επικοινωνίαν με αυτόν, εάν μη προσωπικώς, τουλάχιστον δια των πρακτόρων αδελφών μας. Όταν θα είμεθα εξουσία ανεγνωρισμένη, θα συνομιλήσωμεν μόνοι μας με τον λαόν εις τας δημοσίας πλατείας, ίνα τον πληροφορήσωμεν περί των πολιτικών ζητημάτων υπό την έννοιαν ήτις θα μας είναι αναγκαία. Πως να ελεγξη τις παν ό,τι τον διδάσκουσιν εις τα σχολεία των χωρίων; Εκείνο όπερ θα είπη ο αντιπρόσωπος της Κυβερνήσεως ή αυτό τούτο το βασιλεύον πρόσωπον, δεν δύναται να μη γνωσθή αμέσως εις όλον το Κράτος, διότι θα διαδοθή πάραυτα δια της φωνής του λαού.
Ίνα μη καταστρέψωμεν πρωίμως τα διδασκαλεία των χριστιανών, εγγίσαμεν ταύτα δια σοφής χειρός, επήραμεν εις χείρας μας τα ελατήρια του μηχανισμού των. Τα ελατήρια ταύτα ήσαν διατεθειμένα εις αυστηράν μεν αλλ’ ακριβή τάξιν, ην έχομεν αντικαταστήσει δι’ ενός ατάκτου συστήματος.
Εθέσαμεν χείρα εις την δικαιοσύνην, εις τας εκλογάς, εις τον τύπον, εις την ατομικήν ελευθερίαν, και προ παντός εις την εκπαίδευσιν και την ανατροφήν, αίτινες είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της ελευθέρας υπάρξεως.
Έχομεν αποκτηνώσει και διαφθείρει την χριστιανικήν νεολαίαν δι’ ανατροφής, βασιζόμενης επί αρχών και θεωριών ψευδών, ως γνωρίζομεν, αλλ’ αι οποίαι ενεπνεύσθησαν υφ’ ημών. Επί των υφισταμένων νόμων, χωρίς να τους μεταβάλωμεν ουσιωδώς, αλλά μεταμορφώνοντες μόνον αυτούς δι’ αντιφατικών ερμηνειών, επιτύχομεν τεράστια αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα ταύτα εξεδηλώθησαν κατ’ αρχάς εις το ότι τα σχόλια έχουσιν υποκρύψει τους νόμους και μετά ταύτα τους έχουσιν εντελώς καλύψει από τους οφθαλμούς των Κυβερνήσεων, μη δυναμένων ούτω να εννοήσωσι τίποτε εις μίαν τόσον περιπεπλεγμένην νομοθεσίαν.
Εκ τούτου η θεωρία του δικαστηρίου της συνειδήσεως. Φοβείσθε ένοπλον εξέγερσιν του κόσμου εναντίον μας, εάν ούτος αντιληφθή ενωρίτερον περί τίνος πρόκειται, αλλά, δια την περίπτωσιν ταύτην, έχομεν εις τας χώρας της Δύσεως σύστημα τόσον τρομερόν, ώστε και αι θαρραλεώτεραι ψυχαι να τρέμωσιν· εντός ολίγου αι οργανώσεις μας θα έχωσιν εγκατασταθή εις όλας τας πρωτεύουσας, έτοιμοι ν’ ανατινάξωσιν οιονδήποτε κρατικόν συγκρότημα εναντίον μας.

terrapapers-com_illuminati-3
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι’

ΠΕΡΙΛΗΨΊΣ: H δύναμις των πραγμάτων εν τη πολιτική. Η μεγαλοφυΐα της ποταπότητος. Τι υπόσχεται το μασωνικόν πραξικόπημα. Η καθολική ψηφοφορία. Η αυτοεκτίμησις. Οι αρχηγοί των μασώνων. Ο μεγαλοφυής οδηγός του μασωνισμού. Αι οργανώσεις των και η λειτουργία των. Το δηλητήριον της φιλελευθερίας. Το σύνταγμα είναι η σχολή των κομματικών διχονοιών. Η δημοκρατική χρονολογία. Οι Πρόεδροι είναι τα δημιουργήματα του μασωνισμού. Ευθύνη των Προέδρων. Ο «Παναμάς». Ο ρόλος της Βουλής και του Προέδρου. Ο μασωνισμός είναι νομοθετική δύναμις. Το νέον δημοκρατικόν πολίτευμα. Μετάβασις εις μασωνικήν «μοναρχίαν». Η εποχή της ανακηρύξεως του «Παγκοσμίου Βασιλέως». Εγκεντρισμός ασθενειών και άλλων κακών του μασωνισμού.
Επαναλαμβάνω σήμερον ό,τι ήδη είπον, παρακαλώ δε να το ενθυμηθήτε, ότι δηλονότι αι Κυβερνήσεις και οι λαοί δεν βλέπουσι παρά την εξωτερικήν επιφάνειαν των πραγμάτων. Και πως θα διηυκρίνιζον την ενδόμυχον έννοιαν αυτών αφού οι αντιπρόσωποι των δεν σκέπτονται άλλο παρά να διασκεδάζωσιν; Ενδιαφέρει πολύ δια την πολιτικήν μας να γνωρίζωμεν την λεπτομέρειαν ταύτην. Θα μας βοηθήση όταν θα μεταβώμεν εις την συζήτησιν της διαιρέσεως της εξουσίας, της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της ελευθερίας της συνειδήσεως, του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, της ισότητος ενώπιον του νόμου, του απαραβίαστου της ιδιοκτησίας, του ασύλου της κατοικίας, των φόρων και της αναδρομικής ισχύος των νόμων.
Όλα αυτά τα ζητήματα είναι τοιαύτα ώστε δεν πρέπει ποτέ να τα θίγωμεν κατ’ ευθείαν και φανερά ενώπιον του λαού. Εις ας περιστάσεις είναι αναγκαίον να τα θίγωμεν, δεν πρέπει να τα απαριθμώ μεν, αλλά να κηρύττωμεν ολοκληρωτικώς, ότι αι αρχαί του νεωτέρου δικαίου αναγνωρίζονται υφ’ ημών. Η σπουδαιότης της αποσιωπήσεως ταύτης συνίσταται εις τούτο, ότι μία αρχή, ήτις δεν κατονομάζεται, μας αφήνει την ελευθερίαν ν’ αποκλείωμεν εξ αυτής τούτο ή εκείνο χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο κόσμος, ενώ εάν τα απηριθμώμεν, θα εχρειάζετο ίνα τα παραδεχθώμεν άνευ επιφυλάξεως. Ο λαός έχει ιδιαιτέραν αγάπην και μεγάλην εκτίμησιν προς τας πολιτικάς ευφυΐας και χαρακτηρίζει όλας τας βιαίας πράξεις των δια των εκφράσεων: «δεν είναι ηθικόν, δεν είναι καθόλου ηθικόν, αλλ’ είναι ευφυέστατον! είναι παιγνίδιον κακόηθες κατ’ ουσίαν, αλλά καλά παιγμένο!»
Σκοπεύομεν να ελκύσωμεν όλα τα έθνη εις την κατασκευήν νέου επί στερεών θεμελίων κτιρίου, του οποίου έχομεν προβλέψει το σχέδιον. Ιδού διατί μας χρειάζεται προ παντός το θράσος αυτό και η τοιαύτη πνευματική ισχύς, αίτινες εν τω προσώπω των οργάνων μας τούτων θα συντελέσωσιν εις το να συντρίψωσι παν εμπόδιον εν τη πορεία μας. Πραγματοποιούμενου του πραξικοπήματος μας θα είπωμεν εις τας λαϊκάς μάζας «όλα πήγαιναν απελπιστικά, όλοι οι άνθρωποι υπέφεραν υπέρ τας δυνάμεις των. Συντρίβομεν λοιπόν και αφανίζομεν τα αίτια της δυστυχίας σας, δηλ. τας εθνότητας, τα σύνορα, τα διάφορα νομίσματα. Αναμφιβόλως σας αφήνομεν ελευθέρους να μας δηλώσητε υπακοήν.
Δύνασθε όμως εν επιγνώσει και δεδικαιολογημένως να κάμετε τούτο πριν ή δοκιμάσητε αυτό το οποίον σας προσφέραμεν; Τότε οι λαοί συνασπιζόμενοι θα μας σηκώσουν εν θριάμβω ελαυνόμενοι από ενθουσιώδεις ελπίδας και πεποιθήσεις. Το καθολικόν δικαίωμα της ψήφου όπερ εξεμεταλλεύθημεν δια την επικράτησίν μας και προς ο έχομεν συνηθίσει τους λαούς δια της μεθόδου των συλλογικών οργανώσεων και συνεννοήσεων, θα συντέλεση δι’ υστάτην φοράν εις το να εκδηλωθή ομόφωνος υπό της ανθρωπότητος η επιθυμία να μας γνωρίση εκ του πλησίον πριν ή μας κρίνη.
Προς τούτο ανάγκη να επιβάλωμεν την καθολικήν ψηφοφορίαν άνευ διακρίσεως τάξεων και άνευ απογραφής εκλογέων, να επιτευχθή η απόλυτος πλειοψηφία, ήτις είναι ανέφικτος εν αντιθέτω περιπτώσει. Δίδοντες κατά τοιούτον τρόπον εις πάντα άνθρωπον την επίγνωσιν της προσωπικής του αξίας, θ’ αφανίσωμεν την επικράτησιν του χριστιανικού κόσμου και των πρωτείων του και δεν θ’ αφήσωμεν να παραχθώσι αι διακρίσεις, τας οποίας αι μάζαι, παρ’ ημών καθοδηγούμεναι, θ’ αγνοήσωσιν απολύτως· το πλήθος θα ακούση μόνον ημάς, οι οποίοι θ’ ανταμείψωμεν την υπακοήν και αφοσίωσίν του.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον αι λαϊκαί μαζαι θα γίνωσι τυφλή ακατανίκητος δύναμις, μη δυναμένη να κινηθή εν ουδεμία περιπτώσει άνευ της καθοδηγήσεως της υπό των πρακτόρων μας, δι’ ων θ’ αντικαταστήσωμεν τους άχρι τότε Κυβερνήτας των. Θα υποταχθή τυφλώς εις το πολίτευμα μας τούτο, διότι θα γνωρίζη ότι από τους νέους αυτούς αρχηγούς μας θα εξαρτάται παν κέρδος, παν όφελος, παν αγαθόν.
Εν σύστημα κυβερνήσεως δέον να προέλθη και να δοθή εντελώς έτοιμον από μίαν μόνον κεφαλήν, διότι θα παρουσίαζεν ασυναρτησίας, εάν πολλά πνεύματα διενέμοντο προς, άλληλα το έργον της συντάξεως του. Και δια τούτο θα γνωρίζωμεν εν σχέδιον εκτελέσεως, χωρίς να το συζητώμεν, ίνα μη καταστρέψωμεν την μεγαλειώδη μορφήν του, την σύνδεσιν των μερών του, την πρακτικήν δύναμιν και την μυστικήν σημασίαν εκάστου των σημείων του.
Εάν η καθολική ψήφος το συζητήση και το μεταρρυθμίση, θα κρατήση τα ίχνη όλων των ψευδών αντιλήψεων των πνευμάτων, άτινα δεν θα έχωσι κατανοήσει το βάθος και την σύνδεσιν των σκοπών. Πρέπει τα σχέδια μας να είναι ισχυρά και καλώς επινοημένα. Και δια τούτο δεν οφείλομεν να ρίψωμεν την μεγαλειώδη εργασίαν του αρχηγού μας εις τους πόδας των μαζών, ούτε καν να την εμπιστευθώμεν έστω και εις περιωρισμένον κύκλον.
Τα σχέδια ταύτα δεν θ’ ανατρέψωσιν επί του παρόντος τας νεωτέρας κοινωνίας, θα μεταβάλωσι μόνον την οικονομικήν υπόστασιν των και επομένως όλην την ανάπτυξιν αυτών, ήτις θα προσαρμοσθή τοιουτοτρόπως προς τα σχέδια μας. Τα ίδια πράγματα σχεδόν υφίστανται εις όλας τας χώρας, αλλ’ υπό διάφορα ονόματα. Η αντιπροσωπεία, τα Υπουργεία, η Γερουσία, το Συμβούλιον της Επικρατείας, το Νομοθετικόν Σώμα και το Εκτελεστικόν Σώμα. Δεν έχω ανάγκην να σας εξηγήσω τον μηχανισμόν των σχέσεων των υπηρεσιών τούτων μεταξύ των, διότι αυτό σας είναι πολύ γνωστόν· παρατηρήσατε μόνον ότι εκάστη των υπηρεσιών αυτών αφορά λειτουργίαν σοβαράν του Κράτους, και σας παρακαλώ να παρατηρήσετε προσέτι, ότι την λειτουργίαν και ουχί την υπηρεσίαν ονομάζουσι σπουδαίαν.
Λοιπόν, δεν είναι σπουδαίαι αι υπηρεσίαι, αλλ’ αι λειτουργίαι των. Αι υπηρεσίαι διενεμήθησαν προς αλλήλας όλας τας λειτουργίας της Κυβερνήσεως. Διοικητική λειτουργία, Νομοθετική λειτουργία, Εκτελεστική λειτουργία. Δια τούτο δε αύται δρώσιν εν τω οργανισμώ του Κράτους όπως τα όργανα εν τω ανθρωπίνω σώματι. Εάν βλάψωμεν εν μέρος της μηχανής του Κράτους, το Κράτος θα ασθενήση, όπως το ανθρώπινον σώμα, και θα αποθάνη.
Αφ’ ότου έχωμεν εισαγάγει εν τω οργανισμώ του Κράτους το δηλητήριον της φιλελευθερίας, όλη η πολιτική του σύστασις έχει μεταβληθή. Τα Κράτη πάσχουσιν από θανάσιμον ασθένειαν την αποσύνθεσιν του αίματος· δεν υπολείπεται πλέον παρά να περιμένωμεν το τέλος της αγωνίας των. Εκ της φιλελευθερίας εγεννήθησαν αι συνταγματικαί Κυβερνήσεις, αίτινες αντικατέστησαν δια τους Χριστιανούς την σωτήριον Μοναρχίαν, και το Σύνταγμα, όπως καλώς γνωρίζετε, δεν είναι άλλο τι παρά μία σχολή διαφωνιών, διχονοιών, συζητήσεων, διχογνωμιών, ολέθριων προστριβών των κομμάτων· εν μια λέξει, είναι η σχολή παντός ό,τι κάμνει εν Κράτος να χάση την οντότητα του και την ατομικότητα του.
Το βήμα, όπως και ο τύπος, έχει καταδικάσει τους βασιλείς εις την αδράνειαν και την αδυναμίαν· τους έχει καταστήσει δι’ αυτού του τρόπου, ήκιστα χρησίμους, ανωφελείς, και τούτο εξηγεί διατί έχουσιν ανατραπή. Η εγκατάστασις της Δημοκρατίας καθίσταται τότε δυνατή. Αντικαθιστώμεν τον βασιλεύοντα δια μιας γελοίας Κυβερνήσεως, δι’ ενός προέδρου, λαμβανομένου εκ του πλήθους, από το μέσον των δημιουργημάτων μας, των αιχμαλώτων μας. Το σημείον αυτό αποτέλει το θεμέλιον της υπονόμου, ην είχομεν ανοίξει από τους πόδας του λάου των Χαστιανών, η μάλλον των χριστιανικών Εθνών. Εις προσεχές μέλλον θα δημιουργήσωσι την ευθύνην των προέδρων. Τότε θα διαπράξωμεν χωρίς να στενοχωρηθώμεν τα γεγονότα, δι’ α, το απρόσωπον δημιούργημα μας ενδιαφέρει, θα δώση λόγον.
Τι μας ενδιαφέρει αν αι τάξεις εκείνων, οίτινες αποβλέπου σιν εις την εξουσίαν, γίνονται αραιότεραι, αν συμβαίνωσιν, ελλείψει Προέδρων, στενοχωρίαι ικαναί να παραλύσωσι εντελώς την χωράν; Ίνα επιτύχωμεν το αποτέλεσμα τούτο, θα συντελέσωμεν εις την εκλογήν Προέδρων, οι οποίοι έχουν εις το παρελθόν των κεκρυμμένην τινά ηθικήν πληγήν, «Παναμάν» τινα. Ο φόβος των αποκαλύψεων, η επιθυμία η ιδιάζουσα εις έκαστον άνθρωπον ανελθόντα εις την εξουσίαν του να διατήρηση τα προνόμια του, τας ωφελείας και τας τιμάς, τας ανήκουσας εις την θέσιν του, θα καταστήσωσι τους Προέδρους τυφλούς εκτελεστάς των διαταγών μας.
Η Βουλή θα καλύψη, θα υπερασπίση, θα εκλέξη τους Προέδρους, αλλ’ ημείς θ’ αποσύρωμεν από αυτήν το δικαίωμα του να προτείνη νόμους ή να τους μεταβάλλη· το δικαίωμα τούτο θα απονεμηθή εις τον υπεύθυνον Πρόεδρον, όστις θα είναι εν παίγνιον μεταξύ των χειρών μας. Η εξουσία της Κυβερνήσεως θ’ αποβή αναμφιβόλως στόχος όλων των επιθέσεων.
Θα δώσωμεν εις αυτήν, όπως υπερασπισθή, το δικαίωμα να κάμη έκκλησιν εις λαϊκόν δημοψήφισμα με προεξησφαλισμένην την πλειοψηφίαν, ήτις θα είναι πάντοτε τυφλή θεραπαινίς των σχεδίων μας. Θα δώσωμεν προς τούτοις, εις τον Πρόεδρον το δικαίωμα να κηρύττη τον πόλεμον. Θα δικαιολογήσωμεν δε τούτο λέγοντες ότι ο Πρόεδρος, ως αρχηγός όλου του στρατού της χώρας, οφείλει να έχη το δικαίωμα αυτό εις την διάθεσιν του, να υπερασπίζη το νέον δημοκρατικόν πολίτευμα, του οποίου είναι υπεύθυνος εκπρόσωπος. Υπό τους όρους τούτους, ο Αρχηγός του αδύτου θα είναι εις χείρας μας και κανείς εκτός ημών δεν θα διευθύνη πλέον την νομοθετικήν δύναμιν. Θ’ αποσύρωμεν, επί πλέον, από την Βουλήν, εισάγοντες το νέον δημοκρατικόν πολίτευμα, το δικαίωμα επερωτήσεως υπό το πρόσχημα να περισώσωμεν το πολιτικόν μυστικόν.
Θα περιορίσωμεν, δια του νέου πολιτεύματος, τον αριθμόν των αντιπροσώπων εις το ελάχιστον όριον, πράγμα το οποίον θα έχη ως αποτέλεσμα να ελαττώση τόσον τα πολιτικά πάθη, όσον και το πάθος προς την πολιτικήν. Εάν, παρά πάσαν προσδοκίαν, τοιαύτα πάθη διεγείρωνται και εν τω μικρώ τούτω αριθμώ των αντιπροσώπων, θα καταργήσωμεν τον θεσμόν δια μιας εκκλήσεως προς την πλειοψηφίαν του λάου.
Εκ του Προέδρου θα εξαρτάται ο διορισμός των Προέδρων και αντιπροέδρων της Βουλής και της Γερουσίας. Αντί των διαρκών κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, θα περιορίσωμεν τας συνεδρίας των Κοινοβουλίων εις τινας μήνας. Προς τούτοις δε, ο Πρόεδρος, ως αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας, θα έχη το δικαίωμα να συγκαλή ή να διαλύη το Κοινοβούλιον, και, εν περιπτώσει διαλύσεως, να αναβάλη τον χρόνον νέας συγκλήσεως.
Αλλ’ ίνα αι συνέπειαι όλων αυτών των πράξεων, πραγματικώς παρανόμων, μη επιπέσωσιν επί της παρ’ ημών δοθείσης εις τον Πρόεδρον ευθύνης, πράγμα όπερ θα παρέβλαπτε τα σχέδια μας, θα υποβάλωμεν εις τους Υπουργούς και εις τους περί τον Πρόεδρον την ιδέαν να προβαίνωσιν εις ταύτα παρά τας διαθέσεις του δια των ίδιων αυτών μέσων· τοιουτοτρόπως θα είναι αυτοί υπεύθυνοι αντ’ αυτού.
Συμβουλεύομεν να εμπιστευώμεθα αυτόν τον ρόλον προ πάντων εις την Γερουσίαν, εις το Συμβούλιον της Επικρατείας, εις το Υπουργικόν Συμβούλιον μάλλον παρά εις εν άτομον. Ο Πρόεδρος θα ερμηνεύη εκάστοτε κατά τας υποδείξεις και επιθυμίας μας τους υφισταμένους νόμους, θα τους επικυρώνη, όταν ημείς θα του υποδεικνύωμεν την τοιαύτην ανάγκην· θα έχη το δικαίωμα να προτείνη προσωρινούς νόμους (Νομοθετικά Διατάγματα) και ακόμη μεταβολήν του πολιτεύματος, υπό το πρόσχημα του υπέρτατου καλού του Κράτους.
Τα μέτρα ταύτα θα μας δώσωσι το μέσον να καταστρέψωμεν ολίγον κατ’ ολίγον, βήμα προς βήμα, παν ό,τι κατ’ αρχάς, κατά την υφ’ ημών ανάληψιν της εξουσίας, θα έχωμεν αναγκασθή να εισαγάγωμεν εις τα πολιτεύματα των Κρατών θα μεταβώμεν τοιουτοτρόπως ανεπαισθήτως εις την κατάργησιν πάσης συνταγματικότητας, όταν θα έχη έλθει ο χρόνος να συγκεντρώσωμεν όλας τας Κυβερνήσεις υπό την Μοναρχίαν μας.
Η αναγνώρισις της Μοναρχίας μας δύναται ενδεχομένως να απέλθη προ της καταργήσεως του Συντάγματος, αν οι λαοί, απηυδισμένοι εκ των αταξιών και της κουφότητας των κυβερνητικών των, ανακράξωσιν: «Εκδιώξατε τους και δώσατε μας γενικόν βασιλέα, όστις να δύναται να μας συνενώση και να καταστρέψη τα αίτια των διαφωνιών μας, τα σύνορα των εθνών, τας θρησκείας, τους υπολογισμούς των Κρατών, βασιλέα, ο οποίος να μας έξασφαλίση την ειρήνην και την ανάπαυσιν, ας δεν δυνάμεθα ν’ απολαύσωμεν δια των Κυβερνητών μας και των αντιπροσώπων μας».
Γνωρίζετε πολύ καλά και σεις οι ίδιοι ότι, ίνα καταστήσωμεν δυνατάς τοιαύτας επιθυμίας, πρέπει να διαταράττωμεν διαρκώς εις όλας τας χώρας τας σχέσεις του λάου και της Κυβερνήσεως, να κουράζωμεν όλον τον κόσμον δια του χωρισμού, της έχθρας, του μίσους και δη δια του μαρτυρίου της πείνης, του εμβολιασμού των ασθενειών, της αθλιότητος, ίνα ούτω οι Χριστιανοί μη βλέπωσιν άλλην σωτηρίαν ή την προσφυγήν εις την πλήρη και ολοκληρωτικήν ηγεμονίαν μας. Εάν δώσωμεν εις τους λαούς τον χρόνον ν’ αναπνεύσωσιν, η ευνοϊκή στιγμή δεν θα φθάση ίσως ποτέ.

monopoly_tokens
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ’

ΠΕΡΙΛΗΨΊΣ: Το πρόγραμμα του νέου Πολιτεύματος. Λεπτομέρειαι τινές του προτεινομένου Πραξικοπήματος. Οι Χριστιανοί είναι πρόβατα. Ο μυστικός μασωνισμός και αι στοαί του της «επιφανείας». Το Συμβούλιον της Επικρατείας θα είναι έτοιμον, ίνα καθορίση την εξουσίαν της Κυβερνήσεως. Υπό την εμφάνισιν του ως νομοθετικού σώματος θα χρησιμεύση εν τη πραγματικότητι, ως σώμα καταρτισμού των νόμων και των διαταγμάτων του Κυβερνήτου.
Ιδού λοιπόν το πρόγραμμα της νέας εγκαταστάσεως την οποίαν παρασκευάζομεν. Θα δημιουργήσωμεν τον νόμον, το δίκαιον και το δικαστήριον: 1) υπό τύπον προτάσεων εις το νομοθετικόν σώμα· 2) δια διαταγμάτων του ΙΙροέδρου υπό τύπον γενικών διατάξεων, δια πράξεων της Γερουσίας και αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας υπό τύπον υπουργικών διαταγών. 3) εν περιπτώσει καθ’ ην τούτο θα εκρίνετο επίκαιρον, υπό τύπον πραξικοπήματος.
Ήδη οπότε έχομεν περίπου καθορίσει αυτόν τον τρόπον του ενεργείν (modus agenti), ας ασχοληθώμεν με την λεπτομέρειαν των μέτρων, άτινα θα μας χρησιμεύσωσιν εις το να περατώσωμεν τον μετασχηματισμών του Κράτους υπό την έννοιαν την οποίαν έχομεν είπει. Εννοώ δια τούτου την ελευθερίαν του τύπου, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, την ελευθερίαν της συνειδήσεως, την αρχήν του εκλέγεσθαι και πλείστα άλλα πράγματα, άτινα είναι ανάγκη να εξαφανισθώσιν εκ του ανθρωπίνου καταλόγου ή να μεταβληθώσι ριζικώς ευθύς άμα ως το νέον Σύνταγμα θα έχη προκηρυχθη. Μόνον κατά την στιγμήν αυτήν θα μας είναι δυνατόν να εκδώσωμεν όλας τας διαταγάς μας με μιας.
Μετά ταύτα πάσα επαισθητή μεταβολή θα είναι επικίνδυνος και ιδού διατί: Εάν η μεταβολή αυτή ενεργηθή με πολύ δριμείαν αυστηρότητα, δύναται να συνεπιφέρη απελπισίαν, προκαλουμένην υπό του φόβου νέων μεταβολών της αυτής φύσεως· εάν απεναντίας εκτελεσθή υπό την έννοιαν μεταγενεστέρων ωφελειών, ο κόσμος θα είπή ότι ημείς ανεγνωρίσαμεν τα σφάλματα μας και τούτο θα εξασθενήση την αίγλην του αλάνθαστου της νέας εξουσίας, ή θα ειπή, ότι εφοβήθημεν και αναγκαζόμεθα να κάμωμεν παραχωρήσεις, δι’ ας κανείς δεν θα μας ευχαριστήση, διότι θα νομίσωσιν αυτάς ως επιβαλλομένας.
Αμφότερα ταύτα θα παρέβλαπτον το γόητρον του νέου Συντάγματος. Θέλομεν, ίνα κατά την ημέραν της προκηρύξεως του, οπότε οι λαοί θα είναι κατάπληκτοι εκ του πραξικοπήματος, όταν θα διατελώσιν ακόμη εν τω τρόμω και εν τη παραζάλη, θέλομεν ίνα κατ’ εκείνην ακριβώς την στιγμήν αναγνωρίσωσιν ότι είμεθα τόσον ισχυροί, τόσον άτρωτοι, τόσον δυνατοί, ώστε εν ουδεμία περιπτώσει θα τους λάβωμεν ποτέ υπ’ όψιν, ότι όχι μόνον δεν θα δώσωμεν καμμίαν προσοχήν εις τας γνώμας των και εις τας επιθυμίας των, αλλ’ ότι είμεθα και εις θέσιν να καταστείλωμεν, μετ’ απολύτου εξουσίας, πάσαν έκφρασιν, πάσαν εκδήλωσιν των επιθυμιών τούτων και γνωμών· ότι εγενόμεθα κύριοι, δια μιας, παντός ό,τι μας ήτο αναγκαίον και ότι δεν θα μοιράσωμεν, εν ουδεμία περιπτώσει, την εξουσίαν μας με αυτούς.
Τότε θα κλείσωσι τους οφθαλμούς και θ’ αναμένωσι τα συμβησόμενα. Οι Χριστιανοί είναι ποίμνιον προβάτων και ημείς είμεθα δι’ αυτούς λύκοι. Ηξεύρετε δε τι συμβαίνει εις τα πρόβατα όταν οι λύκοι εισδύσωσιν εις την μάνδραν των. Θα κλείσωσι πάλιν τους οφθαλμούς επί όλων των πραγμάτων, διότι θα τοις υποσχεθώμεν να τοις αποδώσωμεν όλας τας αφαιρεθείσας ελευθερίας, όταν οι εχθροί της ειρήνης θα καταπραϋνθώσι και τα κόμματα θα περιέλθωσιν εις αχρηστίαν.
Περιττόν να είπωμεν ότι πολύν χρόνον θα περιμείνωσι την επιστροφήν ταύτην προς το παρελθόν. Διατί να επινοήσωμεν και να εμπνεύσωμεν εις τους Χριστιανούς όλην αυτήν την πολιτικήν, χωρίς να τοις δώσωμεν τα μέσα να την κατανοήσωσι; διατί άλλο, παρά δια να επιτύχωμεν κρυφίως εκείνο όπερ η διεσπαρμένη γενεά μας δεν ηδύνατο να επιτυχή απ’ ευθείας.
Tούτο εχρησίμευσεν ως βάσις εις την υφ’ ημών διοργάνωσιν του μυστικού μασωνισμού, ον ο κόσμος δεν γνωρίζει και του οποίου τους σκοπούς ούτε καν υποπτεύονται οι ηλίθιοι χριστιανοί, οι προσελκυόμενοι υφ’ ημών εις την ορατήν στρατιάν των στοών, ίνα παραπλανήσωμεν τα βλέμματα των αδελφών των. Ο θεός έχει δώσει εις ημάς, τον περιούσιον λαόν του, την διασποράν, και, εν ταύτη τη αδυναμία της γενεάς μας ευρέθη η ισχύς μας, ήτις μας έχει οδηγήσει σήμερον έως εις το κατώφλιον της παγκοσμίου κυριαρχίας. Ολίγα πράγματα μας υπολείπονται ίνα ιδρύσωμεν την Κυβέρνησίν μας επί των στερεών τούτων βάσεων.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ IB’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Μασωνική ερμηνεία της λέξεως «ελευθερία». Tο μέλλον του Τύπου εις το βασίλειον των Μασώνων. Ο έλεγχος του Τύπου, τα πρακτορεία των ανταποκριτών. Τι είναι πρόοδος κατά τους μασώνους. Η αλληλεγγύη των μασώνων εν τω συγχρόνω Τύπω. Εξέγερσις των επαρχιακών «κοινωνικών» απαιτήσεων. Το αλάνθαστον του νέου πολιτεύματος.
Την λέξιν «ελευθερία» την οποίαν δύναται τις να ερμηνεύση κατά διαφόρους τρόπους, ημείς θα την καθορίσωμεν ως έξης: Η ελευθερία είναι το δικαίωμα του πράττειν ό,τι ο νόμος επιτρέπει. Τοιαύτη τότε ερμηνεία της λέξεως ταύτης θα κάμη, ώστε κάθε ελευθερία να είναι εις τας χείρας μας, διότι οι νόμοι θα καταστρέφωσιν ή θα δημιουργώσι παν ό,τι θα μας είναι ευάρεστον, συμφώνως προς το ανωτέρω εκτεθέν πρόγραμμα.
Έναντι του τύπου θα ενεργώμεν κατά τον εξής τρόπον. Ποίον ρόλον παίζει τώρα ο τύπος; Χρησιμεύει εις το να αναφλέγη τα πάθη ή εις το να συντηρή τους εγωισμούς των κομμάτων. Είναι μάταιος, άδικος, ψευδής, και το πλείστον των ανθρώπων δεν εννοεί καθόλου εις τι χρησιμεύει. Θα τον σαγματώσωμεν και θα του βάλωμεν ισχυρούς χαλινούς, θα κάμωμεν το αυτό και δια τα άλλα έντυπα έργα, διότι, εις τι θα μας εχρησίμευε το να απαλλαγώμεν από τον τύπον εάν επρόκειτο να χρησιμεύσωμεν ως στόχος των φυλλαδίων και των βιβλίων; Θα μεταβάλωμεν την δημοσιότητα, ήτις μας στοιχίζει ακριβά σήμερον, διότι χάρις εις αυτήν λογοκρίνωμεν τας εφημερίδας, ως πηγήν προσόδων υπέρ του Κράτους μας.
Θα δημιουργήσωμεν ειδικόν φόρον επί του τύπου, θα απαιτώμεν εγγύησιν, δια την ίδρυσιν εφημερίδων ή τυπογραφείων. Ούτω θα προφυλάσσεται η Κυβέρνησίς μας από πάσαν επίθεσιν εκ μέρους του τύπου. Και επ’ ευκαιρία θα επιβάλλωμεν άνευ οίκτου πρόστιμα. Χαρτόσημον, εγγυήσεις και πρόστιμα θα δίδωσι τεράστιον εισόδημα εις το Κράτος. Είναι αληθές ότι οι εφημερίδες των κομμάτων θα ηδύναντο να είναι υπέρτεραι των χρηματικών απωλειών, θα τας παύωμεν ευθύς μετά την δευτέραν επίθεσιν. Κανείς δεν θα θίξη ατιμωρητί την αίγλην του κυβερνητικού μας αλανθάστου.
Το πρόσχημα της παύσεως εφημερίδος τινός θα είναι ότι το περί ου ο λόγος όργανον εξεγείρει τα πνεύματα άνευ αιτίου και άνευ λόγου. Σας παρακαλώ να σημειώσητε ότι μεταξύ εκείνων, οίτινες θα μας επιτίθενται, θα υπάρχουσι και όργανα δημιουργηθέντα υφ’ ημών, αλλά ταύτα θα προσβάλλωσιν αποκλειστικώς σημεία, των οποίων ημείς θα επιθυμούμεν την μεταβολήν. Τίποτε δεν θα κοινοποιείται εις το κοινόν άνευ του ελέγχου μας. Το αποτέλεσμα τούτο επετεύχθη ήδη εις τας ημέρας μας δια του γεγονότος, ότι όλαι αι ειδήσεις λαμβάνονται υπό πλείστων πρακτορείων, τα οποία τας συγκεντρώνουν από όλα τα μέρη του κόσμου. Τα πρακτορεία ταύτα θα είναι τότε εξ ολοκλήρου ιδικά μας και δεν θα δημοσιεύωσι, παρά ό,τι θα τοις επιτάσσομεν.
Εάν από τώρα ηδυνήθημεν να γίνωμεν κύριοι των σκέψεων των χριστιανικών κοινωνιών εις τοιούτον βαθμόν, ώστε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι να αντιλαμβάνωνται τα παγκόσμια γεγονότα δια των χρωματιστών φακών των διοπτρών, τας οποίας θέτωμεν προ των οφθαλμών των, εάν από τώρα εις ουδέν Κράτος υπάρχουσι συρτάρια, τα οποία να μας αποκρύπτωσι τα υπό των Χριστιανών ανοήτως καλούμενα μυστικά του Κράτους, τι θα γίνη όταν ημείς θα είμεθα οι ανεγνωρισμένοι κύριοι του σύμπαντος εν τω προσώπω του παγκοσμίου βασιλέως ημών;
Όστις θα θελήση να γίνη εκδότης, βιβλιοθηκάριος ή τυπογράφος, θα υποχρεωθή να απόκτηση εν δίπλωμα, το οποίον εν περιπτώσει καθ’ ην ο κάτοχος του θα καθίστατο ένοχος μιας οιασδήποτε κακής πράξεως, θα αφηρείτο αμέσως. Με τοιαύτα μέτρα το όργανον της σκέψεως θα καταστή εν μέσον αγωγής εις τας χείρας της Κυβερνήσεως μας, η οποία δεν θα επιτρέπη πλέον εις λαϊκάς μάζας να παρεκτρέπωνται επί των αγαθών της προόδου.
Τις εξ ημών αγνοεί ότι αυτά τα απατηλά αγαθά άγουσιν απ’ ευθείας εις παράλογα όνειρα; Εκ των ονείρων τούτων γεννώνται αι αναρχικαί σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ αυτών και της εξουσίας, διότι η πρόοδος ή μάλλον η ιδέα της προόδου έχει δώσει την ιδέαν παντοειδών χειραφετήσεων χωρίς να ορίση τα όρια αυτών. Όλοι εκείνοι τους οποίους ονομάζομεν φιλελευθέρους είναι αναρχικοί, εάν μη εμπράκτως, τουλάχιστον κατά την σκέψιν.
Έκαστος εξ αυτών επιδιώκει τας φαντασιοπληξίας της ελευθερίας και καταλήγει εις την αναρχίαν,διαμαρτυρόμενος απλώς δια την ευχαρίστησιν του διαμαρτύρεσθαι. Ας επανέλθωμεν εις τον τύπον. Θα πλήξωμεν τούτον όπως και παν έντυπον με δασμούς εις χαρτόσημα κατά φύλλον και με ενέχυρα. Τα βιβλία, κάτω των 30 φύλλων, θα φορολογώνται διπλασίως. Θα τα κατατάξωμεν εις την κατηγορίαν των φυλλαδίων, αφ’ ενός ίνα ελαττώσωμεν τον αριθμόν των περιοδικών, άτινα είναι το χειρότερον των δηλητηρίων, αφ’ ετέρου δε, ίνα υποχρεώσωμεν τους συγγραφείς να παράγωσι συγγράμματα τόσον μικρά, ώστε ολίγοι να τα αναγινώσκωσι και προ παντός λόγω της ακριβείας των.
Τουναντίον δε ό,τι θα εκδίδωμεν ημείς οι ίδιοι προς πνευματικήν ωφέλειαν, εντός πλαισίου καθωρισμένου, θα είναι ευθηνόν και θα αναγινώσκηται από όλον τον κόσμον. Ο δασμός θα κατασιγάση την κενήν επιθυμίαν του γράφειν και ο φόβος της τιμωρίας θα θέση τους λογογράφους υπό την εξάρτησίν μας. Εάν ευρεθώσι πρόσωπα επιθυμούντα να γράψωσιν εναντίον ημών, δεν θα ευρεθή ουδείς, όστις να εκτυπώση τα συγγράμματα των. Πριν παραδεχθή να εκτυπώση εν σύγγραμμα ο εκδότης ή ο τυπογράφος, θα υποχρεούται να πηγαίνει εις τας Αρχάς δια να επιτύχη την έγκρισιν προς τούτο.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον θα γνωρίζωμεν εκ των προτέρων τας παγίδας, ας τινας μας στήνουσι και θα τας καταστρέφωμεν, δίδοντες εκ των προτέρων εξηγήσεις επί της διαπραγματευόμενης υποθέσεως. Η φιλολογία και η δημοσιογραφία είναι αι δύο σπουδαιότεραι παιδαγωγικάι δυνάμεις, και δια τούτο η Κυβέρνησίς μας θα είναι ιδιοκτήτρια των περισσοτέρων εφημερίδων. Δι’ αυτού του τρόπου η επιβλαβής επιρροή του ιδιωτικού τύπου θα εξουδετερούται και θ’ αποκτήσωμεν μεγίστην επιρροήν επί της κοινής γνώμης.
Εάν εγκρίνωμεν την έκδοσιν δέκα εφημερίδων, θα ιδρύσωμεν τριάκοντα ιδικάς μας και ούτω καθ’ εξής. Το κοινόν δεν θα υποπτευθή τι. Όλαι αι παρ’ ημών εκδιδόμεναι εφημερίδες θα έχωσι κατ’ επίφασιν τας πλέον αντιθέτους τάσεις και γνώμας, πράγμα το οποίον θα εμπνεύση την εις αυτάς εμπιστοσύνην και θα ελκύση προς ημάς τους αντιπάλους μας άνευ δυσπιστίας, θα πέσωσιν εις την παγίδα και θα καταστώσιν αβλαβείς.
Τα επισήμου χαρακτήρος όργανα θα είναι εις την πρώτην σειράν, θα επαγρυπνώσι πάντοτε επί των συμφερόντων μας, και δια τούτο η επιρροή των θα είναι μηδαμινή. Εις δευτέραν γραμμήν θα έρχωνται τα ημιεπίσημα όργανα, των οποίων ο ρόλος θα είναι να προσελκύωσι τους αδιαφόρους και τους χλιαρούς. Εις την τρίτην γραμμήν θα θέσωμεν την υποτιθεμένην αντιπολίτευσίν μας. Εν ελάχιστον όργανον θα είναι ο αντίπους των ιδεών μας. Οι αντίπαλοί μας θα εκλάβωσι τον ψευξοαντίπαλον μας τούτον ως σύμμαχόν των και θα μας αποκαλύψωσι το παιγνίδιόν των.
Αι εφημερίδες μας θα είναι όλων των αποχρώσεων. Αι μεν θα είναι αριστοκρατικαί, αι δε δημοκρατικαί, επαναστατικαί ή και αναρχικαί ακόμη, εφ’ όσον εννοείται θα ζη το Σύνταγμα. Θα έχουν, όπως ο Ινδός θεός Vichnou, εκατόν χείρας, εκάστη των οποίων θα επισπεύδη την μεταβολήν της κοινωνίας· αι χείρες αύται θα οδηγώσι την κοινήν γνώμην πρός την διεύθυνσιν, ήτις αρμόζει προς τους σκοπούς μας, διότι πάρα πολύ τεταραγμένος άνθρωπος χάνει την δύναμιν του λογικεύεσθαι και παραδίδεται ευκόλως εις την υποβολήν.
Οι ηλίθιοι, οίτινες θα πιστεύωσιν ότι επαναλαμβάνωσι την γνώμην της εφημερίδος του κόμματος των, θα επαναλαμβάνωσιν απλώς την γνώμην μας ή την γνώμην, η οποία θα μας αρέσκη. Θα φαντάζωνται ότι ακολουθούσι το όργανον του κόμματος των και θα ακολουθώσιν εν τη πραγματικότητι την σημαίαν, την οποίαν θα υψώσωμεν δι’ αυτούς.
Ίνα οδηγώμεν εις την κατεύθυνσιν ταύτην την στρατιάν των δημοσιογράφων μας, θα χρειασθή να διοργανώσωμεν το έργον τούτο με εντελώς ιδιαιτέραν φροντίδα. Υπό το όνομα «κεντρικόν γραφείον του τύπου» θα διοργανώσωμεν φιλολογικάς συγκεντρώσεις, εις τας οποίας οι πράκτορες μας θα δίδωσι, χωρίς κανείς να το αντιλαμβάνεται, το σύνθημα και τα σημεία. Τα όργανα μας, συζητούντα και καταπολεμούντα την πρωτοβουλίαν μας δι’ ενός τρόπου επιπολαίου, χωρίς να φθάνωσιν εις το βάθος των πραγμάτων, θα έχωσι, μίαν ματαίαν πολεμικήν κατά των επισήμων εφημερίδων και τούτο δια να μας δίδωσι την αφορμήν να εκφραζώμεθα σαφέστερον παρ’ όσον θα ηδυνάμεθα να κάμωμεν ταύτα κατά τας πρώτας επισήμους δηλώσεις μας.
Αι επιθέσεις αύται θα παίζωσι προσέτι και τον εξής ρόλον· ότι οι υπήκοοι μας θα πιστεύωσιν ότι είναι βέβαιοι, ότι δύνανται να ομιλώσιν ελευθέρως· τούτο θα επιτρέψη αφ’ ετέρου εις τους πράκτορας μας να λέγωσι και να διαβεβαιώσιν ότι τα όργανα, άτινα κηρύσσονται εναντίον ημών δεν κάμνουσιν άλλο τι παρά να φλυαρώσιν, εφ’ όσον δεν ευρίσκουσι πραγματικά επιχειρήματα, ίνα ανασκευάσωσι σοβαρώς τα μέτρα μας.
Οι μη αντιληπτοί από την κοινήν γνώμην, αλλ’ ασφαλείς ούτοι τρόποι, θα επισύρωσι βεβαίως προς ημάς την προσοχήν και εμπιστοσύνην του κοινού. Χάρις εις τους τρόπους τούτους, θα διεγείρωμεν ή θα καταπραΰνωμεν, αναλόγως των περιστάσεων, τα πνεύματα εις τα πολιτικά ζητήματα, πείθοντες ή αποπλανώντες αυτά, σημειούντες οτέ μεν την αλήθειαν, οτέ δε το ψεύδος, επιβεβαιούντες τα γεγονότα ή αμφισβητούντες αυτά, αναλόγως της εντυπώσεως ην προκαλούσιν εις το κοινόν, ψηλαφούντες πάντοτε συνετώς το έδαφος, πριν ή θέσωμεν εις αυτό τον πόδα.
Θα νικήσωμεν ασφαλώς, συνεπεία των μέτρων τα οποία ανεφέραμεν, τους αντιπάλους μας, διότι δεν θα έχωσιν εις την διάθεσίν των δημοσιογραφικά όργανα, δια των οποίων να δύνανται να εκφράζωσι μέχρι τέλους, τας γνώμας των. Ούτω δεν θα έχωμεν καν ανάγκην να τους αντικρούσωμεν εκ βάθρων. Εν περιπτώσει ανάγκης θ’ αντικρούσωμεν δραστηρίως δια του ημιεπισήμου ημών τύπου τας δοκιμαστικάς σφαίρας τας εκσφενδονιζομένας υφ’ ημών εν τη τρίτη κατηγορία του τύπου μας, προς σφυγμομέτρησιν του κοινού.
Ήδη από τούδε, τουλάχιστον εν τω Γαλλικώ τύπω, υφίσταται μία μασωνική αλληλεγγύη. Όλα τα όργανα του τύπου είναι συνδεδεμένα προς άλληλα δια του επαγγελματικού μυστικού· όπως εις τους αρχαίους μάντεις, κανέν εκ των μελών δεν προδίδει το μυστικόν των πληροφοριών του, εάν δεν λάβη διαταγήν προς τούτο. Κανείς δημοσιογράφος δεν θ’ αποφασίση να προδώση το μυστικόν τούτο, διότι ουδείς εξ αυτών θα γίνεται δεκτός εις τον σύνδεσμον, εάν δεν έχη ρυπαράν τινα κηλίδα εις το παρελθόν του. Αι κηλίδες αύται θ’ απεκαλύπτοντο αμέσως. Εφ’ όσον αι κηλίδες αύται είναι το μυστικόν μερικών, η αίγλη του δημοσιογράφου ελκύει την γνώμην της πλειονότητας της χώρας και ακολουθείται μετ’ ενθουσιασμού.
Τα συμφέροντα μας εκτείνονται προ παντός εις τας επαρχίας. Είναι αναγκαίον να διεγείρωμεν αυτόθι ελπίδας και βλέψεις αντιθέτους προς τας της πρωτευούσης, εις την οποίαν θα τας παρουσιάζωμεν ως γνησίας επαρχιακάς. Είναι φανερόν ότι η πηγή αυτών θα είναι πάντοτε η αυτή, θα προέρχηται εξ ημών. Εφόσον δεν θ’ απολαύσωμεν εισέτι πλήρους εξουσίας, θα έχωμεν ενίοτε ανάγκην αι πρωτεύουσαι να περιβάλλωνται με τας γνώμας του λαού, δηλ. της πλειοψηφίας, καθοδηγούμενης υπό των πρακτόρων μας. Μας είναι αναγκαίον αί πρωτεύουσαι, κατά την ψυχολογικήν στιγμήν, ίνα μη συζητώσι το επελθόν γεγονός δια τον λόγον, ότι τούτο θα είναι ήδη παραδεκτόν παρά της επαρχιακής πλειοψηφίας.
Όταν θα εισέλθωμεν εις το νέον καθεστώς το oποίον θα προπαρασκευάση την βασιλείαν μας, δεν θα επιτρέψωμεν την υπό του τύπου αποκάλυψιν της δημοσίας ατιμίας. Πρέπει να γίνη πιστευτον ότι το νέον καθεστώς έχει τόσον καλώς ικανοποιήσει όλον τον κόσμον, ώστε και τα εγκλήματα ακόμη εξηφανίσθησαν. Αι περιπτώσεις εκδηλώσεως της εγκληματικότητας, πρέπει να είναι γνωσταί μόνον εις τα θύματα της και τους τυχόν μάρτυράς των.

maxresdefault
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ’

ΠΕΡΙΛΗΨΊΣ: Η ανάγκη του επιούσιου άρτου. Τα πολιτικά ζητήματα. Τα βιομηχανικά ζητήματα. Αι διασκεδάσεις. Οι οίκοι ανοχής. Η αλήθεια είναι μία. Τα μεγάλα προβλήματα.
Η ανάγκη του επιουσίου άρτου εξαναγκάζει εις σιωπήν τους χριστιανούς, και καθιστά αυτούς ταπεινούς θεράποντας ημών. Οι δια τον τύπον μας πράκτορες μας λαμβανόμενοι μεταξύ αυτών, θα συζητώσι κατ’ επιταγήν μας παν ό,τι δέν θα ήτο ενδεδειγμένον να εκτυπώσωμεν απ’ ευθείας εις επίσημα έγγραφα και κατά το διάστημα τούτο επωφελούμενοι του προκαλουμένου θορύβου εκ των συζητήσεων τούτων, θα λάβωμεν τα μέτρα, άτινα θα κρίνωμεν πρόσφορα και θα τα παρουσιάσωμεν εις το κοινόν, ως γεγονός τετελεσμένον. Ουδείς θα έχη το θράσος να απαιτήση την ακύρωσιν παντός ό,τι θα έχη αποφασισθή, εφ’ όσον μάλιστα θα παρουσιάσωμεν τούτο ως πρόοδον.
Ο τύπος άλλως τε θα ελκύη αμέσως την προσοχήν επί νέων ζητημάτων (έχομεν, όπως γνωρίζετε, συνηθίσει τους ανθρώπους να ζητώσι πάντοτε το νέον). Ηλίθιοι τινές, φανταζόμενοι εαυτούς ως όργανα του πεπρωμένου, θα επιληφθώσι των νέων τούτων ζητημάτων χωρίς ν’ αντιληφθώσιν ότι ουδέν εννοούσι εξ εκείνων, τα όποια θέλουσι να συζητήσωσι. Τα ζητήματα της πολιτικής δεν είναι προσιτά εις ουδένα άλλον, πλην εκείνων οι οποίοι την έχουν δημιουργήσει προ πολλών ήδη αιώνων, και οι οποίοι την διευθύνουσιν.
Εξ όλων τούτων θα ίδητε ότι επιζητούντες την γνώμην του πλήθους, διευκολύνομεν την εκπλήρωσιν μόνον των σκοπών μας, και δύνασθε να παρατηρήσητε ότι δεν επιζητούμεν την έγκρισιν των πράξεων μας, αλλά των λόγων μας, των εκφωνηθέντων κατά ταύτην ή εκείνην την ευκαιρίαν. Διακηρύττομεν συνεχώς, ότι εις όλα τα μέτρα μας λαμβάνομεν ως οδηγόν την ελπίδα ηνωμένην με την βεβαιότητα του να είμεθα ωφέλιμοι προς το καλόν πάντων.
Ίνα παραπλανήσωμεν τους πλέον ανησύχους δια τα πολιτικά ζητήματα ανθρώπους, θα προτάξωμεν, των δήθεν νέων ζητημάτων, τα βιομηχανικά ζητήματα. Ας εξαντλώσι την προσοχήν των επί των ζητημάτων τούτων. Αι μάζαι θα συγκατατεθώσι να παραμείνωσιν αδρανείς, ν’ αναπαυθώσιν εκ της δήθεν πολιτικής δραστηριότητος των (εις την οποίαν τους έχομεν συνηθίσει ημείς οι ίδιοι, ίνα μέσω αυτών παλαίωμεν προς τας Κυβερνήσεις των Χριστιανών), επί τω όρω να έχωσι νέας ασχολίας· θα υποδείξωμεν εις αυτούς σχεδόν την ιδίαν πολιτικήν κατεύθυνσιν.
Ίνα δε μη κατορθώνωσι τίποτε δια της σκέψεως, θα τους αποτρέπωμεν εκ ταύτης δια διασκεδάσεων, δια παιγνίων, τέρψεων, παθών, οίκων ανοχής … Μετ’ ου πολύ θα προτείνωμεν δια του τύπου διαγωνισμούς τέχνης, αθλητισμού κλπ. Tοενδιαφέρον τούτων θ’ αποτρέψη οριστικώς το πνεύμα των εκ ζητημάτων, εφ’ ων θα ηναγκαζόμεθα να παλαίσωμεν εναντίον των. Χάνοντες ολίγον κατ’ ολίγον την έξιν του σκέπτεσθαι εξ ιδίας πρωτοβουλίας, θα καταλήξωσι να ομιλώσι περί συνταυτίσεως των ιδεών μας, διότι θα είμεθα οι μόνοι, οίτινες θα προτείνωμεν νέας κατευθύνσεις της σκέψεως μέσω τοιούτων προσώπων, ώστε να μη θεωρώνται ταύτα ως αλληλέγγυα προς ημάς.
Ο ρόλος των Φιλελευθέρων ουτοπιστών θα λήξη οριστικώς όταν το πολίτευμα μας θα αναγνωρισθή. Έως τότε θα μας παρέχωσι καλάς υπηρεσίας. Δια τούτο θα ωθώμεν τα πνεύματα να εφευρίσκωσι παντοειδείς φανταστικάς θεωρίας, νέας και δήθεν προοδευτικάς, διότι υπετάξαμεν αυτούς τους βλακοχριστιανούς μετά πλήρους επιτυχίας δια της λέξεως «πρόοδος» και δεν υπάρχει ούτε εις μεταξύ αυτών, ο οποίος να βλέπη ότι υπό την λέξιν ταύτην κρύπτεται πλάνη εις όλας τας περιστάσεις, καθ’ ας δεν πρόκειται περί υλικών εφευρέσεων, αφού η αλήθεια είναι μία και μόνη και δεν δύναται να έχη πρόοδον.
Η πρόοδος, ως ψευδής ιδέα, χρησιμεύει εις το να επισκοτίζη την αλήθειαν, ίνα μηδείς την γνωρίζη, πλην ημών των εκλεκτών του Θεού και φυλάκων αυτής. Όταν θα έλθη η βασιλεία μας, οι ρήτορες μας θα συζητήσωσι τα μεγάλα προβλήματα, τα οποία συνεκίνησαν την ανθρωπότητα δια να την καθοδηγήσωσι τελικώς εις το σωτήριον πολίτευμα μας. Τις θα υποπτευθή τότε ότι όλα αυτά τα προσχήματα είχον επινοηθή υφ’ ημών συμφώνως προς πολιτικόν σχέδιον, το οποίον κανείς δεν εμάντευσεν επί πολλούς αιώνας;
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Η θρησκεία του μέλλοντος. Η δουλεία του μέλλοντος. Αδύνατον να γνωσθώσι τα μυστήρια της θρησκείας του μέλλοντος. Η πορνογραφία και το μέλλον του εντύπου λόγου.
Όταν θα έλθη η βασιλεία μας δεν θ’ αναγνωρίσωμεν την ύπαρξιν άλλης θρησκείας πλην της του ενός Θεού ημών, με τον οποίον η ειμαρμένη μας είναι συνδεδεμένη, διότι είμεθα ο εκλεκτός λαός και δια του οποίου η αυτή ειμαρμένη είναι ηνωμένη με τα πεπρωμένα του κόσμου. Δια τούτο ακριβώς οφείλομεν να καταστρέψωμεν πάσαν πίστιν. Εάν το τοιούτον γεννά τους συγχρόνους άθεους, η μεταβατική αύτη κατάστασις δεν θα παρενοχλήση τας προθέσεις μας, αλλά θα χρησιμεύση ως παράδειγμα εις τας μέλλουσας γενεάς, αι οποίαι θα εννοήσωσι τα κηρύγματα μας, επί της θρησκείας του Μωϋσέως, ης το επιτηδείως συλληφθέν στοϊκόν σύστημα θα καταλήξη εις την κατάκτησιν όλων των λαών.
Θα δείξωμεν εν τούτω, την απόκρυφον αλήθειάν της, εν τη οποία θα λέγωμεν, στηρίζεται όλη η μορφωτική της δύναμις. Τότε θα δημοσιεύωμεν εν πάση ευκαιρία άρθρα, εις τα οποία θα συγκρίνωμεν το σωτήριον πολίτευμα μας προς το του παρελθόντος. Τα πλεονεκτήματα ησυχίας επί τευχθείσης δια μακροχρονίων ταραχών, θα καταδείξωσι τον ευεργετικόν χαρακτήρα της κυριαρχίας ημών. Τα σφάλματα των χριστιανικών διοικήσεων θα περιγράφωνται παρ’ ημών με τα μελανώτερα χρώματα. Θα διεγείρωμεν τοιαύτην απέχθειαν προς αυτά, ώστε οι λαοί θα προτιμώσι την ησυχίαν της δουλείας από τα δικαιώματα της διαβόητου ελευθερίας, η οποία τόσον τους εβασάνισεν, η οποία τοις αφήρεσε τα μέσα της υπάρξεως, η οποία τους παρέδωκε προς εκμετάλλευσιν εις συμμορίαν τυχοδιωκτών μη γνωριζόντων τί έπραττον.
Αι ανωφελείς μεταβολαί Κυβερνήσεων, εις τας οποίας ωθούντο οι χριστιανοί όταν υπεσκάπτομεν τα κυβερνητικά των οικοδομήματα, θα έχωσιν επί τοσούτον κουράσει τους λαούς κατά την εποχήν εκείνην, ώστε θα προτιμώσι να υποφέρωσι το παν παρ’ ημών από τον κίνδυνον νέων ταραχών. Θα εξαίρωμεν όλως ιδιαιτέρως τα ιστορικά σφάλματα των χριστιανικών Κυβερνήσεων, αίτινες ελλείψει του πραγματικού καλού, εβασάνισαν επί τόσους αιώνας την ανθρωπότητα δια της επιδιώξεως φανταστικών αγαθών, χωρίς ν’ αντιληφθώσιν ότι τα σχέδια των δεν έκαμνον άλλο τι ή να επιδεινώνουν αντί να βελτιώνωσι τας γενικάς σχέσεις της ανθρωπίνης ζωής…
Οι φιλόσοφοι μας θα συζητώσιν όλα τα ελαττώματα των χριστιανικών δοξασιών, αλλά κανείς δεν θ’ αμφισβητή ποτέ την θρησκείαν μας από της πραγματικής της απόψεως, διότι κανείς δεν θα γνωρίζη αυτήν κατά βάθος πλην των ημετέρων, οι οποίοι ουδέποτε θα τολμήσωσι να προδώσωσι τα μυστικά της. Εις τας χώρας, τας οποίας καλούσι προωδευμένας, εδημιουργήσαμεν φιλολογίαν ρυπαράν, αποτρόπαιον.
Θα την υποθάλπωμεν επί τίνα χρόνον ακόμη μετά την έλευσίν μας εις την εξουσίαν, ίνα εξαίρωμεν την αντίθεσιν των λόγων και προγραμμάτων μας από τας αθλιότητας ταύτας. Οι σοφοί μας παιδαγωγηθέντες όπως διευθύνωσι τους χριστιανούς, θα συνθέτωσι λόγους, σχέδια, άρθρα, υπομνήματα, άτινα θα μας δώσωσι την επιρροήν επί των πνευμάτων και θα μας επιτρέψωσι να τους διευθύνωμεν προς τας ιδέας και γνώσεις, τας οποίας θα θελήσωμεν να επιβάλωμεν εις αυτούς.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ IE’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ : Παγκόσμιον πραξικόπημα εν μια ήμερα. Αι εις θάνατον καταδίκαι. Η μέλλουσα τύχη των Χριστιανών μασώνων. Ο μυστικός χαρακτήρ της εξουσίας. Πολλαπλασιασμός των μασωνικών στοών. Η κεντρική διοίκησις των Σοφών. Η υπόθεσις Azeff. Ο μασωνισμός είναι ο οδηγός όλων των μυστικών οργανώσεων. Η σπουδαιότης της δημοσίας επιτυχίας. Ο Κομμουνισμός. Τα θύματα. Αι θανατικαί καταδίκαι των μασώνων. Κατάπτωσις του γοήτρου των νόμων και της εξουσίας.
Η προεκλογή. Συντομία και σαφήνια των νόμων της μελλούσης βασιλείας. Υπακοή εις την εξουσίαν. Μέτρα εναντίον της καταχρήσεως εξουσίας. Σκληρότης των ποινών. Όριον ηλικίας δια τους δικαστάς. Ο φιλελευθερισμός των δικαστών και της Αρχής. Το παγκόσμιον χρήμα. Η απολυταρχία του μασωνισμού. Ακυρωτικόν Δίκαιον. Πατριαρχική «άποψις» της μελλοντικής «Κυβερνήσεως». Θεοποίησις της Κυβερνήσεως. Το δίκαιον του ισχυροτέρου ως το μόνον δίκαιον. Ο Βασιλεύς του Ισραήλ είναι ο Πατριάρχης του κόσμου.
Όταν τέλος δια πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά την αυτήν ημέραν, μετά την εριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα παρέλθη πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος, μέχρι της στιγμής εκείνης) αρχίσωμεν να βασιλεύωμεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνομωσίαι εναντίον ημών. Επί τω σκοπώ τούτω θέλομεν καταδικάζει εις θάνατον όσους θ’ αντιταχθώσιν ενόπλως κατά την εις την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσα νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρήται επίσης δια θανάτου. Όσαι υφίστανται εις τας ημέρας μας και μας είναι γνωσταί και μας έχουσιν εξυπηρετήσει και μας εξυπηρετούσιν εισέτι, θα καταργηθώσι και θ’ αποσταλώσιν εις τας απομεμακρυσμένας της Ευρώπης ηπείρους.
Κατά τον αυτόν τρόπον θα μεταχειρισθώμεν και τους χριστιανούς μασώνους, τους γνωρίζοντας περισσότερα του δέοντος. Εκείνοι των οποίων θα φεισθώμεν δι’ ένα οιονδήποτε λόγον, θα διατελώσιν υπό τον διηνεκή τρόμον της εξορίας.Θα ψηφίσωμεν νόμον, δυνάμει του οποίου όλα τα αρχαία μέλη των μυστικών οργανώσεωνθα οφείλωσι να εγκαταλείψωσι την Ευρώπην, κέντρον της Κυβερνήσεως μας.
Αι αποφάσεις της Κυβερνήσεως μας θα είναι εριστικαί και ανέκκλητοι. Εις τας χριστιανικάς κοινωνίας εις τας οποίας έχομεν ενσπείρει τόσον βαθείας ρίζας διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι δυνατόν ν’ αποκατασταθή η τάξις ειμή μόνον δι’ αμειλήκτων μέτρων μαρτυρούντων άκαμπτον εξουσίαν. Είναι ανωφελές να δίδεται προσοχή εις τα θύματα, άτινα πίπτουσιν υπέρ του μελλοντικού καλού. Το καθήκον πάσης Κυβερνήσεως, η οποία συναισθάνεται ότι υφίσταται, δεν είναι μόνον το ν’ απολαμβάνη των προνομίων της, αλλά το να εξασκή τα καθήκοντα της και να επιτυγχάνη το καλόν έστω και δια των μεγαλυτέρων θυσιών.
Δια να είναι ακλόνητος Κυβέρνησίς τις πρέπει να ενδυναμώνη την αίγλην της ισχύος της, και η αίγλη αύτη επιτυγχάνεται μόνον δια μεγαλειώδους ακαμψίας της Αρχής, ήτις οφείλει να φέρη σημεία απαραβιάστου και θείας εκλογής.
Τοιαύτη ήτο μέχρις εσχάτων η ρωσική Μοναρχία ο μόνος σοβαρός εχθρός ημών εν ολοκλήρω τω κόσμω, μετά την Παπωσύνην. Ενθυμήθητε το παράδειγμα της πλημμυρισμένης με αίμα Ιταλίας, ήτις δεν έθιξεν ούτε τρίχα της κεφαλής του Σύλλα, ο οποίος είχε χύσει το αίμα εκείνο. Ο Σύλλας εθεοποιείτο δια της δυνάμεως του εις τους οφθαλμούς του λαού του τυραννουμένου υπ” αυτού, και η θαρραλέα επιστροφή του εις την Ιταλίαν τον καθίστα απαραβίαστον… Ο λαός δεν θίγει εκείνον όστις τον υπνωτίζει, διά του θάρρους και της ψυχικής του δυνάμεως.
Αλλ’ αναμένοντες την ανάρρησίν μας θα δημιουργώμεν και θα πολλαπλασιάζωμεν τας μασωνικάς στοάς εις πάσαν χώραν της οικουμένης· θα προσελκύωμεν εν αυταίς όλους εκείνους, οίτινες είναι ή δύνανται να γίνωσιν υπέροχοι πράκτορες μας. Αι στοαί αυταί θ’ αποτελώσι το κυριώτερον γραφείον πληροφοριών μας και το έχον την μεγαλυτέραν επιρροήν μέσον μας. Θα συγκεντρώσωμεν όλας αυτάς τας στοάς εις μίαν διοίκησιν γνωστήν μόνον εις ημάς και αποτελεσθησομένην από τους Σοφούς μας.
Αι στοαί θα έχωσι τον αντιπρόσωπόν των, όπισθεν του οποίου θα κρύπτεται η διοίκησις περί ης ομιλούμεν, και παρά των αντιπροσώπων τούτων θα δίδωνται αι διαταγαί και τα συνθήματα. Θα δημιουργήσωμεν εντός των στοών αυτών τον πυρήνα: όλων των επαναστατικών και φιλελευθέρων στοιχείων. Τα μέλη αυτών θ’ ανήκωσιν εις όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Τα μυστικώτερα πολιτικά σχέδια θα περιέρχωνται εις γνώσιν μας και θα τίθενται υπό την διεύθυνσίν μας ευθύς από της στιγμής της εμφανίσεως των. Μεταξύ των μελών των στοών τούτων θα συγκαταλέγωνται και πάντες οι πράκτορες της εθνικής και της διεθνούς αστυνομίας (όπως εις την υπόθεσιν Azeff), διότι η υπηρεσία των είναι δι’ ημάς αναντικατάστατος, δεδομένου ότι η Αστυνομία δύναται όχι μόνον να λαμβάνη μέτρα εναντίον των ίσχυρογνωμόνων, αλλά και να δημιουργή αφορμάς δυσαρεσκειών κ.λ.π.
Οι μετέχοντες των μυστικών οργανώσεων είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκται και εν γένει άνθρωποι, κατά το πλείστον κουφοί, με τους οποίους δεν θα δυσκολευθώμεν να συνεννοηθώμεν δια την εκπλήρωσιν των σκοπών μας. Εάν εκδηλωθώσιν ανωμαλίαι, τούτο θα σημαίνη ότι παρίστατο ανάγκη να κλονισθή ίνα καταστραφή μία αλληλεγγύη λίαν ισχυρά.
Εάν εις τους κόλπους της εξυφανθή συνομωσία τις, αρχηγός αυτής θα είναι εις εκ των πλέον πιστών μας θεραπόντων. Είναι φυσικόν να είμεθα ημείς και ουχί άλλος τις, εκείνοι οίτινες θα καθοδηγώσι τας υποθέσεις του μασωνισμού, διότι γνωρίζομεν που βαίνομεν, γνωρίζομεν τον τελικόν σκοπόν πάσης ενέργειας, ενώ οι Χριστιανοί ουδέν γνωρίζουσι, ούτε καν το άμεσον αποτέλεσμα.
Ικανοποιούνται συνήθως με την στιγμιαίαν επιτυχίαν της φιλαυτίας των εν τη εκτελέσει του σχεδίου των, χωρίς καν να διακρίνωσιν ότι το σχέδιον τούτο δεν προέρχεται εκ της πρωτοβουλίας των, αλ’ υπεβλήθη εις αυτούς παρ’ ημών. Οι Χριστιανοί γίνονται μέλη των στοών εκ περιεργείας με την ελπίδα ν’ απολαύσωσι δημόσιον τι καλόν δια της βοηθείας αυτών, τίνες δε εξ αυτών και ίνα δύνανται να εκφράσωσι προ του κοινού τα απραγματοποίητα όνειρά των, άτινα δεν στηρίζονται εις τίποτε. Επιθυμούσι την συγκίνησιν της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, άτινα πάντοτε χορηγούμεν αφθόνως.
Παρέχομεν εις αυτούς την επιτυχίαν ταύτην δια να επωφεληθώμεν της εξ αυτής προκαλούμενης ικανοποιήσεως του εαυτού των, χάρις εις την οποίαν οι άνθρωποι δέχονται τας υποβολάς μας χωρίς να προφυλάσσωνται εξ αυτών, πεπεισμένοι πλήρως ότι όντες αλάνθαστοι εκφράζουσιν ατομικάς των ιδέας, ανίκανοι όντες να οικειοποιηθώσι τας ιδέας των άλλων. Δεν δύνασθε να φαντασθήτε πως δύνανται να περιαχθώσι και οι νοημονέστεροι των χριστιανών εις ασυνείδητον απλοϊκότητα, επί τω όρω να είναι, ευχαριστημένοι από τον εαυτόν των, και συγχρόνως πόσον ευκόλως αποθαρρύνονται εκ της παραμικροτέρας αποτυχίας, έστω και δια μόνης της παρεμποδίσεως των χειροκροτημάτων,καταλήγοντες είτα εις δουλικήν υπακοήν προς τον σκοπόν νέων επιτυχιών.
Όσω οι ημέτεροι, αρκούμενοι εις το να φέρωσιν εις πέρας τα σχέδια των, περιφρονούσι την επιτυχίαν, τόσω οι Χριστιανοί ίνα έχωσι προ παντός επιτυχίας, είναι έτοιμοι να θυσιάσωσί πάντα τα σχέδια των. Η ψυχολογία αυτή διευκολύνει τεραστίως το έργον μας του να διευθύνωμεν αυτούς. Αυτοί, οι κατά το φαινόμενον τίγρεις, έχουσι ψυχήν προβάτων και αι κεφαλαί των είναι εντελώς κεναί. Έχομεν ρίψει εις αυτούς ως δόλωμα το όνειρον της απορροφήσεως της ανθρωπίνης ατομικότητος υπό της συμβολικής ενότητας του συνόλου.
Δεν διείδον μέχρι τούδε και δεν θα διείδωσιν ούτε προσεχώς, ότι το δόλωμα τούτο είναι καταφανής παραβίασις του σπουδαιοτέρου των νόμων της φύσεως, ήτις από της πρώτης στιγμής της δημιουργίας εδημιούργησεν εν έκαστον των όντων διάφορον των άλλων, ακριβώς ίνα αποδεικνύη την ατομικότητα του.
Το ότι ηδυνήθημεν ν’ αγάγωμεν αυτούς εις την δεινήν αυτήν τυφλότητα, δεν αποδεικνύει με καταπληκτικήν σαφήνειαν μέχρι τίνος σημείου το πνεύμα των είναι περιωρισμένον εν συγκρίσει με το ιδικόν μας; Η περίπτωσις αυτή είναι η κυριωτέρα εγγύησις της επιτυχίας μας. Πόσον οξυδερκείς υπήρξαν οι παλαιοί σοφοί μας, λέγοντες ότι, ίνα επιτύχη τις σκοπού τινός δεν πρέπει να διστάζη προ των μέσων ούτε και να υπολογίζη, τον αριθμόν των θυσιασθέντων θυμάτων. Ουδέποτε υπελογίσαμεν τα θύματα των κτηνών χριστιανών, και μολονότι έχομεν θυσιάσει πολλούς εκ των ημετέρων, έχομεν δώσει εις τον λαόν μας τοιαύτην δύναμιν επί της γης, οίαν δεν θα ετόλμα να ονειρευθή καν άλλοτε.
Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτον τέλος εκάστου. Είναι προτιμότερον να επισπεύδωμεν το τέλος εκείνων, οι οποίοι παρεμβάλουσι προσκόμματα εις το έργον ημών, παρά το τέλος ημών, οίτινες εδημιουργήσαμεν το έργον τούτο. Καταδικάζομεν εις θάνατον τους μασώνους κατά τρόπον τοιούτον, ώστε ουδείς, πλην των αδελφών των, δύναται να υποπτευθή τι, ούτε και αυτά τα ίδια θύματα των καταδικών μας· αποθνήσκουσιν όλοι, όταν τούτο είναι αναγκαίον, ως από φυσικήν ασθένειαν.
Αυτή αύτη η Αδελφότης, γνωρίζουσα το τοιούτον, δεν τολμά να διαμαρτυρηθή. Τα μέτρα ταύτα εξωλόθρευσαν εκ του κόλπου του μασωνισμού παν σπέρμα διαμαρτυριών. Ενώ κηρύσσομεν εις τους Χριστιανούς τον φιλελευθερισμόν, συγκρατούμεν τον λαόν και τους πράκτορας μας εις πλήρη υπακοήν.
Δια της επιρροής μας η εκτέλεσις των νόμων των Χριστιανών έχει περιορισθή εις το ελάχιστον. Το γόητρον των νόμων υποσκάπτεται δια των φιλελευθέρων ερμηνειών, ας έχομεν εισαγάγει εις αυτούς. Εις τας εξουσίας και εις τα ζητήματα πολιτικής και αρχών, τα δικαστήρια αποφασίζουν ό,τι προδιαγράφομεν εις αυτά, αντιλαμβάνονται τα πράγματα υπό την άποψιν, υπό την οποίαν τοις τα παρουσιάζομεν. Χρησιμοποιούμεν προς τούτο την μεσολάβησιν προσώπων προς α νομίζει τις οτι ουδέν κοινόν έχομεν, την γνώμην των εφημερίδων και άλλα μέσα ακόμη.
Και αυτοί oι γερουσιασταί ως και η ανωτέρα διοίκησις παραδέχονται τυφλώς τας συμβουλάς μας. Το καθαρώς ζωώδες πνεύμα των Χριστιανών, δεν είναι ικανόν ν’ αναλύση και να παρατηρήση καν, και ακόμη περισσότερον ίνα προΐδη εις τί δύναται να καταλήξη η υπό ωρισμένην τινά μορφήν παρουσίασις του ζητήματος. Εν τη διαφορά ταύτη της ικανότητος περί το σκέπτεσθαι μεταξύ των Χριστιανών και ημών, αντιλαμβάνεται τις ευκρινώς την σφραγίδα της εκλογής ημών και το ανθρωπιστικών ημών σήμα. Tο πνεύμα των Χριστιανών είναι ενστικτώδες, ζωώδες. Βλέπουσιν, αλλά δεν βλέπουσι και ούτε εφευρίσκουσιν (εκτός υλιστικών πραγμάτων). Εκ τούτου φαίνεται καθαρά ότι αυτή αύτη η φύσις προώρισεν ημάς όπως διοικήσωμεν τον κόσμον.
Όταν θα επιστή ο καιρός να κυβερνήσωμεν φανερώς και να διδάξωμεν τ’ αγαθά της διοικήσεως μας, θα επανιδρύσωμεν όλας τας νομοθεσίας. Οι νόμοι μας θα είναι σύντομοι, σαφείς, ακλόνητοι, άνευ σχολίων, ώστε έκαστος να δύναται ευκόλως να τους μανθάνη. Το δεσπόζον χαρακτηριστικόν των νόμων τούτων θα είναι η υπακοή εις τας αρχάς εξικνουμένη εις βαθμόν μεγαλειώδη. Τότε όλαι αι καταχρήσεις θα εξαφανισθώσι συνεπεία της ευθύνης όλων μέχρι και του τελευταίου έναντι της ανωτέρας εξουσίας του αντιπροσώπου του πολιτεύματος.
Αι καταχρήσεις εξουσίας των κατωτέρων υπαλλήλων θα τιμωρώνται τόσον αυστηρώς, ώστε ουδείς θα τολμήση ν’ αναμέτρηση την δύναμίν του. Θα παρακολουθώμεν με άκαμπτον βλέμμα πάσαν πράξιν διοκητικήν, εξ ης εξαρτάται η λειτουργία της κυβερνητικής μηχανής, διότι η παράλυσις της διοικήσεως προκαλεί παγκόσμιον παράλυσιν.
Πάσα περίπτωσις παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρήται παραδειγματικώς. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυος συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της διοικήσεως θα εξαφανισθώσι μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηροτάτης τιμωρίας. Η αίγλη της αρχής μας απαιτεί αποτελεσματικάς τιμωρίας, δηλαδή σκληράς, δια την ελαχίστην παράβασιν των νόμων, διότι πάσα παράβασις θίγει το γόητρον της ανωτέρας αρχής.
Ο καταδικασθείς, έστω και αν τιμωρηθή αυστηρότερον δια το σφάλμα του, θα πέση ως στρατιώτης επί του πεδίου της διοικητικής μάχης δια την Αρχήν, τους Νόμους και τας θεωρίας, άτινα δεν επιτρέπουσιν όπως το ιδιωτικόν συμφέρον υπερισχύη της δημοσίας λειτουργίας έστω και εκ μέρους εκείνων, οίτινες διευθύνουσι το άρμα της κοινωνίας.
Οι δικασταί μας γνωρίζουσιν ότι, θέλοντες να καυχηθώσι δι’ ανόητον τινά ευσπλαγχνίαν, παραβιάζουσι τον νόμον της δικαιοσύνης, η οποία συνεστήθη, ίνα συγκρατή τους ανθρώπους, τιμωρούσα τα σφάλματα και ουχί δια να δεικνύη ο δικαστής την ψυχικήν του αγαθότητα. Επιτρέπεται να επιδεικνύη τις τα προτερήματα ταύτα εν τω ιδιωτικώ βίω, ουχί όμως και επί του δημοσίου εδάφους, το οποίον είναι η βάσις της διαπαιδαγωγήσεως του ανθρωπίνου βίου.
Το δικαστικόν μας προσωπικόν δεν θα υπηρέτη πέραν των 55 ετών, πρώτον μεν διότι οι γέροντες επιμένουσι μετά περισσοτέρου πείσματος εις τας προεσχηματισμένας γνώμας των και είναι ολιγώτερον επιδεκτικοί υπακοής επί των νέων διατάξεων, δεύτερον δε διότι θα μας επιτρέπη ν’ ανανεώνωμεν ευκολώτερον το προσωπικόν, όπερ ούτω θα υποτάσσηται καλλίτερον εις ημάς. Εκείνος, όστις θα θέλη την διατήρησιν της θέσεως του, θα υπόκηται εις τυφλήν υπακοήν δια να είναι άξιος της ευνοίας ταύτης.
Εν γένει οι δικασταί μας θα εκλέγωνται υφ’ ημών μόνον μεταξύ εκείνων, οίτινες θα γνωρίζωσι καλώς ότι η αποστολή των είναι να εφαρμόζωσι τους νόμους και να τιμωρώσι και όχι να δεικνύωσι γενναιοφροσύνην προς ζημίαν του Κράτους, όπως φαντάζωνται σήμερον oι Χριστιανοί. Αι προαγωγαί θα χρησιμεύσωσιν επίσης δια την διάλυσιν της συνεκτικής συναδελφικής αλληλεγγύης και θα ωθήσωσιν ούτω όλους εις το ν’ αφοσιωθώσιν εις τα συμφέροντα της Κυβερνήσεως, εξ ης θα εξαρτάται η τύχη των. Η νέα γενεά των δικαστών θα εκπαιδευθή κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να μη παραδέχεται καταχρήσεις, θιγούσας την καθεστηκυίαν τάξιν εις τας μεταξύ ημών και των υπηκόων μας σχέσεις.
Επί των ημερών μας οι χριστιανοί δικασταί, επειδή δεν έχουσιν ακριβή αντίληψιν του προορισμού των, δεικνύουσιν επιείκειαν εις όλα τα εγκλήματα και τούτο, διότι οι σήμερον κυβερνώντες, διορίζοντες τους δικαστάς εις τ’ αξιώματα των δεν λαμβάνουσι φροντίδα, ίνα τοις εμπνεύσωσι το αίσθημα του καθήκοντος και την συνείδησιν του έργου, όπερ θ’ αξιώσωσι παρ’ αυτών.
Όπως τα θηρία αποστέλλουσι τα μικρά των εις αναζήτησιν λείας, ούτω και οι χριστιανοί τοποθετούσι τους υπηκόους των εις θέσεις προσοδοφόρους χωρίς καν να σκεφθώσι να εξηγήσωσιν εις αυτούς τον λόγον υπάρξεως της θέσεως ταύτης. Ένεκα τούτου αι Κυβερνήσεις των καταστρέφονται δια των ιδίων των δυνάμεων, δια των πράξεων της ιδίας των διοικήσεως. Ας εξαγάγωμεν λοιπόν εκ των αποτελεσμάτων των πράξεων τούτων εν επί πλέον δίδαγμα δια το πολίτευμα μας.
Θα εξοβελίσωμεν τον φιλελευθερισμόν από όλας τας σπουδαίας θέσεις της διοικήσεως μας, εκ των οποίων θα εξαρτάται η μόρφωσις των υποτελών μας κατά τον επιβαλλόμενον τρόπον της κοινωνικής μας τάξεως. Θα γίνωνται δεκτοί εις τας θέσεις ταύτας εκείνοι μόνον, τους οποίους θα έχωμεν διαπαιδαγωγήσει ημείς οι ίδιοι δια την διοικητικήν εξουσίαν.
Δύναται τις να μας παρατηρήση ότι η αποπομπή των παλαιών υπαλλήλων θα στοιχίση ακριβά εις το θησαυροφυλάκιον. Θ’ απαντήσωμεν εις τούτο, ότι πρώτον μεν θα εξεύρωμεν δι’ αυτούς μίαν ιδιωτικήν υπηρεσίαν αντί της δημοσίας τοιαύτης, την οποίαν θα χάσωσι· δεύτερον δε ότι εφ’ όσον όλος ο χρυσός του κόσμου θα είναι συγεντρωμένος εις χείρας μας, η Κυβέρνησίς μας δεν θα φοβήται τας υπερβολικάς δαπάνας. Η απολυταρχία μας θα είναι συνεπής καθ’ όλα. Δια τούτο δε, το μέγα θέλημα μας θα είναι σεβαστόν και ό,τι θα διατάττωμεν θα εκτελήται άνευ αντιρρήσεων. Δεν θα λαμβάνη υπ’ όψιν ουδένα ψίθυρον, ουδεμίαν δυσαρέσκειαν και θα καταπνίγη δια παραδειγματικής τιμωρίας πάσαν εξέγερσιν.
Θα καταργήσωμεν το δικαίωμα της αναιρέσεως, την οποίαν θα διατηρήσωμεν ημείς μόνον οι κυβερνώντες, διότι δεν πρέπει να επιτρέψωμεν να σχηματίση ο λαός την ιδέαν ότι είναι δυνατόν να εξεδόθη άδικος τις απόφασις παρά δικαστών διορισθέντων υφ’ ημών. Αν συνέβαινε τοιούτον τι, θ’ ακυρώσωμεν ημείς οι ίδιοι την απόφασιν, τιμωρούντες όμως τόσον παραδειγματικώς τον δικαστήν, όστις δεν αντελήφθη το καθήκον του και τον προορισμόν του, ώστε ουδέποτε πλέον να επαναληφθώσι τοιαύται περιπτώσεις. Επαναλαμβάνω και πάλιν, ότι θα γνωρίζωμεν και την μικροτέραν λεπτομέρειαν της διοικήσεως μας και ότι αρκεί μόνον να επαγρυπνώμεν, ίνα μένη ο λαός ευχαριστημένος από ημάς, διότι θα ευρίσκεται εν δικαίω, απαιτών από καλήν Κυβέρνησιν καλόν υπάλληλον.
Η Κυβέρνησίς μας θα έχη την όψιν Πατριαρχικής και Πατρικής επιτροπείας εκ μέρους του Κυβερνήτου μας. Ο λαός μας και οι υπήκοοι μας θα βλέπωσιν εν τω προσώπω του πατέρα, όστις μεριμνά περί όλων των αναγκών, περί όλων των πράξεων, περί όλων των αμοιβαίων σχέσεων των υπηκόων μεταξύ αλλήλων και της Κυβερνήσεως. Τότε θα εμποτισθώσιν επί τοσούτον υπό της σκέψεως, ότι εφ’ όσον θέλουσι να ζώσιν εν ειρήνη και ησυχία, είναι αδύνατον ν’ απορρίψωσι την κηδεμονίαν και την καθοδήγησιν ταύτην, ώστε θ’ αναγνωρίσωσι την απολυταρχίαν της Κυβερνήσεως μας μετά σεβασμού προσεγγίζοντος την λατρείαν, ιδίως όταν θα πεισθώσιν ότι η εξουσία αυτής δεν αντικαθίσταται υπό της τοιαύτης των υπαλλήλων της, οίτινες εκτελούσι τυφλώς τας οδηγίας της. Θα είναι κατευχαριστημένοι, διότι θα έχωμεν κανονίσει τα πάντα εν τη ζωή των, όπως οι φρόνιμοι γονείς, οίτινες θέλουσι ν’ αναθρέψωσι τα τέκνα των εις το αίσθημα του καθήκοντος και της υπακοής.
Διότι οι λαοί, αναφορικώς πρός τα μυστικά της πολιτικής μας, είναι παιδία αιωνίως ανήλικα όπως και αι Κυβερνήσεις των… Όπως βλέπετε, βασίζω τον δεσποτισμόν μας επί του δικαιώματος και του καθήκοντος. Το δικαίωμα του απαιτείν την εκπλήρωσιν του καθήκοντος είναι το πρώτιστον δικαίωμα Κυβερνήσεως, ήτις φέρεται πατρικώς προς τους υπηκόους της. Κέκτηται το δίκαιον του ισχυροτέρου και οφείλει να το χρησιμοποιήση δια να κατευθύνη την ανθρωπότητα προς την υπό της φύσεως καθωρισμένην τάξιν, την υπακοήν. Το παν εν τω κόσμω υπακούει αν όχι εις τους ανθρώπους, τουλάχιστον εις τας περιστάσεις ή εις την ιδίαν αυτού φύσιν, και εν πάση περιπτώσει εις τον ισχυρότερον. Ας καταστώμεν λοιπόν οι ισχυρότεροι, ίνα επιτύχωμεν το αγαθόν.
Πρέπει να γνωρίζωμεν να θυσιάζωμεν αδιστάκτως μεμονωμένα τινά άτομα, παραβιάζοντες την καθεστηκυίαν τάξιν, διότι εν τη παραδειγματική τιμωρία του κακού, υπάρχει μεγάλη μορφωτική δύναμις. Εάν ο βασιλεύς του Ισραήλ θέση επί της ιεράς του κεφαλής το στέμμα, όπερ θα προσφέρη εις αυτόν η Ευρώπη, θ’ αποβή ο Πατριάρχης του κόσμου. Τ’ αναγκαιούντα θύματα, άτινα λόγω της χρησιμότητας των θα θυσιάση, ουδέποτε θα φθάσωσι τον αριθμόν των θυμάτων των προσφερθέντων επί αιώνας, εις την μανίαν των μεγαλείων υπό της αντιζηλείας των χριστιανικών Κυβερνήσεων. Ο βασιλεύς μας θα ευρίσκεται εις διαρκή επικοινωνίαν μετά του λαού. Θ’ απευθύνη προς αυτόν από του βήματος λόγους, τους οποίους πάραυτα η φήμη θα φέρη ανά τα πέρατα της οικουμένης.

propaganda-illuminati_control_over_mind-14
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ IΣΤ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Τα Πανεπιστήμια καθιστάμενα ακίνδυνα. Η αντικατάστασις του κλασικισμού. Η μόρφωσις και το επάγγελμα. Κήρυξις της εξουσίας «του κυβερνώντος» εις τας σχολάς. Kατάργησις της ελευθέρας εκπαιδεύσεως. Αι νέαι θεωρίαι. Η ανεξαρτησία της σκέψεως. Η διδασκαλία δια των παραστάσεων.
Εν τω σκοπώ του να καταστρέψωμεν πάσαν ξένην προς ημάς συγκεντρωτικήν δύναμιν, θα καταργήσωμεν τα Πανεπιστήμια, άτινα αποτελούσι τον πρώτον σταθμόν του συγκεντρωτισμού και θα ιδρύσωμεν νέα τοιαύτα υπό νέαν μορφήν. Οι Πρυτάνεις των και οι καθηγηταί των θα προπαρασκευάζωνται μυστικώς δια το έργον των δια μυστικών και λεπτομερών προγραμμάτων ενεργείας και πράξεων, εκ των οποίων δεν θα δύνανται να παρεκκλίνωσιν ουδέ κατά κεραίαν. Θα διορίζωνται με εντελώς ιδιαιτέραν προσοχήν και θα εξαρτώνται εξ ολοκλήρου εκ της Κυβερνήσεως.
Αποκλείομεν εκ της διδασκαλίας το πολιτικόν δίκαιον, ως και παν ό,τι αφορά τα πολιτικά ζητήματα. Τα ζητήματα ταύτα θα διδάσκωνται μόνον εις δεκάδας τινάς προσώπων, εκλεγομένων λόγω εξεχόντων προσόντων. Εκ των Πανεπιστημίων δεν πρέπει ν’ αποφοιτώσι παιδάρια συντάσσοντα συνταγματικά νομοσχέδια, καθ’ ον τρόπον θα συνέθετον κωμωδίας ή τραγωδίας και ασχολούμενα με πολιτικά ζητήματα, από τα οποία και οι γονείς των ακόμη δεν αντιλαμβάνονται. Η κακή γνώσις, την οποίαν οι περισσότεροι των ανθρώπων έχουσι περί των πολιτικών ζητημάτων, δημιουργεί ουτοπιστάς και κακούς πολίτας. Δύνασθε και μόνοι σας ν’ αντιληφθήτε εις ποίαν κατάστασιν έφερε τους Χριστιανούς η γενική μόρφωσίς των.
Ηναγκάσθημεν να εισαγάγωμεν εις την μόρφωσίν των όλας τας αρχάς, αίτινες τόσον καλώς εξησθένησαν την κοινωνικήν των τάξιν. Όταν θα ευρισκώμεθα όμως εν τη αρχή θ’ αποκλείσωμεν από την εκπαίδευσιν παν ό,τι δύναται να προκαλέση ταραχάς και θα δημιουργήσωμεν από την νεολαίαν παίδας υπακούοντας εις τους Νόμους και αγαπώντας τον κυβερνώντα, αυτούς, ως εν στήριγμα και ελπίδα ειρήνης και ευτυχίας. Θ’ αντικασταστήσωμεν τον Κλασικισμόν, καθώς και πάσαν μελέτην της αρχαίας Ιστορίας, ήτις παρασκευάζει περισσότερα κακά παρά καλά παραδείγματα δια της μελέτης του προγράμματοςτου μέλλοντος. Θα διαγράψωμεν από την μνήμην των ανθρώπων όλα τα μη ευχάριστα εις ημάς γεγονότα των παρελθόντων αιώνων, διατηρούντες εξ αυτών μόνον εκείνα τα οποία ζωγραφίζουσι τα σφάλματα των χριστιανικών κυβερνήσεων.
Ο πρακτικός βίος της φυσικής κοινωνικής τάξεως, αι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ των, η μη υποχρέωσις του αποφεύγειν τα κακά εγωϊστικά παραδείγματα, τα οποία σπείρουσι τον σπόρον του κακού και άλλα όμοια παιδαγωγικού χαρακτήρας παραδείγματα, θα είναι εις την πρώτην γραμμήν του εκπαιδευτικού προγράμματος, όπερ θα διαφέρη δι’ εκάστον επάγγελμα και εν ουδεμία προφάσει θα γενικεύη την εκπαίδευσιν. Ο τρόπος ούτος της θέσεως του ζητήματος έχει όλως ιδιαιτέραν σπουδαιότητα. Εκάστη κοινωνική τάξις οφείλει να διαπαιδαγωγήται εντός αυστηρώς καθωρισμένων ορίων, αναλόγως του προορισμού ή της εργασίας δια τα οποία προώρισται.
Αι τυχόν μεγαλοφυΐαι κατώρθωσαν και θα κατορθώνουν πάντοτε να διολισθαίνωσιν από τάξεως εις τάξιν. Το να επιτραπή η εις ξένας κλάσεις διείσδυσις ατόμων άνευ αξίας και η παρ’ αυτών κατάληψις θέσεων, αίτινες λόγω γεννήσεως και επαγγέλματος ανήκουσιν εις τας κλάσεις ταύτας, ένεκα αυτών των εξαιρετικών περιστάσεων, είναι αληθής τρέλλα. Γνωρίζετε εις τι κατέληξε το τοιούτον παρά τοις χριστιανοίς, οι οποίοι επέτρεψαν τον δεινόν τούτον παραλογισμόν.
Ίνα η Κυβέρνησις καταλάβη την αρμόζουσαν αυτή θέσιν εις τας καρδίας και τα πνεύματα των υπηκόων της, οφείλει, εφ’ όσον θα διαρκή, να διδάσκη εις όλον τον λαόν εν τοις σχολείοις και ταις δημοσίαις πλατείαις ποία είναι η σπουδαιότης αυτής, ποία τα καθήκοντα της, δια τίνος μέσου ή δραστηριότης της, φέρει το καλόν του λαού.
Θα καταργήσωμεν πάσαν ελευθέραν μόρφωσιν. Οι φοιτηταί θα έχωσι το δικαίωμα να συναθροίζωνται μετά των γονέων των εις τα σχολικά ιδρύματα όπως εις τας λέσχας. Κατά τας συγκεντρώσεις ταύτας και κατά τας εορτάς οι καθηγηταί θα κάμνωσι διαλέξεις δήθεν ελευθέρας περί των σχέσεων των ανθρώπων προς αλλήλους, περί των Νόμων της μιμήσεως, περί των υπό του άνευ ορίων ανταγωνισμού προκαλουμένων κακών, τέλος περί της φιλοσοφίας των νέων θεωριών, των αγνώστων εισέτι εις τον κόσμον.
Τας θεωρίας αυτάς θα αναγάγωμεν εις δόγμα και θα τας χρησιμοποιήσωμεν προς τον σκοπόν του να φέρωμεν τους ανθρώπους εις την πίστιν μας. Όταν θα τελειώσω την έκθεσιν του προγράμματος ενεργείας μας εν τω παρόντι και τω μέλλοντι, θα σας είπω τας βάσεις των θεωριών τούτων.
Εν ολίγοις γνωρίζοντες εκ της πείρας πολλών αιώνων, ότι οι άνθρωποι ζώσι και διευθύνονται υπό ιδεών και ότι αι ιδέαι αύται μεταδίδονται εις αυτούς δια μορφώσεως διδομένης μετά ίσης καθ’ όλους τους αιώνας επιτυχίας, αλλά με διαφορετικά, εννοείται, μέσα, θ’ απορροφήσωμεν και θα προσαρμόσωμεν προς το συμφέρον μας τας τελευταίας αναλαμπάς της ελευθέρας σκέψεως, την οποίαν από μακρού χρόνου ήδη κατευθύνομεν προς τα πράγματα και ιδέας, αίτινες μας χρειάζονται. Το σύστημα της καταπνίξεως της σκέψεως ετέθη ήδη εν εφαρμογή δια της μεθόδου, ήτις εκλήθη «διδασκαλία δι’ εικόνων» και ήτις θα μεταβάλη τους χριστιανούς εις πειθήνια ζώα μη σκεπτόμενα και αναμένοντα την δι’ εικόνων παράστασιν των πραγμάτων δια να τα αντιληφθώσιν. Εις την Γαλλίαν εις εκ των καλλιτέρων πρακτόρων μας, ο Bourgeois, εκήρυξεν ήδη το νέον πρόγραμμα της δι’ εικόνων εκπαιδεύσεως.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ’
ΠΕΡΙΛΗΨΊΣ: Το δικηγορικόν επάγγελμα. Η επιρροή των Χριστιανών ιερέων. Η ελευθερία της συνειδήσεως. Ο βασιλεύς των Ιουδαίων. Πατριάρχης και Πάπας. Μέσα πάλης κατά της υφισταμένης Εκκλησίας. Προβλήματα του συγχρόνου Τύπου. Οργάνωσις της αστυνομίας. Η εθελοντική αστυνομία. Η επί τη βάσει του προτύπου της ιουδαϊκής κοινωνίας κατασκοπεία. Αι καταχρήσεις της εξουσίας.
Το δικηγορικόν επάγγελμα δημιουργεί ανθρώπους ψυχρούς, σκληρούς, πείσμονας και άνευ αρχών, οίτινες εν πάση περιπτώσει παραμένουσιν εντός απροσώπου και καθαρώς νομικού επιπέδου. Συνειθίζουσι να εκμεταλλεύωνται τα πάντα προς όφελος της υπερασπίσεως και όχι προς το κοινωνικόν καλόν. Δεν αποποιούνται γενικώς καμμίαν υπεράσπισιν και προσπαθούσι να επιτύχωσι την αθώωσιν πάση θυσία εκμεταλλευόμενοι τας ελαστικότητας της δικονομίας. Δι’ αυτού του τρόπου αποθαρρύνουσι το δικαστήριον. Ως εκ, τούτου θα επιτρέπωμεν την εξάσκησιν του επαγγέλματος τούτου εντός στενών ορίων και θα μεταβάλωμεν τα μέλη του εις εκτελεστικά όργανα.
Οι δικηγόροι όπως και οι δικασταί θα στερούνται του δικαιώματος να επικοινωνώσι μετά των υποδίκων· θα λαμβάνωσι τας δικαστικάς υποθέσεις, θα τας αναλύωσι κατά τα υπομνήματα και τα στοιχεία των δικαστικών ανακρίσεων, θα υπερασπίζονται τους πελάτας των μετά την προ του δικαστηρίου ανάκρισίν των αι αφου διευκρινισθώσι τα γεγονότα. Θ’ αμοίβωνται ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της υπερασπίσεως. Ούτω θα έχωμεν υπεράσπισιν τιμίαν, αμερόληπτον και καθοδηγουμένην υπό πειστηρίων και ουχί υπό συμφέροντος. Το τοιούτον θα καταπαύση, μεταξύ άλλων και την σημερινήν διαφθοράν των δικαστικών Παρέδρων, οίτινες δεν θα συγκατατίθενται πλέον να δίδωσι δίκαιον μόνον εις εκείνον, όστις πληρώνει.
Ελάβομεν ήδη μέριμναν να καταστρέψωμεν την επιρροήν της χριστιανικής ιερατικής τάξεως και να προκαλέσωμεν ούτω την αποτυχίαν της αποστολής της, διότι άλλως θα ηδύνατο επί του παρόντος να μας ενοχλή επί πολύ. Η επιρροή της επί των λαών καταπίπτει καθημερινώς. Η ελευθερία της συνειδήσεως έχει διακηρυχθή ήδη πανταχού. Ελάχιστα συνεπώς έτη υπολείπονται ακόμη μέχρι της πλήρους καταρρεύσεως της χριστιανικής θρησκείας. Ευκολώτερον ακόμη θα καταβάλωμεν και τας άλλας θρησκείας, με τας οποίας όμως είναι ακόμη πολύ ενωρίς ν’ ασχοληθώμεν. Θα περιορίσωμεν τον κλήρον και τους κληρικούς εντός πλαισίων τόσον στενών, ώστε η επιρροή των να είναι μηδαμινή εν συγκρίσει προς εκείνην, την οποίαν είχον άλλοτε.
Όταν θα επιστή η στιγμή να καταστρέψωμεν τελειωτικώς την Παπικήν αυλήν, ο δάκτυλος αοράτου χειρός θα δείξη εις τους λαούς την αυλήν ταύτην. Αλλ’ όταν οι λαοί θα επιπέσωσι κατ’ αυτής, θα εμφανισθώμεν ως υπερασπισταί της δια να μη επιτρέψωμεν να χυθή αίμα. Δια του αντιπερισπασμού τούτου θα διεισδύσωμεν εις το εσωτερικόν του φρουρίου, οπόθεν δεν θα εξέλθωμεν ειμή όταν το καταστρέψωμεν καθ’ ολοκληρίαν. Ο βασιλεύς των Ιουδαίων θα είναι ο αληθής Πάπας της οικουμένης, ο Πατριάρχης της διεθνούς Εκκλησίας.
Εφ’ όσον όμως η νεολαία, δεν έχει ανατραφή εισέτι με τας νέας μεταβατικάς δοξασίας κατ’ αρχάς και με τας δικάς μας κατόπιν, δεν θα θίξωμεν φανερά τας υπαρχούσας Εκκλησίας, αλλά θα αγωνισθώμεν εναντίον αυτών δια της κριτικής και της διεγέρσεως διχονοιών. Εν γένει ο σύγχρονος τύπος μας θα αποκαλύπτη τας υποθέσεις του Κράτους, τας θρησκείας, την ανικανότητα των Χριστιανών, και πάντα ταύτα με τας πλέον κακοήθεις λέξεις δια να τους δυσφημήση παντοιοτρόπως, όπως μόνον η μεγαλοφυής φυλή ημών γνωρίζει να πράττη.
Το πολίτευμα μας θα είναι η ενσάρκωσις της βασιλείας του Vichnou, ο οποίος θα είναι το σύμβολον μας. Δι’ εκάστης εκ των εκατόν χειρών μας θα κρατώμεν και εν ελατήριον της κοινωνικής μηχανής. Θα αντιλαμβανόμεθα τα πάντα άνευ της βοηθείας της επισήμου Αστυνομίας, ήτις, όπως την έχομεν διοργανώσει δια τους χριστιανούς, εμποδίζει σήμερον τας Κυβερνήσεις να βλέπωσιν.
Εις το πρόγραμμα μας το τρίτον των υπηκόων μας θα επιβλέπωσι τους άλλους εκ καθήκοντος, δια να υπηρετήσωσιν εκουσίως το Κράτος, Δεν θα θεωρήται τότε άτιμον το να είναι τις κατάσκοπος και καταδότης· απεναντίας αυτό θα είναι επαινετόν, αι αβάσιμοι όμως καταγγελίαι θα τιμωρώνται σκληρώς, ίνα μη γίνεται κατάχρησις του δικαιώματος τούτου. Οι πράκτορες μας θα λαμβάνωνται εξ ίσου εκ της ανωτέρας κοινωνίας όσον και εκ των κατωτέρων τάξεων, εκ του κύκλου της διοικητικής τάξεως, ήτις διασκεδάζει και μεταξύ των εκδοτών, τυπογράφων, βιβλιοπωλών, υπαλλήλων, εργατών, αμαξηλατών, θαλαμηπόλων κλπ.
Η εστερημένη δικαιωμάτων Αστυνομία, μη εξουσιοδοτούμενη να ενεργή αυτή η ιδία, και επομένως άνευ δυνάμεως, θα μαρτυρή μόνον και θα καταγγέλλη· η έξακρίβωσις των καταθέσεων της και αι συλλήψεις θα εξαρτώνται εξ υπευθύνου ομίλου ελεγκτών των αστυνομικών υποθέσεων· αυταί αι συλλήψεις θα ενεργώνται υπό της Χωροφυλακής και της δημοτικής Αστυνομίας. Ο μη αναφέρων ό,τι είδεν ή ήκουσεν αναφορικώς πρός πολιτικά ζητήματα των, θα θεωρήται εξ ίσου ένοχος συμμετοχής και αποκρύψεως ως εάν απεδεικνύειο ότι διέπραξε τα δύο ταύτα εγκλήματα.
Όπως σήμερον οι αδελφοί μας είναι υποχρεωμένοι, υπό ιδίαν αυτών ευθύνην, να καταγγέλλωσιν εις την κοινότητα, των τους αποστάτας, ή τα πρόσωπα τα οποία αναλαμβάνουσί τι εναντίον της κοινότητος των, ούτω και εις το παγκόσμιον Κράτος μας θα είναι υποχρεωμένοι πάντοτε αι υπήκοοι μας να εξυπηρετώσι το Κράτος εις πασαν περίπτωσιν. Τοιαύτη τις οργάνωσις θα εξαφανίση τας καταχρήσεις της εξουσίας, την διαφθοράν και παν ό, τι τα συμβούλια μας και αι θεωρίαι μας περί υπεράνθρωπων δικαιωμάτων εισήγαγον εις τας συνήθειας των Χριστιανών.
Πώς άλλως όμως θα ηδυνάμεθα να επιτύχωμεν τον πολλαπλασιασμόν των αταξιών εν τη διοικήσει των; Δια τίνων άλλων μέσων; Μεταξύ των σπουδαιότερων τοιούτων είναι και τα όργανα, εις τα οποία έχει ανατεθή η διατήρησις και αποκατάστασις της τάξεως. Είς ταύτα θα παρέχωμεν την δυνατότητα ν’ αναπτύσσωσι και ν’ αποδεικνύωσι τας κακάς έξεις και ιδιοτροπίας των και να καταχρώνται επί τέλους της δυνάμεως των.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Μέτρα ασφαλείας. Επιτήρησις των συνωμοτών. Η φανερά φρουρά είναι καταστρεπτική δια την Αρχήν. Η φρουρά του βασιλέως των Ιουδαίων. Το μυστικόν γόητρον της εξουσίας, Σύλληψις επί τη ελαχίστη υπονοία.
Όταν θα λάβωμεν ανάγκην να ενισχύσωμεν τα μέτρα της αστυνομικής ασφαλείας (άτινα φθείρουσι τάχιστα το γόητρον της εξουσίας), θα υποκινήσωμεν φαινομενικάς ταραχάς, εκδηλώσεις δυσαρεσκείας, εκφραζομένας υπό επιτηδείων ρητόρων. Τα πρόσωπα άτινα θα τρέφωσι τα ίδια αισθήματα, θα ενωθώσι με αυτούς. Τούτο θα μας χρησιμεύση ως δικαιολογία δια να διατάξωμεν κατ’ οίκον έρευνας και επιτηρήσεις, χρησιμοποιούντες προς τούτο τους πράκτορας, τους οποίους έχομεν μεταξύ των χριστιανικών Αστυνομιών.
Επειδή οι πλείστοι των συνωμοτών ενεργούσιν εξ έρωτος προς το επάγγελμα και την φλυαρίαν, δεν θα διαταράσσωμεν αυτούς πριν δράσωσι καθ’ οιονδήποτε τρόπον θ’ αρκεσθώμεν να εισαγάγωμεν εντός του κύκλου των όργανα επιτηρήσεως. Δεν πρέπει να λησμονώμεν ότι το γόητρον της εξουσίας μειούται όταν ανακαλύπτη συχνάκις συνωμότας εναντίον της. Το τοιούτον αποδεικνύει ομολογίαν της αδυναμίας της, η, όπερ χειρότερον, το άδικον της υποστάσεως της.
Γνωρίζετε ότι κατεστρέψαμεν το γόητρον των βασιλευόντων προσώπων των χριστιανών δια συχνών αποπειρών, διοργανωμένων υπό των πρακτόρων μας, τυφλών προβάτων του ποιμνίου μας. Είναι εύκολον να εξωθήται τις εις το έγκλημα δια τίνων ελευθερίων φράσεων, αρκεί να υπάρχη πολιτική τις χροιά· θα εξαναγκάσωμεν τας Κυβερνήσεις ν’ αναγνωρίζωσι την αδυναμίαν των δια των εμφανών μέτρων ασφαλείας, άτινα θα λαμβάνωσι και δια του τρόπου τούτου θα καταστρέφωμεν το γόητρον της εξουσίας.
Η Κυβέρνησίς μας θα φρουρήται υπό φρουράς σχεδόν αδιόρατου, διότι δεν παραδεχόμεθα ούτε την σκέψιν καν, ότι δύναται να υπάρχη εναντίον αυτής δύναμίς τις, καθ’ ης να μη είναι εις κατάστασιν να παλαίση, ώστε να είναι υποχρεωμένη να κρύπτεται. Εάν παραδεχόμεθα την σκέψιν ταύτην, όπως έκαμνον και κάμνουν ακόμη οι Χριστιανοί, θα υπεγράφομεν την εις θάνατον καταδίκην, εάν όχι αυτού του άρχοντος, τουλάχιστον της δυναστείας του, εν λίαν προσεχεί μέλλοντι.
Κατά τα αυστηρώς τηρούμενα προσχήματα, ο Κυβερνήτης μας δεν θα χρησιμοποιή την εξουσίαν του παρά δια το καλόν του λαού και ουδαμώς δια τα προσωπικά ή τα δυναστικά του ωφελήματα. Ιδού διατί δια της τηρήσεως του διακόσμου τούτου η εξουσία του θα εκτιμάται και θα περισώζηται από τους ιδίους υπηκόους του. Θα τον λατρεύωσιν επί τη ιδέα, ότι η ευημερία εκάστου πολίτου θα εξαρτάται εξ αυτού, διότι εξ αυτού θα εξαρτάται η τάξις της κοινωνικής οικονομίας.
Εμφανής φρούρησις του βασιλέως, ισοδυναμεί με αναγνώρισιν της αδυναμίας της κυβερνητικής οργανώσεως. Ο βασιλεύς μας, όταν θα ευρίσκεται μεταξύ του λαού, θα περιστοιχίζηται πάντοτε υπό μεγάλου αριθμού ανδρών και γυναικών, οίτινες θα εκλαμβάνωνται ως περίεργοι και θα καταλαμβάνωσι τυχαίως δήθεν τας πρώτας σειράς πέριξ αυτού, θα συγκρατώσι δε και τας σειράς των άλλων, δια να διατηρώσι τάχα την τάξιν. Τούτο θα είναι παράδειγμα συγκρατήσεως της τάξεως.
Εάν ευρέθη τις εκ του λαού εκλιπαρών και προσπαθών να παρουσιάση αναφοράν τίνα, διανοίγων δίοδον δια μέσου των γραμμών, αι πρώται σειραί οφείλουσι να δεχθώσι την αναφοράν ταύτην και υπό τα όμματά του να παραδώσωσιν αυτήν εις τον βασιλέα, ίνα αντιλαμβάνωνται πάντες, ότι παν ό,τι παρουσιάζει τις φθάνει, εις τον προορισμόν του, και ότι υπάρχει επομένως έλεγχος και αυτού του Άρχοντος. Η αίγλη της εξουσίας απαιτεί να δύναται ο λαός να λέγη: «Εάν ο βασιλεύς το εγνώριζε» ή «ο βασιλεύς θα το μάθη».
Δια της συγκροτήσεως επισήμου φρουράς εξαφανίζεται το μυστικόν γόητρον της εξουσίας. Πας όστις είναι ωπλισμένος με αρκετόν θάρρος, θεωρεί τον εαυτόν του κύριον της εξουσίας. Ο ταραχοποιός γνωρίζει την δύναμίν του και ενεδρεύει την ευκαιρίαν να προβή εις απόπειραν κατά της εξουσίας ταύτης. Διδάσκομεν άλλα εις τους χριστιανούς, βλέπομεν όμως που έχουν περιαγάγει αυτούς τα φανερά μέτρα ασφαλείας. Θα συλλαμβάνωμεν τους εγκληματίας επί τη πρώτη υπονοία, εντελώς ή και ελαχίστα βασίμου.
Ο φόβος μη απατηθώμεν, δεν δύναται να είναι λόγος αποχρών, ώστε να δώσωμεν τα μέσα διαφυγής εις άτομα ύποπτα δι’ έγκλημα κοινόν ή πολιτικόν και έναντι των οποίων θα φανώμεν όντως αμείλικτοι. Εάν επί τέλους είναι δυνατόν, παραβιάζοντες ολίγον την σημασίαν των πραγμάτων, να παραδεχθώμεν την εξέτασιν των αιτίων εις τα κοινά εγκλήματα, δεν είναι δυνατόν όμως να υπάρχη τοιαύτη ελαφρυντική περίπτωσις δι’ άτομα ασχολούμενα με ζητήματα, από τα οποία ουδείς, πλην της Κυβερνήσεως, είναι εις θέσιν ν’ αντιλαμβάνηται το ελάχιστον. Και αι Κυβερνήσεις ακόμη όλαι δεν είναι εις θέσιν ν’ αντιλαμβάνωνται την αληθινήν πολιτικήν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Το δικαίωμα υποβολής αναφορών και νομοσχεδίων. Τα πολιτικά εγκλήματα δικαζόμενα υπό των δικαστηρίων. Η διαφήμισις εις τα πολιτικά εγκλήματα.
Εάν δεν παραδεχώμεθα όπως ο καθείς ασχολήται απ’ ευθείας με την πολιτικήν, θα προκαλούμεν όμως πάσαν αναφοράν και αίτησιν, δι’ ης θα εκαλείτο η Κυβέρνησις να βελτιώση την κατάστασιν του λαού. Τούτο θα μας επιτρέπη να αντιλαμβανώμεθα τα ελαττώματα ή τας φαντασίας των υπηκόων μας, εις ους θα απαντώμεν δια της εκτελέσεως των περί ων ο λόγος σχεδίων ή δια δικαιολογημένης αρνήσεως, ήτις θα αποδεικνύη την άγνοιαν των συντακτών των.
Αι στάσεις δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθώσιν άλλως πως η ως υλακή κυναρίου εναντίον ελέφαντος. Δια καλώς διοργανωμένην Κυβέρνησιν, ουχί από απόψεως αστυνομικής οργανώσεως, αλλ’ από κοινωνικής τοιαύτης, ο μικρός κύων φωνασκεί εναντίον του ελέφαντος, διότι αγνοεί την ιδίαν του θέσιν και αξίαν. Αρκεί να αποδείξη τις δι’ ενός αξίου παραδείγματος την αξίαν της μιας ή της άλλης, δια να παύσωσι τα κυνάρια να υλακτώσι και να συνηθίσωσι να κινώσι την ουράν των άμα τη εμφανίσει του ελέφαντος.
Δια ν’ αφαιρέσωμεν το γόητρον της ανδρείας από το πολιτικόν έγκλημα, θα καθίζωμεν αυτούς επί του εδωλίου των κατηγορουμένων παραπλεύρως με τους κλέπτας, τους δολοφόνους και τους παντοειδώς ευτελείς και χαμερπείς εγκληματίας. Τότε η δημοσία γνώμη θα συγχύση, εν τη σκέψει της, την κατηγορίαν ταύτην των εγκληματιών με την καταισχύνην των άλλων και θα περιβάλη τούτους με την ιδίαν περιφρόνησιν. Είμεθα διατεθειμένοι (και ελπίζω ότι έχομεν κατορθώσει τούτο) να εμποδίσωμεν τους χριστιανούς να καταπολεμήσωσι τας στάσεις κατ’ αύτον τον τρόπον.
Επί τω σκοπώ τούτω, δια του τύπου, των δημοσιευομένων λόγων μας και των ωραίων εγχειριδίων της ιστορίας, έχομεν διαφημίσει το μαρτύριον, όπερ δήθεν προτίμησαν οι στασιασταί δια το κοινόν καλόν. Η διαφήμισις αυτή ηύξησε τας τάξεις των φιλελευθέρων και έρριψε χιλιάδας Χριστιανών εις τας τάξεις του ποιμνίου μας.

terrapapers-com_illuminati-agada-30-nwo
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Το οικονομικόν πρόγραμμα. Ο προοδευτικός δασμός. Προοδευτικαί εισπράξεις δια χαρτοσήμων. Ταμιευτικαί Τράπεζαι και στασιμότης του χρυσού. Ελεγκτικόν συνέδριον. Κατάργησις της αντιπροσωπείας. Στασιμότης των κεφαλαίων. Έκδοσις γραμματίων. Ανταλλαγή του χρυσού. Συναλλαγή της αξίας της εργασίας, Ο προϋπολογισμός. Τα κρατικά δάνεια. Η σειρά αξιών (τίτλων) προς 1% τόκον. Αι βιομηχανικαί αξίαι (τίτλοι). Oι κυβερνήται των Χριστιανών. Oι ευνοούμενοι. Oι πράκτορες του μασωνισμού.
Θα ομιλήσωμεν σήμερον περί του οικονομικού προγράμματος, το οποίον εκράτησα δια το τέλος της εκθέσεως μου, ως το δυσκολώτερον, το υψηλότερον και το αποφασιστικώτερον σημείον του προγράμματος μας. Αρχόμενος της εξετάσεως του θα σας υπενθυμήσω ότι το σύνολον των πράξεων μας είναι ζήτημα ποσών.
Όταν θα έλθη η βασιλεία μας, η απολυταρχική Κυβέρνησίς μας, δια λόγους προφυλάξεως της θ’ αποφυγή να επιβαρύνη υπερβολικώς δια φόρων τας λαϊκάς μάζας και δεν θα λησμονήση τον ρόλον της ως πατρός και προστάτου. Αλλ’ επειδή η κυβερνητική οργάνωσις στοιχίζει ακριβά, πρέπει μολαταύτα να ευρεθώσι τα αναγκαία μέσα. Αυτός είναι ο λόγος, δια τον οποίον θα παρασκευάσωμεν επιμελώς την οικονομικήν ισορροπίαν.
Εις το κράτος μας, ο βασιλεύς θα είναι η νομική εκπροσώπησις της νομίμου ιδιοκτησίας παντός ό,τι ευρίσκεται εις το Κράτος του (πράγμα το οποίον είναι εύκολον να πραγματοποιηθή). Θα δύναται λοιπόν να καταφεύγη εις την νόμιμον κατάσχεσιν όλων των χρηματικών ποσών, τα οποία θα κρίνη αναγκαία δια τον διακανονισμόν της κυκλοφορίας του χρήματος εντός του Κράτους. Εξ αυτού καταφαίνεται ότι η φορολογία πρέπει κυρίως να συνίσταται εις προοδευτικήν φορολογίαν της ιδιοκτησίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπον οι φόροι θα εισπράττωνται άνευ στενοχωρίας και καταστροφών εν αναλογία επί τοις εκατόν σχετική προς την ιδιοκτησίαν.
Οι πλούσιοι οφείλουσι να εννοήσουν ότι πρέπει να θέτωσι μέρος του πλεονάσματος των εις την διάθεσιν του Κράτους, αφού τούτο εξασφαλίζει εις αυτούς το υπόλοιπον και το δικαίωμα εντίμου κέρδους, λέγω εντίμου κέρδους, διότι ο έλεγχος της περιουσίας θα καταργήση πάσαν νόμιμον ληστείαν. Η κοινωνική αυτή μεταρρύθμισις να προέλθη εκ των άνω, διότι επέστη ο καιρός της, και είναι αναγκαία, ως εχέγγυον ειρήνης.
Η φορολογία των πτωχών είναι σπορά επαναστάσεως και είναι επομένως καταστρεπτική δια το Κράτος, το οποίον χάνει μεγάλα κέρδη, επιδιώκον μικρά ωφελήματα. Ανεξαρτήτως τούτου η φορολογία των κεφαλαιούχων θα ελαττώση την αύξησιν του πλούτου παρά τοις ιδιώταις, εις τας χείρας των οποίων έχομεν νυν συγκεντρώσει τούτον, ίνα χρησιμεύση ως αντιστάθμισμα κατά της κυβερνητικής ισχύος των Χριστιανών, δηλαδή των οικονομικών του Κράτους.
Φορολογία προοδευτική θα δώση πολύ μεγαλύτερον εισόδημα από την αναλογικήν φορολογίαν της σήμερον, ήτις μας είναι χρήσιμον μόνον δια να διεγείρωμεν ταραχάς και δυσαρέσκειας μεταξύ των Χριστιανών. Η ισχύς επί της οποίας θα στηρίζηται ο βασιλεύς ημών, θα έγκηται εις την ισσοροπίαν και την εγγύησιν της ειρήνης. Είναι επάναγκες όπως οι κεφαλαιούχοι θυσιάσωσι μικρόν μέρος των εισοδημάτων των δια να εξασφαλίσωσι την λειτουργίαν της κυβερνητικής μηχανής. Αι ανάγκαι του Κράτους, πρέπει να πληρώνωνται παρ’ εκείνων, ων τα πλούτη επιτρέπουσι τούτο ακόπως.
Το μέτρον τούτο θα εξαφανίση το μίσος του πτωχού εναντίον του πλουσίου, εν τω προσώπω του οποίου θα βλέπη οικονομικήν δύναμιν ωφέλιμον εις το Κράτος, την διατήρησιν της ειρήνης και της ευημερίας, διότι θ’ αντιλαμβάνεται ότι ο πλούσιος είναι ο εφοδιάζων τ’ αναγκαία μέσα προς επίτευξιν των αγαθών τούτων. Ίνα δε μη βαρυθυμήση υπερβολικά η μορφωμένη τάξις δια τας νέας πληρωμάς, θα κοινοποιήται αυτή απολογισμός του προορισμού των ποσών, άτινα θα διατίθενται δια τας ανάγκας του θρόνου και των κυβερνητικών θεσμών.
Το βασιλεύον πρόσωπον δεν θα έχη ατομικήν περιουσίαν εφ’ όσον παν ό,τι υπάρχει εντός του Κράτους ανήκει εις αυτό, διότι άλλως θα παρουσιάζετο αντίφασις εις τούτο. Αι ατομικαί πρόοδοι θα εξεμηδένιζον το δικαίωμα ιδιοκτησίας της περιουσίας όλων. Οι συγγενείς του βασιλεύοντος προσώπου, εξαιρέσει των διαδόχων του, οίτινες θα συντηρούνται επίσης δαπάναις του Κράτους, οφείλουσι ν’ αναλαμβάνωσι κρατικήν υπηρεσίαν, η να εργάζωνται δια ν’ αποκτήσωσι το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Το προνόμιον του ν’ ανήκωσιν εις την βασιλικήν οικογένειαν δεν πρέπει να χρησιμεύση ως πρόσχημα λεηλασίας του κρατικού θησαυροφυλακίου.
Η αγορά ιδιοκτησίας τινός, η αποδοχή κληρονομιάς, θα επιβαρύνωνται με δικαίωμα προοδευτικής χαρτοσημάνσεως. Η μεταβίβασις ιδιοκτησίας τινός είτε εις χρήματα, είτε άλλως πως, προς αποφυγήν της χαρτοσημάνσεως ταύτης, αναγκαστικώς ονομαστικής, θα φορολογήται με ανάλογον φόρov, όστις θα επιβάλλεται εις βάρος του παλιού ιδιοκτήτου, από της ημερομηνίας της μεταβιβάσεως μέχρι της ημέρας της αποκαλύψεως της απάτης.
Οι τίτλοι μεταβιβάσεως θα παρουσιάζωνται καθ’ εβδομάδα εις το ταμείον του διαμερίσματος με ένδειξιν του επωνύμου, ονόματος οικογενείας και κατοικίας του παλιού και νέου ιδιοκτήτου. Η καταγραφή αυτή θα επιβάλλεται μόνον δια ποσά υπερβαίνοντα τα συνήθη έξοδα αγοράς και πωλήσεως των χρειωδών, εις τα οποία θα επιβάλλεται δικαίωμα χαρτοσήμου πολύ μικρόν δι’ εκάστην μονάδα. Υπολογίσατε κατά πόσον οι φόροι ούτοι θα υπερβώσι τα εισοδήματα των χριστιανικών Κρατών. Το ταμείον του Κράτους θα οφείλη να κρατή εφεδρικόν τι κεφάλαιον, αποθεματικόν, και το υπόλοιπον θα τίθεται εις κυκλοφορίαν. Δια των αποθεματικών τούτων κεφαλαίων θα εκτελούνται δημόσια έργα.
Η έναρξις της εκτελέσεως των έργων τούτων, εκ των πόρων του Κράτους, θα προκαλέση την αφοσίωσιν της εργατικής τάξεως εις τα συμφέροντα του Κράτους και των βασιλευόντων προσώπων. Μέρος των ποσών τούτων θ’ απονέμεται εις βραβεία δια τας εφευρέσεις και την παραγωγήν. Δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπον, πλην των ορισμένων και με αφθονίαν υπολογισθέντων ποσών, να μείνη εις το κρατικόν ταμείον έστω και εν νόμισμα επιπλέον, διότι το χρήμα έγινε δια να κυκλοφορή και πάσα στασιμότης του χρήματος έχει ολεθρίαν επίδρασιν επί της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, δια την λίπανσιν των τροχών του οποίου προορίζεται. Η στέρησις λιπάνσεως δύναται να σταματίση την κανονικήν λειτουργίαν του μηχανισμού.
Η αντικατάστασις μέρους τινός των χρημάτων, δια χάρτινων αξιών, παρήγαγεν ακριβώς τοιαύτην τινά στασιμότητα. Αι συνέπειαι του γεγονότος τούτου έχουσιν ήδη γίνει αρκετά αισθηταί. Θα έχωμεν προς τούτοις εν ελεγκτικόν Συνέδριον, και ο Κυβερνήτης θα ευρίσκη δι’ αυτού εις πάσαν στιγμήν πλήρη απολογισμόν των εσόδων και εξόδων του Κράτους, εξαιρέσει του απολογισμού του τρέχοντος μηνός, καθώς και του τοιούτου του παρελθόντος μηνός, όστις δεν θα έχη παραδοθή ακόμη.
Το μόνον άτομον, το οποίον δεν έχει ίσως συμφέρον να διαρπάση το κρατικόν ταμείον, είναι ο ιδιοκτήτης του, δηλαδή ο Κυβερνήτης. Ως εκ τούτου ο έλεγχος των θά καταστήση αδύνατον την απώλειαν και την σπατάλην. Αι παρουσιάσεις, αίτινες καταναλίσκουσι πολύτιμον χρόνον του Κυβερνήτου δια των δεξιώσεων, αι οποίαι επιβάλλονται υπό της εθιμοτυπίας, θα καταργηθώσιν, ίνα μένη εις αυτόν καιρός να ελέγχη και να σκέπτεται. Η δύναμίς του δεν θα εξαρτάται πλέον από τους ευνοουμένους, οίτινες περιστοιχίζουσι τον θρόνον, ίνα προσδώσωσιν εις αυτόν λάμψιν και επιβάλλον, φροντίζαντες όμως μόνον δια τα συμφέροντα των και ουχί δια τα τοιαύτα του Κράτους.
Προεκαλέσαμεν παρά τοις Χριστιανοίς οικονομικάς κρίσεις επί τω μοναδικώ σκοπώ ν’ αποσύρωμεν τον χρυσόν εκ της κυκλοφορίας. Τεράστια κεφάλαια έμενον στάσιμα, αποσύροντα και το χρήμα των Κρατών, άτινα υπεχρεούντο ούτω ν’ απευθύνωνται εις αυτά ταύτα τα κεφάλαια όπως εξεύρωσι χρήματα. Τα δάνεια ταύτα επεβάρυνον τα οικονομικά των Κρατών δια της πληρωμής τόκων· υπεδούλωσαν αυτά εις το κεφάλαιον. Η συγκέντρωσις της βιομηχανίας εις χείρας των κεφαλαιοκρατών, οίτινες κατέστρεφαν την μικράν βιομηχανίαν, απερρόφησεν όλας τας δυνάμεις του λαού και συγχρόνως του Κράτους.
Η σημερινή κυκλοφορία του χρήματος δεν ανταποκρίνεται γενικώς προς το κατ’ άτομον καταναλισκόμενον ποσόν και συνεπώς δεν δύναται να επαρκέση δι’ όλας τας ανάγκας των εργασιών. Η κυκλοφορία του χρήματος πρέπει να είναι ανάλογος προς την αύξησιν του πληθυσμού, και πρέπει να συμπεριλαμβάνη εν τω υπολογισμώ τούτω και τα παιδία, διότι ταύτα καταναλίσκουσι και στοιχίζουσιν ευθύς από της γεννήσεως των. Η αναθεώρησις της κοπής νομισμάτων είναι ζήτημα ουσιώδες δι’ ολόκληρον τον κόσμον.
Γνωρίζετε ότι η ανταλλαγή του χρυσού υπήρξεν ολεθρία δια τα Κράτη, άτινα την υιοθέτησαν, διότι δεν δύναται να επαρκέση εις την κατανάλωσιν του χρήματος, τόσον μάλλον καθ’ όσον είχομεν αποσύρει της κυκλοφορίας την μεγαλυτέραν δυνατήν ποσότητα χρυσού. Οφείλομεν να εισαγάγωμεν νόμισμα βασιζόμενον επί της εργασίας, το οποίον θα είναι είτε χάρτινον είτε ξύλινον. Θα εκδίδωμεν ανάλογον προς τας συνήθεις ανάγκας ποσότητα εξ αυτού, αυξάνοντες αναλόγως των εκάστοτε γεννήσεων και ελαττοϋντες αυτήν αναλόγως των εκάστοτε θανάτων.
Έκαστον διαμέρισμα και εκάστη περιφέρεια θα τηρή τους σχετικούς λογαριασμούς της εις την υπόθεσιν ταύτην. Δια να μη επέρχεται καθυστέρησις εις την καταβολήν χρημάτων δια τας ανάγκας του Κράτους, τα ποσά και η χρονολογία της καταβολής των θα ορίζωνται δια διατάγματος, της Κυβερνήσεως. Ούτω θα καταργηθή το προτεκτοράτον του υπουργείου των Οικονομικών, το ποίον δεν θα δύναται να ευνοή επαρχίαν τινά εις βάρος άλλης.
Θα παρουσιάσωμεν τας μεταρρυθμίσεις ταύτας, τας οποίας σχεδιάζομεν, κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να μη θορυβήσωμεν κανένα, θα καταδείξωμεν την ανάγκην των μεταρρυθμίσεων συνεπεία του κυκεώνος, εις τον οποίον κατέληξαν αι οικονομικαί αταξίαι των Χριστιανών. Η πρώτη αταξία, θα είπωμεν, συνίσταται εις τούτο, το ότι δηλ. άρχονται δια της συντάξεως απλού τινος προϋπολογισμού, όστις αυξάνεται από έτους εις έτος και ιδού διατί. Παρελκύουσι τον προϋπολογι-σμόν τούτον μέχρι του ημίσεως του έτους· έπειτα ζητούσιν επανορθωτικόν προϋπολογισμόν, τον οποίον σπαταλώσιν εντός τριών μηνών· έπειτα ζητούσι συμπληρωματικήν τοιούτον και πάντα ταύτα καταλήγουσιν εις προϋπολογισμόν εκκαθαρίσεως.
Επειδή δε ο προϋπολογισμός του επομένου έτους συντάσσεται επί τη βάσει του συνόλου του Γενικού Προϋπολογισμού, η κανονική ετησία διαφορά είναι 50%, και ο ετήσιος προϋπολογισμός τριπλασιάζεται κάθε δεκαετίαν. Χάρις εις τας τοιαύτας μεθόδους, γενομένας παραδεκτάς λόγω της αφροντησίας των χριστιανικών Κρατών, τα ταμεία των είναι κενά. Τα επακολουθήσαντα δάνεια κατεβρόχθησαν τα υπόλοιπα και ήγαγον όλα τα Κράτη εις χρεωκοπίαν.
Παν δάνειον αποδεικνύει την αδυναμίαν του Κράτους και την μη κατανόησιν των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμονται ως η σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής των κυβερνώντων, οίτινες αντί να λαμβάνωσιν ό,τι αναγκαιοί αυτοίς δια πρόσκαιρου φορολογίας παρά των υπηκόων των, έρχονται με τεταμένας τας χείρας να ζητώσιν ελεημοσύνην παρά των τραπεζιτών μας. Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλαι, τας οποίας εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι δυνατόν ν’ αποσπάση τις από του σώματος του Κράτους, εάν δεν αποσπασθώσι μόναι των ή δεν τας απορρίψη αυτό τούτο το Κράτος ριζικώς. Τα χριστιανικά όμως Κράτη δεν τας αποσπώσιν, αλλ’ εξακολουθούσι να επιθέτωσι νέας τοιαύτας εις το σώμα των, ούτως ώστε αμετακλήτως θα καταστραφώσιν εξ αιτίας της εκουσίας ταύτης αφαιμάξεως.
Πραγματικώς τι άλλο παριστά το δάνειον και ιδίως το εξωτερικόν; Το δάνειον είναι η έκδοσις κυβερνητικών τραπεζογραμματίων υπεχόντων υποχρέωσιν ορισμένου τινός τόκου, αναλόγου προς το ποσόν του δανεισθέντος κεφαλαίου. Εάν το δάνειον έχη τόκον 5%, εντός είκοσιν ετών το Κράτος έχει πληρώσει άνευ ουδεμιάς ωφελείας τόκον ίσον προς το δάνειον, εντός 40 ετών διπλάσιον, εντός 60 ετών τριπλάσιον ποσόν και το χρέος παραμένει πάντοτε χρέος ανεξόφλητον!
Βλέπομεν εκ τούτου ότι υπό το πρόσχημα ατομικής φορολογίας το Κράτος αφαιρεί και τον τελευταίον οβολόν των πτωχών φορολογουμένων δια να εξοφλση με τους πλουσίους ξένους, παρ’ ων εδανείσθη, αντί να συλλέξη τα πλούτη του δια τας ανάγκας του χωρίς να πληρώνη τόκους.
Εφ όσον τα δάνεια παρέμεναν εσωτερικά, οι Χριστιαvoi δεν έκαμνον άλλο από του να μεταθέτωσι το χρήμα εκ του θυλακίου του πτωχού εις τα θυλάκια του πλουσίου. Όταν όμως εξηγοράσαμεν τα πρόσωπα άτινα εχρειάζοντο δια να μεταφέρωμεν τα δάνεια επί του εξωτερικού εδάφους, όλα τα πλούτη των Κρατών διωχετεύθησαν εις τα ταμεία μας και όλοι οι Χριστιανοί ήρχισαν να καταβάλωσιν εις ημάς φόρον υποτέλειας. Εάν η επιπολαιότης των βασιλευόντων Χριστιανών εις ό,τι αφορά, τας κρατικάς υποθέσεις, εάν η διαφθορά των υπουργών ή η οικονομική άγνοια άλλων κυβερνητών επέβαλεν εις τας χώρας των φορτία χρεών, άτινα αδυνατούν να εξοφλήσουν εις τα ταμεία μας, πρέπει να γνωρίζετε ότι το τοιούτον μας εστοίχισεν ακριβά εις χρήμα και προσπάθειας!
Δεν θα επιτρέψωμεν την στασιμότητα του χρήματος, και δια τουτο δεν θα υφίστανται υποχρεώσεις του Κράτους, εξαιρέσει σειράς υποχρεώσεων προς 1%, ίνα μη η πληρωμή των τόκων παραδίδη την δύναμιν του Κράτους εις την εκμύζησιν των βδελλών. Το δικαίωμα εκδόσεως αξιών θα επιφυλάσσεται αποκλειστικώς δια τας βιομηχανικάς εταιρίας, αίτινες δεν δυσκολεύονται να καταβάλλωσι τους τόκους, ως εκ των κερδών άτινα επιτυγχάνουσιν, ενώ το Κράτος ουδέν κέρδος επιτυγχάνει από το χρήμα όπερ εδανείσθη, εφ’ όσον δανείζεται δια να εξοδεύση και ουχί δια να κάμη επιχειρήσεις.
Τα βιομηχανικά χρεώγραφα θ’ αγοράζωνται παρά του Κράτους, το οποίον από φόρου υποτελείας, ως είναι σήμερον, θα μεταβληθή εις συμφεροντολόγον δανειστήν. Παρόμοιον μέτρον θα καταργήση την στασιμότητα του χρήματος, τον παρασιτισμόν και τον τύπον, άτινα μας ήσαν χρήσιμα, εφ’ όσον οι Χριστιανοί ήσαν ανεξάρτητοι, αλλά δεν είναι επιθυμητά και από το πολίτευμα μας.
Πόσον καταφανής είναι η έλλειψις κρίσεως εις τους καθαρώς ζωώδεις εγκεφάλους των Χριστιανών! Εδανείζοντο παρ’ ημών επί τόκω και χωρίς να σκέπτωνται ότι θα εχρειάζετο ν’ αφαιρέσωσι το χρήμα τούτο βεβαρυμένον με τους επιπλέον τόκους από τα θυλάκια του Κράτους δια να εξωφλήσωσι με ημάς! Υπήρχε τι το απλούστερον από του να λαμβάνωσι το χρήμα, του οποίου είχον ανάγκην, από τους φορολογουμένους των;
Τούτο αποδεικνύει την γενικήν υπεροχήν του πνεύματος μας, διότι κατωρθώσαμεν να τοις παρουσιάσωμεν την υπόθεσιν των δανείων υπό τοιαύτην μορφήν, ώστε να διαβλέπωσιν εν αυτή και κέρδη ακόμη δια τον εαυτόν τους. Οι λογαριασμοί, τους οποίους όταν έλθη η ώρα θα παρουσιάσωμεν φωτιζόμενους από το φως της πείρας αιώνων, της οποίας το υλικόν επρομήθευσαν εις ημάς τα χριστιανικά Κράτη, θα διακρίνωνται δια την σαφήνειάν των και την ακρίβειαν των και θα καταδείξωμεν εις πάντας πασιφανώς την χρησιμότητα των καινοτομιών μας. Θα θέσωμεν τέρμα εις τας καταχρήσεις, χάρις εις ας εκρατούμεν τους Χριστιανούς εις την διάθεσίν μας, αλλ’ αι οποίαι δεν είναι δυνατόν να επιτρέπωνται εις το Κράτος μας.
Θα καταστρώσωμεν τόσον καλώς το λογιστικόν σύστημα μας, ώστε ούτε η Κυβέρνησις, ούτε ο ελάχιστος υπάλληλος να δύνανται να παρεκτρέψωσιν ουδέ το ελάχιστον ποσόν εκ του προορισμού του χωρίς τούτο να γίνη αντιληπτόν και επί πλέον να το διαθέση εις προορισμόν διάφορον εκείνου, όστις θα έχη καθορισθή άπαξ δια παντός εν τω ημετέρω σχεδίω ενεργείας. Είναι αδύνατον το κυβερνάν άνευ καθωρισμένου σχεδίου.
Και αυτοί ακόμη οι ήρωες, οίτινες ακολουθούσιν οδόν τίνα άνευ ωρισμένων προφυλάξεων, καταστρέφονται καθ’ οδόν. Οι Χριστιανοί αρχηγοί, εις τους οποίους συνεβουλεύσαμεν άλλοτε να διασκεδάζωσι τας κρατικάς φροντίδας δι’ επισήμων δεξιώσεων δια της εθιμοτυπίας, δια διασκεδάσεων, ήσαν μόνον προπετάσματα της Κυβερνήσεως ημών.
Αι αναφοραί των ευνοουμένων, οίτινες ανεπλήρωνον τούτους εις τας υποθέσεις, συνέτασσοντο δι’ αυτούς υπό των πρακτόρων μας και ικανοποιούν εκάστοτε τα ήκιστα διορατικά πνεύματα δι’ υποσχέσεων, ότι το μέλλον θα επέφερεν οικονομίας και βελτιώσεις Οικονομίας από τι; Από τα νέα δάνεια; Θα ηδύναντο να ερωτήσωσι, δεν ηρώτων όμως εκείνοι οίτινες ανεγίνωσκον τους απολογισμούς μας και τας σχέδιας μας. Γνωρίζετε που ωδήγησεν αυτούς η αμεριμνησία των αυτή και εις ποίαν οικονομικήν αταξίαν περιήλθον παρ’ όλην την θαυμασίαν ενεργητικότητα των λαών των.

terrapapers-com_illuminati-agada-30
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Τα εσωτερικά δάνεια. Το παθητικόν και οι φόροι. Αι μετατροπαί. Τα αποταμιευτήρια και το εισόδημα. Κατάργησις του χρηματιστηρίου. Φορολογία των βιομηχανικών αξιών.
Θα προσθέσω εις ό,τι σας είπον εις την προηγουμένην συνεδρίασιν μιαν λεπτομερή εήγησιν των εσωτερικών δανείων. Περί των εξωτερικών δανείων δεν θα είπω πλέον τίποτε, διότι αυτά εγέμιζον τα χρηματοκιβώτια μας με το εθνιόν χρήμα των Χριστιανών, δια το κράτος μας όμως δεν θα υπάρχη πλέον ξένον, δηλαδή εξωτερικόν.Επωφελήθημεν της διαφοράς των διοικούντων και της αμελείας των κυβερνώντων δια να λάβωμεν ποσά διπλάσια, τριπλάσια και έτι μεγαλύτερα, δανείζοντες εις τας Κυβερνήσεις των Χριστιανών χρήμα, το οποίον ουδόλως ήτο αναγκαίον εις το Κράτος. Τις θα ηδύνατο να κάμη το ιδίον και έναντι ημών; Δια τούτο θα εκθέσω λεπτομερώς τα των εσωτερικών δανείων μόνον.
Όταν εκδίδουσι δάνειόν τι τα Κράτη, ανοίγουσιν έγγραφάς δια την αγοράν των ομολογιώντων. Δια να είναι αυταί προσιταί εις όλους, εκδίδουν ομολογίας αξίας από 100 μέχρι 1000 μονάδων. Εν ταυτώ παρέχουσιν όφελός τι εις τους πρώτους εγγραφομένους. Την επομένην δημιουργείται τεχνητή ύψωσις τιμών, διότι δήθεν όλος ο κόσμος ρίπτεται επ’ αυτών. Ημέρας τινάς αργότερον, τα ταμεία του Κράτους είναι υπερπλήρη, λέγουσι, και δεν γνωρίζουσι πλέον που να βάλωσι το χρήμα (διατί τότε το λαμβάνωσι;) Η εγγραφή υπερβαίνει πλειστάκις το ποσόν του δανείου. Τοιαύτη είναι η εμπιστοσύνη, την οποίαν έχει ο κόσμος δια τας κυβερνητικάς συναλλαγάς.
Όταν όμως παιχθή η κωμωδία, ευρίσκονται ενώπιον παθητικού και μάλιστα παθητικού βαρυτάτου. Δια να πληρωθούν οι τόκοι πρέπει να καταφύγωσιν εις νέα δάνεια, άτινα δεν απορροφούν, αλλά μόνον αυξάνουν τα πρώτα χρέη. Όταν η πίστωσις εξαντληθή, πρέπει δια νέων δανείων να καλυφθή ουχί το δάνειον, αλλά μόνον οι τόκοι των δανείων. Οι φόροι αυτού είναι παθητικοί, χρησιμοποιούμενοι πρός κάλυψιν του παθητικού.
Έρχεται κατόπιν ο καιρός των πληρωμών, αίτινες ελαττώνουσι μόνον την πληρωμήν των τόκων και δεν καλύπτουσι τα δάνεια και αίτινες επί πλέον, δεν εκτελούνται άνευ της συγκαταθέσεως των δανειστών. Αγγέλλοντες πληρωμήν τινα προσφέρονται να αποδώσωσι το χρήμα εις όσους δεν συγκατατίθενται να μετατρέψωσι τας αξίας των. Εάν πάντες εξέφραζον την επιθυμίαν ν’ αναλάβωσι το χρήμα των, αι Κυβερνήσεις θα συνελαμβάνοντο εις τα ίδια δίκτυα των και θα ευρίσκοντο εν αδυναμία να πληρώσωσι το χρήμα, το οποίον προσφέρουσιν.
Ευτυχώς οι υπήκοοι των χριστιανικών Κρατών, ελάχιστα γνώσται των οικονομικών υποθέσεων, επροτίμησαν πάντοτε απώλειαν της τιμής αξιών και των τόκων των, αντί του κινδύνου νέας τοποθετήσεως των χρημάτων των, και δια του τρόπου αυτού παρέχουν εις τας Κυβερνήσεις την δυνατότητα του ν’ απαλλάσσωνται παθητικού πολλών εκατομμυρίων.
Με τα εξωτερικά ήδη δάνεια οι Χριστιανοί δεν σκέπτονται να πράξωσι τοιούτον τι, γνωρίζοντες ότι θα απαιτήσωμεν όλον το χρήμα των. Ούτω ανεγνωρισμένη πτώχευσις θα καταδείξωσι εριστικώς εις τας χώρας την έλλειψιν συνδέσμου μεταξύ των συμφερόντων των λαών και των Κυβερνήσεων των. Εφιστώ όλην την προσοχήν υμών επί του γεγονότος τούτου, καθώς και επί του εξής: Σήμερον όλα τα εσωτερικά δάνεια εξυπηρετούνται υπό χρεών χαρακτηριζομένων δια του ονόματος: κυμαινομέρων χρεών, δηλ. χρεών των οποίων η λήξις είναι μάλλον ή ήττον προσεχής. Τα χρέη ταύτα σύγκεινται εκ των χρημάτων, άτινα κατατίθενται εις εφεδρικόν ταμείον ή εις το ταμιευτήριον.
Επειδή τα κεφάλαια ταύτα παραμένουσιν επί πολύν χρόνον εις τας χείρας της Κυβερνήσεως εξατμίζονται δια την πληρωμήν των τόκων των εξωτερικών δανείων και εις την θέσιν αυτών θέτουσιν ίσα ποσά εκ των αποταμιευμάτων των προσόδων. Αι τελευταίαι αύται είναι οι πόροι, δι’ ων φράσσονται αι οπαί των κρατικών ταμείων παρά τοις Χριστιανοίς. Όταν θ’ ανέλθωμεν επί του θρόνου του κόσμου, όλοι αυτοί οι οικονομικοί συνδυασμοί θα καταργηθώσι χωρίς να αφήσουν ίχνος, διότι δεν ανταποκρίνονται προς τα συμφέροντα μας· θα καταργήσωμεν επίσης όλα τα χρηματιστήρια, διότι δεν παραδεχόμεθα όπως το γόητρον της ισχύος μας κλονισθή δια της αυξομειώσεως των τιμών των αξιών μας.
Ούτω δια νόμου θ’ αναγνωρισθή τιμή ίση προς την αξίαν των άνευ διακυμάνσεων (η ύψωσις προκαλεί την μείωσιν, δια του τρόπου δε τούτου κατά την έναρξιν της εκστρατείας μας επαίξαμεν με τα χρεώγραφα των Χριστιανών). Θ’ αντικαταστήσωμεν τα χρηματιστήρια δια μεγάλων ειδικών πιστωτικών ιδρυμάτων, ων ο προορισμός θα είναι: να καθορίζωσι την τιμήν των βιομηχανικών αξιών συμφώνως προς τας βλέψεις της Κυβερνήσεως. Τα ιδρύματα ταύτα θα είναι εις θέσιν να ρίπτωσιν επί της αγοράς εν μια ήμερα 500 εκατομμύρια βιομηχανικών αξιών. Κατ’ αυτόν τον τρόπον όλαι αι βιομηχανι και επιχειρήσεις θα εξαρτώνται εξ ημών. Δύνασθε να φαντασθήτε οποίαν δύναμιν θ’ αποκτήσωμεν δια του μέσου τούτου.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ KB’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Το μυστικόν του μέλλοντος. Η προαιώνιος δυστυχία βάσις της μελλούσης ευτυχίας. Η αίγλη της εξουσίας και η μυστική λατρεία αυτής.
Εις παν ό,τι εξέθεσα προς υμάς μέχρι τούδε, προσεπάθησα να σας δείξω το μυστικόν των παρελθόντων και των παρόντων γεγονότων, ταύτα αγγέλλουσι το μέλλον, όπερ πλησιάζει να πραγματοποιηθή. Σας εφανέρωσα το μυστικόν των σχέσεων μας μετά των Χριστιανών και των οικονομικών μας επιχειρήσεων. Υπολείπεται να προσθέσω ολίγα τινά ακόμη επί του αντικειμένου τούτου.
Έχομεν εις χείρας μας την μεγαλυτέραν δύναμιν της σήμερον, τον χρυσόν. Δυνάμεθα εν δυσίν ημέραις ν’ αποσύρωμεν εκ του ταμείου μας, οιανδήποτε ποσότητα αυτού θελήσωμεν. Είναι ανάγκη ν’ αποδείξωμεν και δι’ άλλων ακόμη, ότι ο Θεός μας προώρισε δια την κυριαρχίαν του κόσμου; Μήπως δεν απεδείξαμεν δια του τοιούτου πλούτου, οτι το κακόν, το οποίον ηναγκάσθημεν να διαπράξωμεν επί τόσους αιώνας, εχρησίμευσεν επί τέλους πρός το αληθές καλόν, το να τακτοποιήσωμεν το παν; Ιδού η σύγχυσις του ιρισμού του καλού και του κακού.
Η τάξις θ’ αποκατασταθή κάπως δια της βίας, αλλ’ επί τέλους θ’ αποκατασταθή. Θα δυνηθώμεν ν’ αποδείξωμεν ότι είμεθα ευεργέται ημείς, οίτινες απεδώσαμεν εις τον βασανισμένον κόσμον το πραγματικόν καλόν, την ελευθερίαν του ατόμου, όπερ θα δύναται ν’ απολαύση της αναπαύσεως, της ειρήνης, της αξιοπρεπείας των σχέσεων, υπό τον όρον, εννοείται, να τηρή τους παρ’ ημών εγκατασταθέντας νόμους. Θα εξηγήσωμεν συγχρόνως ότι η ελευθερία δεν έγκειται εις την ακολασίαν και το δικαίωμα της ισχύος.
Ωσαύτως η αξία και η ισχύς του ανθρώπου δεν συνίσταται εις το δικαίωμα του καθενός να διακηρύττη καταστρεπτικάς αρχάς, όπως το δικαίωμα της συνειδήσεως, το δίκαιον της ισότητος και άλλα παρόμοια. Ωσαύτως το δίκαιον του ατόμου ουδόλως έγκειται εν τω δικαιώματι του να διεγείρη αυτός εαυτόν και τους άλλους, επιδεικνύων τα ρητορικά προτερήματα του εις θορυβώδεις συγκεντρώσεις. Η αληθής ελευθερία έγκειται εις το απαραβίαστον του προσώπου, το οποίον τηρεί τιμίως και ακριβώς όλους τους νόμους της κοινής ζωής. Η ανθρωπίνη αξία πρέπει να έγκειται εν τη συνειδήσει των δικαιωμάτων, άτινα κέκτηται, και ταυτοχρόνως των δικαιωμάτων τα οποία δεν κέκτηται, και ουχί εν μόνη τη φανταστική αναπτύξει του θέματος του «ΕΓΩ» μου.
Το κράτος μας θα είναι ένδοξον, διότι θα είναι ισχυρόν, θα διοική και θα διευθύνη, και δεν θα ρυμουλκήται από αρχηγούς κομμάτων και ρήτορας, οίτινες απαγγέλλουσιν ανοήτους λέξεις, ας καλούσι μεγάλας αρχάς, και αίτινες εν τη πραγματικότητι είναι ουτοπίαι. Το κράτος μας θα είναι ο αποκαταστάτης της τάξεως, ήτις είναι το άπαντον της ευτυχίας των ανθρώπων. Η αίγλη του τοιούτου κράτους θα προσπορίση εις αυτό μυστικήν λατρείαν και τον σεβασμόν του λαού. Η αληθής ισχύς δεν υποχωρεί προ ουδενός δικαιώματος, ακόμη και προ του Θεού. Ουδείς τολμά να προσβάλη ταύτην, ίνα αφαιρέση απ’ αυτής και το ελάχιστον της δυνάμεως της.

terrapapers-com_b-interweaving-the-media
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ’

ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Μείωσις της παραγωγής ειδών πολυτελείας. Η μικρά βιομηχανία. Η απεργία. Απαγόρευσις της μέθης. Καταδίκν εις θάνατον της παλαιάς κοινωνίας και ανάστασις αυτής υπό νέαν μορφήν. Ο εκλεκτός του Θεού.
Δια να συνηθίσωσιν οι λαοί εις την υπακοήν, πρέπει να τους εξασκήσωμεν εις την μετριοφροσύνην και να ελαττώσωμεν συνεπώς την παραγωγήν των αντικειμένων πολυτελείας. Δια του μέσου τούτου θα βελτιώσωμεν τα διεφθαρμένα ήθη ανταγωνιζόμενοι την πολυτέλειαν. Θα επανιδρύσωμεν την μικράν βιομηχανίαν, ήτις θα μειώση τα ιδιωτικά κεφάλαια των εργοστασιαρχών. Το τοιούτον επιβάλλεται επίσης και διότι οι μεγάλοι εργοστασιάρχαι διευθύνουσι συχνάκις, είναι αληθές, χωρίς να το αντιλαμβάνωνται, το πνεύμα των μαζών εναντίον της Κυβερνήσεως.
Λαός, όστις ασχολείται με την μικράν βιομηχανίαν, δεν γνωρίζει τας απεργίας, είναι προσηλωμένος εις την υφισταμένην τάξιν, και συνεπώς εις την ισχύν της Αρχής. Η απεργία είναι το επικινδυνωδέστερον πράγμα δια την Κυβέρνησιν. Δι’ ημάς ο ρόλος της θα λήξη, ευθύς ως η εξουσία περιέλθη εις χείρας μας. Η μέθη θ’ απαγορευθή ωσαύτως δια νόμων και θα τιμωρήται ως έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, εφ’ όσον οι άνθρωποι, οίτινες κατακυριεύονται υπ’ αυτής υπό την επίδρασιν του οινοπνεύματος μεταμορφώνονται εις κτήνη. Οι υπήκοοι, επαναλαμβάνω και πάλιν, υπακούουσι τυφλώς εις στιβαράν χείρα εντελώς ανεξάρτητον εξ αυτών, και εν η αντιλαμβάνονται ξίφος δια την υπεράσπισίν των και στήριγμα κατά των κοινωνικών ρευμάτων. Τις η ανάγκη να βλέπωσιν εν τω προσώπω του βασιλέως των ψυχήν αγγελικήν;
Οφείλουσι να διακρίνωσιν εν αυτώ την προσωποποίησιν της ισχύος και της δυνάμεως. Ο άρχων αυτός θα λάβη την θέσιν των σήμερον υφισταμένων Κυβερνήσεων, αίτινες σύρουσι την υπαρξίν των εν τω μέσω των αποθαρρυνθεισών παρ’ ημών κοινωνιών, αίτινες απηρνήθησαν ακόμη και αυτήν την δύναμιν του Θεού και εις τους κόλπους των οποίων υψούται πανταχόθεν το πυρ της αναρχίας, ενώ ούτος οφείλει προ παντός άλλου να κατασβέση την αδηφάγον ταύτην φλόγα.
Αυτή είναι η αιτία, δι’ ην θα υποχρεωθή να καταδικάση εις θάνατον τας τοιαύτας κοινωνίας, ακόμη και αν οφείλη να πνίξη ταύτας εν τω ιδίω αυτών αίματι, δια ν’ αναστήση υπό μορφήν στρατιάς, κανονικώς οργανωθείσης και αγωνιζομένης ευσυνειδήτως εναντίον πάσης μολύνσεως ικανής να μολύνη το κρατικόν σώμα. Ο εκλεκτός ούτος του Θεού εκλήθη άνωθεν, όπως θραύση τας ασυνέτους δυνάμεις, τας κινουμένας δια του ενστίκτου και ουχί του λογικού, δια της κτηνωδίας και ουχί του ανθρωπισμού. Αι δυνάμεις αύται θριαμβεύουσιν ήδη, λεηλατούσι και προβαίνουσιν εις παντός είδους βιαιοπραγίας υπό το πρόσχημα της ελευθερίας και του δικαίου.
Αύται κατέστρεψαν πάσαν τάξιν εν τη κοινωνία, δια να υψώσωσιν επί των ερειπίων των τον θρόνον του βασιλέως του Ισραήλ. Τότε θα χρειασθή να τους απομακρύνωμεν από τον δρόμον του, επί του οποίου δεν πρέπει να υπάρχη ούτε το ελάχιστον εμπόδιον. Θα δυνηθώμεν τότε να είπωμεν εις τους λαούς: Ευχαριστήσατε τον Θεόν και υποκλίθητε ενώπιον εκείνου, όστις φέρει επί του προσώπου του την σφραγίδα της προχρίσεως, προς την οποίαν αυτός ούτος ο Θεός καθωδήγησε τον αστέρα του, ώστε να μη δυνηθή άλλος, πλην αυτού, να σας απελευθερώση από όλων των δυνάμεων και όλων των δεινών.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΔ’
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ: Ενίσχυσις των ριζών του βασιλέως Δαβίδ. Προπαρασκευή του βασιλέως. Απομάκρυνσις των απ’ ευθείας διαδόχων. Ο βασιλεύς και οι τρεις αυτού σύμβουλοι. Ο βασιλεύς – Πεπρωμένον. Το άσπιλον των εξωτερικών ηθών του βασιλέως των Ιουδαίων.
Τώρα θα διαλάβω τα μέσα της εξασφαλίσεως των δυναστικών ριζών του βασιλέως. Αι αυταί αρχαί, αίτινες έδωσαν μέχρι σήμερον εις τους Σοφούς μας την διεύθυνσιν των παγκοσμίων υποθέσεων, θα μας οδηγήσωσι να διευθύνωμεν την σκέψιν ολοκλήρου της ανθρωπότητας. Πλείστα μέλη της φυλής του Δαβίδ θα προπαρασκευάζωσι τους βασιλείς και τους διαδόχους των, εκλέγοντες τους τελευταίους τούτους ουχί αναλόγως του κληρονομικού δικαιώματος, αλλά λόγω των εξόχων επιδεξιοτήτων αυτών.
Θα μυώσιν αυτούς εις τα απόκρυφα μυστικά της πολιτικής, τα σχέδια της Κυβερνήσεως, επί τω όρω πάντοτε κανείς να μη γνωρίζη αυτά τα μυστικά. Ο σκοπός του τοιούτου τρόπου ενεργείας είναι το να γνωρίση όλος ο κόσμος ότι η Κυβέρνησις δεν δύναται να εμπιστευθή τους μη μεμυημένους εις τα μυστήρια της τέχνης της.
Μόνον εις τα πρόσωπα ταύτα θα διδαχθή η εφαρμογή των πολιτικών σχεδίων, η μόρφωσις της πείρας των αιώνων, όλαι αι παρατηρήσεις μας επί των πολιτικοοικονομικών και των κοινωνικών νόμων, εν μια λέξει, όλον το πνεύμα των νόμων τούτων, ους αυτή αύτη η φύσις έχει εγκαταστήσει ακλονήτως δια να κανονίση τας σχέσεις των ανθρώπων. Οι άμεσοι διάδοχοι συχνάκις θ’ αποκλείωνται του θρόνου εάν, κατά τον χρόνον των σπουδών των, δείξωσι κουφότητα, μαλακότητα και τας λοιπάς ιδιότητας τας ολεθρίας δια την αρχήν, αίτινες καθιστώσιν αυτούς ανικάνους να διοικήσωσι και αίτινες είναι καταστρεπτικαί δια το βασιλικόν αξίωμα.
Μόνον εκείνοι οίτινες θα είναι απολύτως ικανοί δια στιβαράν διοίκησιν και άκαμπτοι μέχρι σκληρότητας, θα αναλάβωσι τα ηνία παρά των Σοφών μας. Εν περιπτώσει ασθενείας, ήτις θα προυξένη εξασθένησιν της θελήσεως, οι βασιλείς θα οφείλωσι, συμφώνως προς τον νόμον, να παραδώσωσι τα ηνία της Κυβερνήσεως εις χείρας ικανάς προς τούτο.
Τα σχέδια ενεργείας του βασιλέως, τα άμεσα τοιαύτα και κατά μείζονα λόγον τα απώτερα τοιαύτα, θα είναι άγνωστα ακόμη και προς εκείνους, οίτινες θα φέρωσι το όνομα «πρώτος σύμβουλος». Μόνος ο βασιλεύς και οι τρεις μύσται αυτού θα γνωρίζωσι το μέλλον. Εν τω προσώπω του βασιλέως, κυρίου ευατού και της ανθρωπότητος, χάρις εις την ακλόνητον αυτού θέλησιν, πάντες θα πιστεύωσιν ότι βλέπουσι το Πεπρωμένον με τας αγνώστους οδούς αυτού. Ουδείς γνωρίζει τι θέλει να επιτύχη δια των διαταγών του ο βασιλεύς και δια τούτο ουδείς θα τολμά να ίσταται εις το μέσον αγνώστου δρόμου.
Πρέπει, εννοείται, η ευφυΐα του βασιλέως να ανταποκρίνεται προς το σχέδιον της Κυβερνήσεως, η οποία τον εμπιστεύεται. Και δια τούτο δεν θα ανέρχεται επί του θρόνου παρά μόνον αφού δοκιμασθή υπό των Σοφών, περί ων ωμιλήσαμεν. Ίνα δε ο λαός γνωρίζη και αγαπά τον βασιλέα του, είναι επάναγκες να συνεννοείται μετά των υπηκόων του επί των δημοσίων πλατειών. Τούτο επιφέρει την αναγκαίαν ένωσιν των δύο δυνάμεων, τας οποίας έχομεν σήμερον χωρίσει δια του τρόμου.
Η τρομοκρατία αυτή μας ήτο εκάστοτε απαραίτητος, ίνα αι δύο αύται δυνάμεις πέσωσι κεχωρισμένως υπό την επιρροήν μας. Ο βασιλεύς των Ιουδαίων δεν πρέπει να υποταχθή εις τα πάθη του και ιδίως το της ηδυπαθείας. Δεν πρέπει να επιτρέψη εις τα κτηνώδη ένστικτα να επιβληθούν του πνεύματος ουδέ κατ’ ελάχιστον. Η ηδυπάθεια επενεργεί κατά τρόπον ολέθριον επί των πνευματικών ιδιοτήτων και της διαύγειας της αντιλήψεως, μεταστρέφουσα τας σκέψεις προς το χειρότερον και ζωωδέστερον μέρος της ανθρωπίνης ενεργείας. Ο εν τω προσώπω του οικουμενικού Άρχοντος της αγίας σποράς του Δαβίδ στύλος της ανθρωπότητας, πρέπει να θυσιάζη όλας τας ατομικάς ορέξεις δια τον λαόν του.
Ο Άρχων ημών πρέπει να είναι παραδειγματικώς άμεμπτος.
ΤΕΛΟΣ
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΦΆΓΩΤΟΙ
@Ιων Μάγγος /miastala.com 2009

    Choose :
  • OR
  • To comment
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Write σχόλια

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι απόψεις των αναρτήσεων δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τις δικές μας.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.